ვინამ სთქვა თუშთა დალევა, ნაპირ მოტეხა ცისია – 4 დღით თუშეთში

_DSC9944

არსად არ დაკუსკუსებენ ღრუბლები მთების წვერებზე ისე, როგორც თუშეთში. წავლენ-წამოვლენ, წაბოდიალდებიან, მობოდიალდებიან და იმ მთის და ამ გორაკისას მოგიყვებიან.

_DSC0026

“იახლ ჯანღ ქურდულად ჩამიიპარ დანოსო” ტყუილად კი არ მღერიან იმ სიმღერაში, ყველაზე ძალიან რომ მიყვარს, Continue reading

საჭირო ტყუილები

memories_will_never_fade_away__by_franzeyfragility

ბიძაჩემს ხანდახან არ ახსოვს, ვინ ვარ მე. მე არ მახსოვს, როგორი იყო მამაჩემი, მაგრამ დეტალურად მახსოვს სიკვდილის შემდგომი ყველა დღე.

განსაკუთრებით, შოკოლადის კანფეტები. და წანდილი. და ის ქალი, ამასწინათ რომ გარდაიცვალა და მე კიდევ მთელი ცხოვრება ვერ ვიტანდი “ვაითქვესაწყლებო”-ს შეცხადებისთვის; ჩემი ძმის მოსანათლად სახელდახელოდ ამოხვეული ძაფი –  ჯვრის დასაკიდად. ძალიან ბევრი ყოჩივარდები ეზოში. ჩემი ბიძაშვილები, რომლებიც ოთახში საწოლზე ჩამომჯდრები ტიროდნენ.  გაცრიატებული ამინდი და გუბეები. ოღონდ გუბეები სიზმარში ვნახე, გადახტომა მინდოდა  იქით მხარეს  და არ დამანება, შენ მერე წამოხვალო. 

მახსოვს ტანსაცმელი, შავად შეღებილი. საღებავის სუნი. კომოდში ჩალაგებული და აღარასოდეს ჩაცმული ფერადი ტანსაცმელი. ადამიანის მთელი ცხოვრება, კარადის ზედა თაროზე დატეული.

მამაჩემის სიკვდილით იწყება ჩემი მახსოვრობა ალვანზე და ‘ჩემს” უბანზე.

ბიძაჩემი ხანდახან ვერ მიხსენებს, თუმცა კარგად ახსოვს თენგოლე, უმცროსი ძმა.

მე კიდევ ვიტყუები ხოლმე, მეც ძალიან კარგად მახსოვს მამაჩემი.

დიაფილმები დაბნელებულ ოთახში; რძის ქარხანა, სველი იატაკი და ვიღაც თეთრხალათიანი თანამშრომლები; ღამეში მიმავალ მანქანაში ჩართული მინის საწმენდები და “ციმციმას” ხმა; დონალდოს კევები; ბუსუსებიანი, გაურეცხავი ატმები, დედაჩემის აკრძალვის მიუხედავად; სამთვლიანი ველოსიპედი; მანქანებიანი ატრაქციონი; ფანჯარაზე მიჭყლეტილი ცხვირი და შორს, მინდორზე მორბენალი მამაჩემი;  თეთრიწყლები, მუხლამდე ყვავილები და საზამთროები;

უბრალოდ, ექვსი წლის ამაყი ბავშვისთვის ძალიან ძნელია მწუხარებას მიეცეს, ამიტომ ალტერნატივად დანაკლისის იგნორირება რჩება. ალბათ. ან იმისათვის, რომ ძლიერი იყო და ათი-თორმეტი წლის ლაწირაკი მეზობელ დიდ კაცს ეჩხუბო იმისათვის, რომ უსამართლოდ დაგჩაგრა, საკუთარ თავთანაც არ უნდა აღიარო, რომ სუსტი ხარ ან რაღაც გაკლია.

საინტერესოა, რომ შევხვდები, მაშინ თუ ვიცნობ?

ვიცნობ უცნობ ადამიანს, რომლის სახე პრაქტიკულად არ მახსოვს… ნათესავები ამტკიცებენ, რომ ვგავარ, მაგრამ ფოტოები და ჩემი თვალები ირწმუნებიან, რომ დიდი ბებიის ასლი ვარ.

თუმცა, კარადის თავზე შემოდებული ზენიტის (აქ უკვე დაშლილი) ფოტოაპარატი, საძილე ტომარა, მათარა და კარპატებში გადაღებული ფოტოები იმას მოწმობს, რომ რაღაც საერთო უნდა გვქონოდა.

 

როცა ადამიანები კვდებიან


მოდი დავუშვათ, რომ ადამიანი სანამ გვახსოვს, ცოცხალია.

მოდი დავუშვათ, რომ იქ, სადღაც, სადაც ჩვენ შეღწევა არ შეგვიძლია, ვიღაც გველოდება. ვიღაც, ვინც ჩვენთვის ცხელ ბუხარს, ჭიქა კაკაოს და პლედს ამზადებს, რომ ბევრი წლის მერე ისევ ჩაგვეხუტოს და გვითხრას, რომ ჩვენი დანახვა უხარია.

ჩვენც ცოცხლები ვართ, სანამ ვახსოვართ. და როცა ჩვენი საყვარელი ადამიანები სხვა სამყაროებში სამოგზაუროდ მიდიან (მოდი, ჩავთვალოთ რომ აქ დაწყებულ მოგზაურობას და თავგადასავლებს იქ აგრძელებენ), პირველი თავზარდაცემა, რაც გვანადგურებს ისაა, რომ ჩვენ უმათოდ ვრჩებით. რჩება სიცარიელე, რომელსაც ვერავინ და ვერაფერი ამოავსებს ვერასოდეს. ეს შეგრძნება ყოველთვის ჩვენთან ერთად იქნება, რასაც არ უნდა ვაკეთებდეთ, როგორც არ უნდა ვერთობოდეთ, ვიცინოდეთ და ა.შ.

  • იქნება მომენტები, როდესაც უცბაშად, წამის რაღაც მონაკვეთში დაგვავიწყდება, რომ ჩვენთან აღარაა და გასაზიარებლად გამზადებული აზრი, ღიმილი და ემოცია გულზე შეგვეყინება.
  • წამის ის მეასედები, როცა ძილს და ღვიძილს შორის, ბურუსში, არ გვახოვს, რომ მოკვდა.

ხო

რა საშინელი სიტყვაა მოკვდა

მ ო კ ვ დ ა.

თებერვალში ჩემხელა გოგო მოკვდა.

გოგო, რომელიც ევერესტზე იყო. და საერთოდ, ერთ-ერთი ყველაზე კარგი მოლაშქრე და ადამიანი იყო, რომელსაც შორიდან ვიცნობდი, მონათხრობებით.

ძალიან ცუდი სიტყვაა “მოკვდა”, ამიტომ

მოდი, უბრალოდ ვთქვათ, რომ

მზე ჩავიდა.

არ ვიცი დაკვირვებიხართ თუ არა, მაგრამ ადამიანები, რომლებიც ახალგაზრდები კვდებიან, თითქოს ცდილობენ, ყველაფერი მოასწრონ. ისინი უფრო სწრაფად, უფრო სრულყოფილად, უფრო შინაარსიანად ცხოვრობენ. უფრო პოზიტიურები არიან და როცა მიდიან, მართლა მზე ჩადის.

მთის მზე, რომელიც უცებ ქრება ჰორიზონტიდან.

სანამ მზეზე ხარ, გათბობს, და საკმარისია ბექობს მოეფაროს, საშინელი ყინვა და სიცივე ისადგურებს გარშემო, წუთებში.

როცა ახალგაზრდა ხარ, სიკვდილი თითქოს შორსაა, უსაზღვროდ, უსაშველოდ შორს.  ჩემთვისაც კი, რომელიც ფაქტიურად სიკვდილებთან ერთად გაიზარდა.

ადამიანები აუცილებლად გარდაიცვლებიან.

ეს ძალიან მარტივი და გარდაუვალი ჭეშმარიტებაა.

და მაინც

ძნელია, როცა სიკვდილს ძალიან ადრე ეჯახები პირისპირ.

ყველაზე და ყველაფერზე ძნელი სიცარიელე რჩება ამის შემდეგ.

განსაკუთრებით მაშინ, როცა ჩვენი ადამიანები მიდიან.

და სისულელეა ყველაფერი სანუგეშო, როცა გტკივა.

ჩემი არჩევანი ყოველთვის “პოკერფეისი” იყო.

მაგრამ ამ გადმოსახედიდან ვთვლი, რომ

წყლის ზედაპირზე ამოსასვლელად ზოგჯერ ბოლომდე უნდა ჩახვიდე ფსკერზე, რომ ფეხის დაკვრა, ბიძგის მიცემა და ამოსვლა შეძლო. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ცურვა არ იცი.

და სულაც არ “ტეხავს”, როცა ადამიანი მთელი სხეულით ეშვება მწუხარებაში.

უნდა განიცადო, უნდა დაიტანჯო, უნდა ჩაიძირო სიბნელეში და სასოწარკვეთილებაში ბოლომდე და ისევ, აუცილებლად ამოხვიდე ზედაპირზე იმისათვის, რომ

მუდამ გახსოვდეს.

 

სვანეთი, როგორც ასეთი

_DSC7409

როგორ შეიძლება არ გიყვარდეს სამყარო, სადაც ყველგან მთებია?

არ აქვს მნიშვნელობა, დილის ყავას სვამ,

მესტიაში დაბოდიალობ,

გზაში ხარ, Continue reading

უკან, ბუნაგში

tumblr_m0qqffhU221qmwhxto1_500

ასეთი იყო პირველი დილა ახალ სახლში. მზიანი დილა დამხვდა და პლიუს მტრედი იყო შემომჯდარი აივანზე. არასოდეს ამ უბანში მტრედი არ დამინახია. (რტო ეკლდა პირში ზეთისხილის :დ ) აივანი მაქვს ნეტარება, ძველი სკამი გავდგი და  ვიჯექი, კატასავით მზეზე ვთბებოდი და ყავას ვწრუპავდი.  ორი დღეა “გადმოვბარგდი” და ან ვალაგებ, ან რამეს ვყიდულობ, ან მძინავს. უფრო მეტი მძინავს. ფაქტიურად სულ მეძინება. გადავეჩვიე იმას, რომ დილით არავინ გაღვიძებს, რომ მთელი დღე შეგიძლია უბრალოდ, იდო და სერიალებს უყურო, დაიძინო, გაიზმორო და ისევ დაიძინო და ბინაში მხოლოდ სერიალებმა იბოგინონ. არიან ადამიანები, ვისაც ბევრ ხალხში უყვართ ტრიალი, მე კი სახლში მარტო რომ ვარ სიხარულისგან ლამის დავდნე.  ის კი არა, წეღან დავაფიქსირე, რომ საათს აღარ ვუყურებ იმის მოლოდინით, რომ დაღამებამდე სახლში უნდა ვიყო, ამაყად მოვაბიჯებ ქუჩაში ღამის 9 საათზე. IMAG0265

აი ასე ვზივარ ახლა, ყავა, “კოწახური” და ბლოგი. IMAG0266

ეს სამზარეულოს ნაწილია. პირველი დილა რომ გათენდა, ჩაიდანი ვერ ვიპოვე რომ ყავა ამედუღებინა, ყუთიდან ძველისძველი ქვაბი ამოვათრიე, გავრეცხე, წყალი ავადუღე, უკან ყუთშივე ჩავუძახე და ბაზრობაზე გავეშურე ჩაიდანის საყიდლად. საბოლოოს ეს ვერცხლისფერი მსუქანი რაღაც შემომეყიდა. აუ ხო, კიდევ ქვაბი ვიყიდე, რომელზეც გამყიდველმა დედა დაიფიცა, რომ არ მიიწვავს არაფერს, ძალიანაც რომ ეხვეწო. (ამასობაში მესმის, როგორ ტირის მეზობლის ბავშვი. უკვე გადამავიწყდა, ყველაფრის საქმის კურსში რომ ვარ ხოლმე თუ რამე ხმამაღალი ხდება მეზობლებთან).

ნივთების დიდი ნაწილი პარკებში და ყუთებში აწყვია. ველოდები, როდის წაიყვანენ კარადებს ახალი პატრონები, რომ ჩემთვის გარდერობი ვიყიდო. სამშაბათს უნდა წაიღონ. თუ არ წაიღეს, სავარაუდოდ ძალიან გადავირევი. რამოდენიმე ხელი ტანსაცმელი აწყვია პატარა ჩემოდანში და იმით გავდივარ იოლად. ფაქტიურად ბოშათა მოხეტიალე ბანაკი ვარ. ნუ სულით ისედაც მასეთი ვარ, მაგრამ მაინც.IMAG0267 ეს ცისარტყელა ადრე მაჩუქეს, დაცლილი ყუთებიდან ერთ-ერთში იდო და ამოვიღე, ბინა “მოვნათლე” ფერადოვნებით.

ხოდა რავი. გახარებული, დაბნეული, გადაღლილი, გასავათებული, დეპრესიული, whatever მოუდში, ბედნიერი და  აღტაცებული ერთდროულად თუ შეიძლება იყოს ადამიანი, მე ვარ.

პერი ბუნაგში დაბრუნდა. ახლა იმის დროა, გავლილი წელი გააანალიზოს.

პ.ს. დღეს სამი რეისი გავაკეთე მაღაზიიდან, რომ საჭმელი მეჭამა :დ ხან თეფშის, ხან ტაფის და ხან პროდუქტის :დ

მორევები


სინტონი  – პიროვნული განვითარების ტრენინგები – ასე ქვია იმ პროგრამას, რომელსაც მე რამოდენიმე წელია ნაბიჯ-ნაბიჯ, ალაგ-ალაგ და პერიოდულად გავდივარ. ეს ტრენინგები იმ ადამიანებისთვისაა, ვისაც საკუთარი იმაზე უფრო ღრმად აინტერესებს, ვიდრე თმის და ფრჩხილების ფერია და უნდათ, საკუთარ მე-ზე იფიქრონ, ჩაუღრმავდნენ, რაღაცეები უკვეთ გაარკვიონ, სიახლეები აღმოაჩინონ, განსხვავებული აზრები მოისმინონ, საკუთარი თავისგან განსხვავებული ადამიანები გაიცნონ, ფასეულობები უფრო კარგად დააფასოვონ. მაგრამ ტრენინგის მთავარი არსი არა თავად ტრენინგის პროცესი, არამედ რეფლექსიებია – ყველა სესიის მერე რომ ფიქრობ, ჯდები და წერ, წერ, წერ…

და რას აკეთებს ბლოგერი, რომელიც სინტონზე დადის? სწორია. ის საჯაროდ წერს.

რა არის სტრესი?

სადღაც ორი თვის წინ ექიმთან მოვხვდი. ჩივილი: გულის უეცარი და არაადეკვატური აჩქარებები. იმის ფონზე, რომ ცხოვრებაში “გული სად მქონდა არ ვიცოდი”. გულწრფელად – ძალიან შემეშინდა. ცოტა რამის მეშინია ამ ცხოვრებაში და გულის შეტევა ერთ-ერთი მათგანია. აი ასე, უბრალოდ ვფუნქციონირებდი ჩემთვის და უცებ გული იწყებდა ყელში ბრახაბრუხს და შიშისგან გული მისკდებოდა.

ექიმი – რამე სტრესები ხომ არ გაქვთ?

მე – არა.

ექიმი – ამ სურათის მიხედვით სტრესი გაქვთ

იმ მომენტში მართლა მეგონა რომ არანაირი სტრესი არ მქონდა. ნუ, ვის არ ქონია რემონტი, ვინ არ ყოფილა მუდმივ გადარბენებზე, ვის არ უვლია გამოუძინებელს კვირების მანძილზე, ვის არ უფიქრია რაღაცეებზე 24/7 და ნუ მოკლედ, ვის არ [ჩასვით აქ ნებისმიერი საზრუნავი].

გადარბენებს თუ არ ჩავთვლით,  ერთი შეხედვით, მქონდა ყველაფერი, რაც “ბედნიერების” სტანდარტულ პაკეტში შედის, ქალაქგარეთ გაძვრომებსაც ვახერხებდი და მეგობრებთანაც მივდიოდი შაბათ-კვირას, უბრალოდ, გამოსაძინებლად.

მაგრამ ფიზიკურად ძალიან ცუდად ვიყავი. მეტირებოდა დღეში სამჯერ, პრაქტიკულად ყველაფერზე (ერთხელ იმაზე ვიღნავლე, რომ ტაქსმა ჯიჯღინი დაიწყო, ამ დანგრეულ გზაზე რატომ წამომიყვანეო (როგორც წესი, სულ ჯიჯღინებენ, მაგრამ წარბის აწევა შველით)), მეშლებოდა ნერვები პრაქტიკულად ყველაფერზე და ბრაზს ვერ ვაკონტროლებდი. გოგოები (და გოგოებიანი ბიჭებიც) მიხვდებიან – აი, 24/7/30 პიემესი რომ გქონდეს. ზუსტად იმ პერიოდში დავწერე ეს პოსტიც. უკან რომ ვიხედები და ამას ვკითხულობ, ვხვდები, რომ სტრესისგან აბსოლუტურად გარეკილი მქონდა. ყველაფერი ერთად დამიგროვდა და რაც მთავარია, უამრავი გადაწყვეტილება მქონდა მისაღები. მე კიდევ გადაწყვეტილებების მიღება მაინცადამაინც არ მიყვარს, თუ სამსახურს არ ეხება საქმე. არ მიყვარს მსუბუქი ნათქვამია – ტირილამდე მივდივარ ისე მეზიზღება მაგალითად, სახლისთვის ფარდის არჩევა.

  • გასაწყვეტი და მოსაგვარებელი იყო რემონტის უამრავი წვრილმანი, რომლის ძალა და უნარი უბრალოდ, არ მქონდა
  • ორი კვირა ტვინი გავიღუნე იმაზე ფიქრით, სად რა უნდა განლაგებულიყო სახლში, ვფიქრობდი და ნერვები მეშლებოდა, იმიტომ რომ ვიზუალიზაციის უნარი, როგორც ასეთი, არ მაქვს. პარალელურ რეჟიმში იმაზე მეშლებოდა ნერვები, რომ ვისაც არ ეზარებოდა, ყველა “სახლში ეს აუცილებლად უნდა იყოს”-ის ტიპის რჩევებს მაძლევდა (რჩევა როცა მინდა რამენაირად მეთვითონ ვიხვეწები ხოლმე).
  • ჩაბარგებები და გადაბარგებები, რომელიც ორი საუკუნე გაგრძელდა
  • მე სიჩუმე მჭირდება, სახლში კიდევ 24/7 რაღაც ხმაური იყო და მარტო პრაქტიკულად ვერასოდეს ვრჩებოდი
  • არ იჭერს ინტერნეტი. ჩვეულებრივ სიტუაციაში 5- 6-ზე ვამთავრებ, მივდივარ სახლში და რბილ სავარძელზე მოკალათებული თუ მინდა ღამის 12-მდე ვაკეთებ რაღაცეებს. ახლა – დილით მოვრბივარ, რომ დაღამებამდე სახლში ვიყო. კომფორტულ სავარძელზე ხალათში გახვეული და ოფისში სკამზე დამჯდარი მუშაობა სულ სხვადასხვა რამეა.
  • მიწევდა სახლში დაბრუნება  დაღამებამდე, ან  – ტაქსისთვის ჯერ იმის ახსნა, სად უნდა მივიდეს, მერე “ვაიმერაცუდიგზაა” ბუზღუნის მოსმენა. ერთბაშად შემეზღუდა თავისუფლება
  • თავისუფლების შეზღუდვა გაგრძელდა ანგარიშების ჩაბარებით მასპინძელისათვის. ცხოვრების ბოლო 16 წელი შენს ნებაზე რომ დადიხარ და წასვლა-მოსვლას არავინ გიკონტროლებს, დამიჯერეთ, ძალიან ძნელია მშვიდად გაიღიმო და უთხრა სად მიდიხარ, ვისთან, და როდის დაბრუნდები. (მეც მყოლია სტუმარი და ძალიან კარგად მესმის რატომაც აინტერესებს, მაგრამ ამას მიჩვეული უნდა იყო).
  • მარტო ყოფნის პრობლემა – ბოლო 4-5 თვეა, მარტო არ დავრჩენილვარ. სრულ სიჩუმეში, საკუთარ თავთან, კომპით და ბეეეეეეევრი ფილმებით და სასუსნავებით ხელში. როცა იცი, რომ მინიმუმ 24 საათი კაციშვილი არ შეგაწუხებს. ამას მარტო ის ადამიანი თუ მიხვდება, ვისაც მარტო ყოფნა არამარტო უყვარს, არამედ სჭირდება.
  • როცა ბუნებაც აღარ გშველის – ბორჯომში წავედით, გზადაგზა რაღაც საოცარი ხედები იყო. ხეების ვარჯებს ვუყურებდი და მივხვდი, რომ ის ბედნიერების და სისავსის შეგრძნება, რომელიც ყოველთვის მაქვს როცა ბუნებაში მივდივარ – აღარ იყო. გაქრა სადღაც, ჩემი ამდენი ცუდადყოფნების შეეშინდა და გაქრა. ვიდექი და საერთოდ ვერაფერს ვგრძნობდი. ფოტოაპარატი ჩანთიდანაც არ ამომიღია. გარინდებული ვიყავი და ავტოპილოტზე ვმუშაობდი, ვიცინოდი, ვლაპარაკობდი
  • უსიცოცხლობა – როცა დილით საკუთარ თავს აბამ, რომ როგორმე ადგეს და ცხოვრება გააგრძელოს ხოლმე. იმიტომ რომ რა აზრი აქვს?
  • ურთიერთობების პრობლემები – როცა ხედავ, რომ რაღაც ისე არაა, მაგრამ ენერგია აღარ გაქვს დარჩენილი იმისთვის, რომ ხმაამოიღო, რამე გააკეთო, მოიფიქრო და ა.შ.  მაგრამ არც იმის თავი გაქვს, რომ ასე გააგრძელო და საბოლოო ჯამში როგორი სცენარითაც არ უნდა განვითარდეს, ყველაფერი რომ მაინც საშინლად სევდიანია. ისეც, ასეც და ამდაგვარადაც.

მერე სვანეთში წავედი, ბევრი დღით. სვანი მარშუტკის მძღოლი სვანეთის გზაზე, რომელიც კი არ დადის, დაფრინავს. ნერვი რომ არ შემიტოკდა რამოდენიმე ძალიან ცუდი მანევრის დროს, მივხვდი, რომ ძალიან მქონდა დარხეული. იმ მომენტში მართლა სულერთი იყო, გადავფრინდებოდი ენგურჰესში თუ არა. დღეების მანძილზე, ნელ-ნელა, თავისთავად მოვიდა შედარებითი სიმშვიდე და იმის შეგრძნება, რომ რაღაც ძალიან დიდი სანერვიულო მომეხსნა მხრებიდან.

ახლა რომ მკითხო, როგორ ვარ, პასუხი არ მაქვს.

არ ვიცი როგორ ვარ. ვმუშაობ. სახლის ბოლო შტრიხებს ვაგვარებ იძულების წესით, მიუხედავად იმისა, რომ სულერთია. უკვე ისე მივეჩვიე დიდ დიღომში ცხოვრებას, რომ პრინციპში პრობლემა აღარ მაქვს არაფერზე. იშვიათად დავბოდიალობ კინოში და მსგავს განსატვირთ ადგილებში და იმდენი საქმე მაქვს, რომ უბრალოდ, ბორბალში შეყურსული თაგუნასავით დილიდან ღამემდე ვფუსფუსებ. ფიქრის და ემოციების ადგილი საერთოდ აღარ დარჩა და გულწრფელად მეშინია იმ მომენტის, როცა იმაზე დაფიქრება მომიწევს, როგორ ვარ.

თუმცა ამ საშინელებიდან რამოდენიმე ძალიან მნიშვნელოვანი დასკვნა და შედეგი გამოვიტანე. რაღაცნაირად, თვალსაჩინოდ დავინახე, რა უნდა გავაკეთო იმისთვის, რომ კარგად ვიყო. და რა არ გამომივა არასოდეს, სულ რომ წელში გავწყდე. ახლა, როცა ყველაფერი ნელ-ნელა დასასრულისკენ მიდის და ლაგდება, თამამად შემიძლია წინასწარ გამოვაცხადო, რომ ასეთი სტრესული წელი არ მქონია არასოდეს. და აღარასოდეს აღარ მივცემ უფლებას არც საკუთარ თავს, არც გარემოებებს და არც ადამიანებს, ამ დონეზე გამომფიტონ.  ჩემი გონების ამბავი რომ ვიცი, რამოდენიმე წელიწადში ამის მაგიერ გონებაში შავი ლაქები მექნება (რაც არ მოწონს, ივიწყებს ხოლმე), ამიტომ იყოს ეს და მსგავსი პოსტები საკუთარი თავისთვის იმის შესახსენებლად, რომ ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი რაღაც მიზეზით ხდება ხოლმე და მიზეზ-შედეგობრივი კავშირები, რომლებიც ჯერ კიდევ დაჭანჭიკებულად მუშაობენ, აუცილებლად მიმიყვანენ იქ, სადღაც, ნევერლანდიაში.

წვრილმანი ბედნიერებები


  • სკვერი, რომელიც არის მწვანე, სკამებიანი და მზით განათებული
  • დანკინ დონატსი, რომელიც სახლთან ახლოს გახსნეს და ნებისმიერ დროს შეგიძლია შეისეირნო და რამე მავნებლობა მიირთვა
  • მაღაზიები, სადაც ბარათით შეიძლება გადახდა
  • სახლი იმ ქუჩაზე, სადაც ბევრი ტრანსპორტი დადის

კიარადა, დღეს სახლში ვიყავი და ვაჟაზე გასეირნებითაც კი მომენტალურად გავბედნიერდი. დანკინის ტოსტზე არაფერს ვამბობ, სიხარულის კურცხალი მცვიოდა.  და ასფალტი. და ხეები❤

პ.ს. რემონტი დასასრულს უახლოვდება და მიხარია.

პ.ს. ასე გამოიყურება ჩემი აბაზანა ამჟამად. აი ძალიან მომწონს ეს დამჯდარი და მშვიდი ნაცრისფერები!

პ.პ.ს. საცხოვრბეელი ოთახი შპალერიც ნაცრისფერ ტონებში გამოვიდა, არადა მეგონა კრემისფერი ავარჩიე. თუმცა რაუშავს, რამე ხასხასა აქსესუარებს ვიყიდი მერე.  ისე კი ამჟამინდელ ხასიათზე ძალიან მიხდება – ისეთივე მოღუშული ოთახია, როგორიც მე ვარ. IMAG0230

IMAG0229

octo-brrrrrrr-ული რემონტი


ველიკით სიარულისას რომ არ წაიქცე, მუდმივად უნდა ატრიალო ბორბლები. აი ზუსტად ასეთია ახლა ჩემი არსებობა – პედლებს ვერ ვაჩერებ – რომ გავაჩერო, დავჯდები გარინდებული  და აღარასოდეს გავინძრევი ადგილიდან. აი ხომ არიან ენერგიული ადამიანები, ვისაც მოძრაობა და ჰაიჰუი არ ეზარება. მე ვიცოდი, მაგრამ ახლა საბოლოოდ დადასტურდა, რომ რემონტისთვის რაღაცეების მოგვარების უნარი მინუს უსასრულობაში მაქვს. კაფელის და მეტლახის არჩევისას მეტირება, ისე არ ვიცი რა ჩემი ფეხი გავაკრა და კარადის დიზაინის მოფიქრება უბრალოდ, არ შემიძლია. ჭაღების არჩევის თავი არ მაქვს და უბრალო ნათურებიც მეყოფა.

დღეს 13 ოქტომბერია. რემონტისთვის სახლი 15 ივლისს დავცალეთ (პირობითად). უკვე სამი თვე გავიდა. ერთოთახიანი სახლის რემონტი კი ჯერ ისევ არ დასრულებულა. ამასობაში აცივდა და დღეში ორჯერ, გულში რემონტის გინება-გინებით გავდივარ 500-მეტრიან ტალახებიან მონაკვეთს. ქარში, წვიმაში და სიცივეში. დაკრუნჩხული ვაჩერებ მარშუტკას და ცალ ფეხზე ვდგავარ, მერე ჩამოვდივარ და მეორე მარშუტკაში ავდივარ სადაც უკვე ორ ფეხზე მიწევს დგომა. (ჩემი სახლი ბოლო გაჩერებასთან ახლოა, მარშუტკამდე ნისასვლელად მაქსიმუმ 50 ნაბიჯის გადადგმაა საჭირო და როგორც წესი პატიოსნად ვზივარ ხოლმე მთელი გზა).

ასე გაწელილ რემონტში ყველაზე საშინელი ისაა, რომ სახლში, სადაც ვცხოვრობ, ინტერნეტს ვერ ვიჭერ. არ არის და მორჩა. იმას რომ თავი დავანებო, რომ საქმეს ვერ ვაკეთებ, ვერ ვუყურებ ფილმებს, ვერ ვზივარ ჩათში. . მეორე საშინელება ისაა, რომ საერთოდ არ მქონია რემონტის არანაირი სურვილი. ეს ქაოსები და აბააქრაფერისკაფელიიყოს-ის არჩევები და ტვინის ღუნვები რომ გადაიტანო, უნდა გინდოდეს ეს დედააფეთქებული რემონტი, დაწყებაც უნდა გიხაროდეს და რამის შეცვლაც. მე კიდევ მეკიდა. ახლაც მკიდია და ვიხვეწები დაამთავრონ. რამოდენიმე პოზიტიური ამბავი ისაა, რომ ა. შავ სამუშაოებზე და მასალებზე ჩემი ძმა და ბიძაშვილი დარბოდა ბ. მეორე ბიძაშვილმა შემიფარა და ბინის ქირაზე ცალკე სირბილი/გადახდა არ მიწევს და გადასარევად და კომფორტულად ვცხოვრობ (ინტერნეტს თუ არ ჩავთვლით). გ. ერთი კვირა სვანეთში რომ არ დავეპატიჟე მეგობარს, ალბათ საბოლოოდ გადავიდოდი ჭკუიდან. მადლობა მაკას ^^

დღეს უნდა დავურეკო

ა. კარადის მეორე ხელოსანს, რომელსაც უკვე სამი დღეა ვუთანხმდები, როდოს უნდა მოვიდეს და ზომები აიღოს და ხან კუდუსუნი სტკივა, ხან მეზობელმა ცუდ თვალზე შეხედა და ვერ მოვა

ბ. კლიტის ხელოსანს – ჯერ მეორედ ვურეკავ და კეთილგანწყობილება არ გამფუჭებია

გ. მეზობელს- გასაღები დამიტოვოს

დ. მთავარ ხელოსანს – გავიგო რა სტადიაზეა რემონტი და ოდესმე ეღირსება თუ არა დასრულება. აგერ უკვე ორი კვირაა, დღეს-ხვალ უნდა დამთავრდეს.

ამ ყველაფერთან ერთად უნდა გავიდე ჯერ ელიავაზე, მერე წერეთელზე მაღაზიაში, მერე ნუცუბიძის ქუჩაზე, მერე უკან გაგარინზე, იქიდან რამე ტრანსპორტში გადავჯდე, მერე 500 მეტრი გავიარო ფეხით და გალურჯებული მივიდე სახლამდე, სადაც დროებით ვცხოვრობ, სანამ რემონტი დასრულდება.

ეს ყველაფერი ზაფხულშიც მიჭირს, არათუ ზამთარში, როცა ერთადერთი სურვილი რაც მაქვს, გაუნძრევლად ჯდომაა სითბოში.

ამას აცივდა არ ქვია. ამას ქვია – უკვე ზამთრის კურტკა მაცვია. დაიწყო უკვე ის ამინდები, როცა მუდმივად მცივა, ვერასოდეს ვთბები, დილით ვიღვიძებ და ლოგინიდან წამოადგომის იოტის ოდენა სურვილიც არ მაქვს. უფრო მეტიც – საერთოდ არაფრის სურვილი არ მაქვს. ვმუშაობ-ვჭამ-მძინავს-რემონტზე ვიშლი ნერვებს და ველოდები, როდის მორჩება ჩემი ზებრას შავი, მსუქანი, ყოვლად მსუყე და პრიალა  ზოლი.

რუტინა მაქვს ისეთი, არც დაგესიზმრებათ: დილით 7:30-ზე ვიღვიძებ, ვიცვამ, ერთ-ერთი პირველი მოვდივარ სამსახურში, ვმუშაობ, მივდივარ აქედან დაღამებამდე 20 წუთით ადრე (ღამე სიარულის მეშინია იქ, სადაც ვცხოვრობ. პლიუს ინტერნეტი არ მაქვს და შესაბამისად, ვერ ვფუქნციონირებ). არ დავდივარ არსად, იმიტომ რომ სახლში მისასვლელი ტაქსის ფული რემონტის მიწურულს უკვე პრობლემატური გახდა და უკიდურეს შემთხვევაში, როცა ბევრი უნდა გავაკეთო და გვიან დავბრუნდე, მაშინ ვიხდი.

რემონტი დასასრულს უახლოვდება აგერ უკვე ორი კვირაა. სახლს პრინციპულად არ ვამოწმებ – ნერვი უნდა მომეშალოს მაინც და აზრი? ავედი გუშინ, 10 კარგად გაკეთებული რამე დამხვდა, და ორი ისეთი, რომ ღამე ძილი მიჭირს გაცოფებისგან – ჩემს არჩეულ ლამაზ სადა შპალერზე, 24 კვადრატულ ოთახში ოთხგან კვასკვასა თეთრი რგოლებია – ელექტრობის განამაწილებელი რაღაცეები. ერთი შეხედვით წვრილმანია, მაგრამ სადა შპალერი რომ ვიყიდე, პრეტენზია მქონდა რომ კედლები უნდა ყოფილიყო სადა. სადა და მორჩა!  მგონი ლოგიკურია, რომ მსგავსი რაღაცეები ა.დაიმალოს შპალერში ბ. შეიღებოს გ. არ უნდა ჩანდეს.

ცალკე თავგადასავალია კარადების ხელოსნების ამბები [იხილეთ ფბ სტატუსი]: “სამი დღეა ვუთანხმდები, ყოველდღე ვურეკავ და ვახსენებ და ბოლობოლო დავადგინეთ, ხელოსანი უნდა მოსულიყო 12-ზე. დღეს 11-ზე გაირკვა, რომ 1-ზე ეცლებოდა. გახდა ორის ნახევარი, ტელეფონს არ პასუხობს…. ”  საპასუხოდ ვიბარებ ხოლმე და მერე მე არარ მივდივარ, იჯდეს, მელოდოს, პოხ.

დედამიწის ზურგზე ყველაზე მეტად რემონტის დამთავრება მინდა.  მე დაღლილი არ ვარ. მე უკვე ყველაფერი ფეხებზე მკიდია. არ მაქვს სურვილი არც ფარდის არჩევის, არც ჭურჭლის ყიდვის, არც ავეჯის. ერთადერთი რაც მინდა ისაა, რომ როგორმე დამთავრდეს, დასუფთავდეს, გადავიდე, გადასვლის მეორე დღესვე შვებულება ავიღო და ჩემთვის, მშვიდად დავლიიო ყავა და ფილმებს ვუყურო და 24 საათის მანძილზე მხოლოდ მაღაზიის გამყიდველს დავეკონტაქტო.

იყო და არა იყო


პირველად იყო სიტყვა

მერე იყო ადამიანი

მერე იყო თამაში და

თამაშ-თამაშში ისე მივედი უფსკრულამდე, ვერც კი გავიგე.

 

ვინ ვარ მე?

მე პერწკლი ვარ

სადღაც ოდესღაც ვიღაცის მიერ მოფიქრებული სიტყვა ზუსტად გამოხატავს იმას, რაც ვარ – კოცონიდან ავარდნილი ნაპერწკალი.

როცა მე ვითხოვ – მე მინდა ყველაფერი აქ და ახლა.  მე მინდა კითხვებზე პასუხები – და საკითხები – გადაწყვეტილი მაქსიმალურად მოკლე დროებში.

მე ვფიქრობ მაშინ, როცა ვლაპარაკობ და ძალიან ხშირად, ჩემსიგრძე ტირადის ბოლოში უკვე გადაფიქრებული მაქვს ის, რითაც ტირადა დაიწყო. მე ამას ლაპარაკისას მოფიქრებას ვეძახი. მე შემიძლია გკითხო, კითხვა გავავრცო, პასუხი მოვიფიქრო, დასკვნა გამოვიტანო და შენ ვერ მიხვდე, საერთოდ რას ვრეკავდი და გეკითხებოდი თუ პასუხი უკვე მქონდა. არ მქონდა, გზადაგზა მოვიფიქრე.

მეორე ალტერნატივა – უნდა ვიარო. ჩავთვალოთ, რომ ამ ორ კვირაში მთელი დედამიწა შემოვიარე. ჩავთვალოთ, რომ მთელი ის მთები შემოვიარე, რომელიც მენატრება. თუშეთშიც ვიყავი და ცერზე აღფრთოვანებისგან სუნთქვა შემეკრა. შატილშიც ვიყავი, კოშკზე ვიჯექი, ჩემს აივანზე და მზეზე ვთბებოდი. საროშიც ვიყავი, სულ ბოლოში, უფსკრულისპირა ქვაზე ვიჯექი და იმ ადამიანებზე ვფიქრობდი, ოდესღაც ეს ნანგრევები რომ ააშენეს. სვანეთში მხერზე ვიჯექი და მთელი დედამიწა ჩემს ფეხქვეშ იყო. მუცოში, ბოლო კოშკზე რომ კლდეა გამოწეული, იქ ვიჯექი და ფეხებს ვაქანავებდი უფსკრულის თავზე, ქვემოთ კიდევ ძაფივით დაწვრილებული მდინარე მიიკლაკნებოდა, ფერდობზე შეფენილი თივის ზვინების გვერდით.

რას ვგრძნობ მე?

ადამიანი მაშინ წყვეტს არსებობას, როცა ოცნებას ეშვება. არ ვიცი როდის, მაგრამ მე ოცნება შევწყვიტე. წერა შევწყვიტე. ემოციების ღიად გამოხატვა შევწყვიტე. თავს ქეჩოში მოვკიდე ხელი და ვუბრძანე, რაციონალური ადამიანი ყოფილიყო. აფეთქებების მაგიერ გაჩუმებულიყო და იმაზე ეფიქრა, რატომ უნდოდა აფეთქება. მე საკუთარ თავს ლოდინი ვასწავლე და ამით მოვკალი ის, რაც ყველაზე კარგი იყო ჩემში – სპონტანურობა. მერე ამომეწურა ყურით მოთრეული სიმშვიდეები,  შავი ღრუბლები შემოვიკრიბე, არ ვუპასუხე მეგობრების ზარებს, არ წავედი გასვლებში, არ გავედი სოფელში, არ გავაკეთე არაფერი, რასაც აქამდე ვაკეთებდი.

ამის სანაცვლოდ, ვიჯექი და ვფიქრობდი. რაციონალურად, გააზრებულად, ნაბიჯ-ნაბიჯ. ხან ძალიან მინდოდა, ხან პირიქით, საერთოდ არ მინდოდა, მაგრამ ვფიქრობდი, ვცდილობდი,  ვალაგებდი, ვგეგმავდი.

ვლაპარაკობდი იმაზე რაც იყო, რაც არის, რაც იქნებოდა. ვეძებდი საკუთარ თავში სურვილებს, რომელიც არ მქონდა, ვიღებდი პასუხისმგებლობებს, რომლებიც მკლავდა, ვავალებდი ჩემს თავს ყოფილიყო მშვიდი – როცა შიგნიდან დუღდა და გადმოდიოდა.

მე პერწკლი ვარ – ფეთქებადი და ემოციური.

მე პერწკლი ვარ – ნაპერწკალი ჩაქრობის პერსპექტივით.

მე პერწკლი ვარ – და მე დავიღალე.

მე არ მიყვარს ჩემი თავი ისეთი, როგორიც ახლა არის.  ახლა მე არავინ და არაფერი არ მიყვარს და ჩემი ერთადერთი ოცნება ოთხ კედელს შუა გამოკეტვა და სიჩუმეა. ჩემი მეორე ოცნება ოთხ კედელში გამოკეტვა და იმ ყველაფერზე ლაპარაკია, რაც იყო, არის და იქნება. სულერთია რა იქნება. გულწრფელად. მაგრამ – რამე უნდა იყოს. იმიტომ რომ მე პერწკლი ვარ და თუ ჩვენი სულიერი სიმშვიდისთვის საჭირო იქნება, უკან დავტოვებ ყველას და ყველაფერს, როგორც არ უნდა გამიჭირდეს.

არც მძიმე, არც ძახილის ნიშანი, არც მრავალწერტილი. მე წერტილები მჭირდება. მკვეთრად გამოხატული დასაწყისები და დასასრულები. ყველაფერი, რაც  სასრულია, არის კარგი. ემოციები რომლებზეც ლაპარაკობ – არის კარგი. სხვა ყველაფერი მე მკლავს. მე არ მინდა მოვკვდე. მე არავის სიკვდილი არ მინდა.

the end

რემონტები და ცუდადყოფნები

stress-pencil-cropped

ადრე თუ ამასწინათ, ერთმა ადამიანმა მითხრა – ცუდადყოფნებში კაიფის დაჭერა ვისწავლეო.

უბრალოდ, არიან ადამიანები, რომლებიც ცუდადყოფნების უფრო დიდი მარაგებით იბადებიან. უფრო მოწყვლადები არიან და რაც მთავარია ცუდადყოფნებს ვერ ფარავენ. მე ვერ ვფარავ, ვიღრინები და დილით უბრალოდ იმიტომ ვდგები, რომ სხვანაირად ფიზიკურ არსებობას ვერ შევძლებ.

  • და რაც უფრო იზრდება ჩემს ფრენდლისტში იმ ადამიანების რაოდენობა, ვინც იცის, ბლოგის მიღმა ვინ დგას, მით უფრო მეტად ჭირს რაიმე პირადზე წერა.
  • რაც უფრო მიჭირს წერა, მით უფრო მიჭირს ემოციების სადმე წაღება

დროა, ცუდადყოფნებში მეც ვისწავლო კაიფის დაჭერა

stress-pencil-cropped

ახლა ჩემი ბინა რემონტდება. წესით უნდა მიხაროდეს, მე კიდევ მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ, როგორ დავიღალე და როგორ ერთი სული მაქვს, ეს ყველაფერი დამთავრდეს. მერე რა, რომ საყიდლებზე და ელიავაზე ჩემი ძმა და ბიძაშვილი დადიან, რომ მეორე ბიძაშვილმა სახლში შემიფარა და როგორც საკუთარ სახლში ვიყო, ისე ვცხოვრობ, რომ მე მხოლოდ “აბა აქ რა ფერის შპალერი გავაკრათ” მეხება, რომ არის ფეისბუქის უზარმაზარი ჯგუფი, სადაც ნებისმიერ წვრილმანზე იძლევიან ამომწურავ რჩევებს…

სად რა დაკიდო, როგორ გააფორმო, იქ რა როგორ იყოს, რას რა მოუხდება და ავოიეეე. ამ დროს ზუსტად ვიცი, სახლში შესვლიდან ნახევარ საათში იმასაც კი ვერ აღვიქვამ, რა ფერისაა იატაკი ან ფარდა.

ხოდა ერთი რამე მივქარე – ავარჩიე სამზარეულოს კაფელი თბილ ფერში (მოყავისფრო და ჭრელი), ოთახის ლამინატი თბილი ხისფერი (აი პარკეტს რომ გავს იმფერის), და გორგიაში დღის ბოლოს გონებადახშულმა და გადაღლილმა, “ოღონდრამევიყიდოდამოვრჩეამჯოჯოხეთს” პრინციპით ცივი ნაცრისფერი(!) სამზარეულოს მეტლახი ვიყიდე. 6 კვადრატი. ახლა რა ვქნა, წავიდე და თავიდან ვარჩიო მეტლახი? წინ მელოდება შპალერის და სამზარეულო კარადების არჩევის საზეიმო ცერემონიალი.

მოკლედ, რემონტი არის ჯოჯოხეთი და თუ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც გაგირემონტებიათ რამე, მინიმუმ ექსკურსიაზე მოხვდებით სამოთხეში, ან ორკვირიანი შვებულებით მაინც, ჯოჯოხეთიდან.

ა, ხო, ემოციებზე ვწუწუნებდი.  გარდა დეპრესიულობისა, მე კიდევ გოგო ვარ, ეს ნიშნავს რომ თვეში ერთი პიემესი მაქვს, ეს ნიშნავს რომ ბუნებრივად არსებულ დეპრესიულობას პიემესური ისინიც ემატება.

Think Positive – თქო გავიფიქრებ ხანდახან მაგრამ ვერანაირი სინკპოზიტივი ვერ მშველის, როცა მახსენდება, რომ დღეს მთელი დღე უნდა ვიმუშაო, საღამოს დიღომიდან საბურთალოზე გავიდე საზოგადოებრივი ტრანსპორტით (მინიმუმ ერთი საათი გზაში), ავიღო ლამინატი, წამოვიდე უკან დიღომში, დავიჭირო ეს ლამინატი და რამენაირად შევარჩიო შესაფერისი მეტლახი, და მერე ისაა მოსაფიქრებელი ვინ და როგორ უნდა მიიტანოს ეს მეტლახი სახლამდე. მერე უნდა მივიდე სახლში და ჯერ კიდევ არ მომიფიქრებია, ხვალ რომ ბორჯომში მივდივარ, ან რა საჭმელი მიმაქვს ან რა სასმელი. ან წავიდე საერთოდ?  პოზიტიური მხარე – სამაგიეროდ მე მაქვს იმის საშუალება, რომ გავაეკთო რემონტი და მეთვითონ გადავწყვიტო სახლში ლამინატი მექნება თუ ჩალაზე ვივლი და კაციშვილი არ ერევა იმაში, როგორი იქნება ეს ყველაფერი (გულწრფელად, ნეტა ჩაერიოს ვინმე, ვკვდები ისე მეზარება ფერების შეხამებაზე ტვინის ..ვნა, ისიც არ მადარდებს რა სახის ონკანი იქნება და ამის არჩევა დამატებითი სტრესია).

და რა ხდება მაშინ, როცა შენს დეპრესიულობას პარტნიორისაც ემატება?

მე მგონია, რომ ორმაგდება. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ შენი გაგჭირვებია და სადღაც ბნელ და ღრმა ორმოში ზიხარ და მეორე მხრივ, იმაზე უნდა იფიქრო, პარტნიორი არ შეაწუხო, იმიტომ რომ იმას (მეიბი) თავისი გაჭირვებია. მეორე მხრივ, როცა სხვისი ემოციების მიმღებლობა გახასიათებს, ძალიან მარტივად გედება ნებისმიერი უარყოფითი ემოცია და მოწმენდილ ცაზე შეიძლება დასევდიანდე. ემოციური ჩელენჯები, ემოციური ჩელენჯები ევრივეარ.

ხოდა რა მინდოდა მეკითხა – რა ჯანდაბა ვუყო ზედმეტ 6 კვადრატ ნაცრისფერ ლამინატს, რომელშიც მთელი 200 ლარი მივეცი?