ანდერძი


“შენ მერე წამოხვალ
ჯერ ადრეა მდინარეზე გადაბიჯება”-
მეუბნება მეორე ნაპირიდან და მიდის.
უკანმოუხედავად. Continue reading

გოგო, რომელიც გადარჩა


გოგო, რომელიც გადარჩა არ იყო მამაცი
არც ლამაზი იყო
და არც გამბედაობით გამოირჩეოდა.

ერთი ბეწო, მოცუცქნული და გაუბედავი დადიოდა ეზოში შეყრილ უამრავ ადამიანს შორის, სასოწარკვეთილების, ცნობისმოყვარეების, სეირის მაყურებლების და უბრალოდ, ვალდებულების გამო იქ მყოფებს შორის და ეძებდა. რას – თვითონაც არ იცოდა.
იცოდა მხოლოდ ის, რომ სრულიად მარტო იყო და უნდა გადარჩენილიყო.

არჩევანი დიდი არ ყოფილა-
სიცოცხლე ან სიკვდილი; იმედი ან სასოწარკვეთა.

გადარჩა.

გაყინვის ფასად.

და არავის შეეძლო გოგოს გადარჩენა, საკუთარი თავის გარდა.
არჩევანს შენს გარდა ვერავინ გააკეთებს.
შენ უნდა გაბედო
შენ უნდა გარისკო
შენ უნდა მისცე საკუთარ თავს უფლება

სტკიოდეს
ტიროდეს
ცუდად ხდებოდეს
უხაროდეს
უყვარდეს
ბედნიერი იყოს.

ზოგჯერ უბრალოდ, უნდა გადახტე იმისათვის, რომ ფრთები აღმოაჩინო
რომელსაც მთელი ცხოვრება ზურგით დაათრევდი.

 

ერთხელ მოლაშქრე ყოველთვის მოლაშქრეა?


 

ვინმემ რომ მკითხოს, შენ ვინ ხარო, ამ ფოტოს ვაჩვენებდი. Continue reading

ვინამ სთქვა თუშთა დალევა, ნაპირ მოტეხა ცისია – 4 დღით თუშეთში


არსად არ დაკუსკუსებენ ღრუბლები მთების წვერებზე ისე, როგორც თუშეთში. წავლენ-წამოვლენ, წაბოდიალდებიან, მობოდიალდებიან და იმ მთის და ამ გორაკისას მოგიყვებიან.

_DSC0026

“იახლ ჯანღ ქურდულად ჩამიიპარ დანოსო” ტყუილად კი არ მღერიან იმ სიმღერაში, ყველაზე ძალიან რომ მიყვარს, Continue reading

საჭირო ტყუილები


ბიძაჩემს ხანდახან არ ახსოვს, ვინ ვარ მე. მე არ მახსოვს, როგორი იყო მამაჩემი, მაგრამ დეტალურად მახსოვს სიკვდილის შემდგომი ყველა დღე.

განსაკუთრებით, შოკოლადის კანფეტები. და წანდილი. და ის ქალი, ამასწინათ რომ გარდაიცვალა და მე კიდევ მთელი ცხოვრება ვერ ვიტანდი “ვაითქვესაწყლებო”-ს შეცხადებისთვის; ჩემი ძმის მოსანათლად სახელდახელოდ ამოხვეული ძაფი –  ჯვრის დასაკიდად. ძალიან ბევრი ყოჩივარდები ეზოში. ჩემი ბიძაშვილები, რომლებიც ოთახში საწოლზე ჩამომჯდრები ტიროდნენ.  გაცრიატებული ამინდი და გუბეები. ოღონდ გუბეები სიზმარში ვნახე, გადახტომა მინდოდა  იქით მხარეს  და არ დამანება, შენ მერე წამოხვალო. 

მახსოვს ტანსაცმელი, შავად შეღებილი. საღებავის სუნი. კომოდში ჩალაგებული და აღარასოდეს ჩაცმული ფერადი ტანსაცმელი. ადამიანის მთელი ცხოვრება, კარადის ზედა თაროზე დატეული.

მამაჩემის სიკვდილით იწყება ჩემი მახსოვრობა ალვანზე და ‘ჩემს” უბანზე.

ბიძაჩემი ხანდახან ვერ მიხსენებს, თუმცა კარგად ახსოვს თენგოლე, უმცროსი ძმა.

მე კიდევ ვიტყუები ხოლმე, მეც ძალიან კარგად მახსოვს მამაჩემი.

დიაფილმები დაბნელებულ ოთახში; რძის ქარხანა, სველი იატაკი და ვიღაც თეთრხალათიანი თანამშრომლები; ღამეში მიმავალ მანქანაში ჩართული მინის საწმენდები და “ციმციმას” ხმა; დონალდოს კევები; ბუსუსებიანი, გაურეცხავი ატმები, დედაჩემის აკრძალვის მიუხედავად; სამთვლიანი ველოსიპედი; მანქანებიანი ატრაქციონი; ფანჯარაზე მიჭყლეტილი ცხვირი და შორს, მინდორზე მორბენალი მამაჩემი;  თეთრიწყლები, მუხლამდე ყვავილები და საზამთროები;

უბრალოდ, ექვსი წლის ამაყი ბავშვისთვის ძალიან ძნელია მწუხარებას მიეცეს, ამიტომ ალტერნატივად დანაკლისის იგნორირება რჩება. ალბათ. ან იმისათვის, რომ ძლიერი იყო და ათი-თორმეტი წლის ლაწირაკი მეზობელ დიდ კაცს ეჩხუბო იმისათვის, რომ უსამართლოდ დაგჩაგრა, საკუთარ თავთანაც არ უნდა აღიარო, რომ სუსტი ხარ ან რაღაც გაკლია.

საინტერესოა, რომ შევხვდები, მაშინ თუ ვიცნობ?

ვიცნობ უცნობ ადამიანს, რომლის სახე პრაქტიკულად არ მახსოვს… ნათესავები ამტკიცებენ, რომ ვგავარ, მაგრამ ფოტოები და ჩემი თვალები ირწმუნებიან, რომ დიდი ბებიის ასლი ვარ.

თუმცა, კარადის თავზე შემოდებული ზენიტის (აქ უკვე დაშლილი) ფოტოაპარატი, საძილე ტომარა, მათარა და კარპატებში გადაღებული ფოტოები იმას მოწმობს, რომ რაღაც საერთო უნდა გვქონოდა.

 

როცა ადამიანები კვდებიან


მოდი დავუშვათ, რომ ადამიანი სანამ გვახსოვს, ცოცხალია.

მოდი დავუშვათ, რომ იქ, სადღაც, სადაც ჩვენ შეღწევა არ შეგვიძლია, ვიღაც გველოდება. ვიღაც, ვინც ჩვენთვის ცხელ ბუხარს, ჭიქა კაკაოს და პლედს ამზადებს, რომ ბევრი წლის მერე ისევ ჩაგვეხუტოს და გვითხრას, რომ ჩვენი დანახვა უხარია.

ჩვენც ცოცხლები ვართ, სანამ ვახსოვართ. და როცა ჩვენი საყვარელი ადამიანები სხვა სამყაროებში სამოგზაუროდ მიდიან (მოდი, ჩავთვალოთ რომ აქ დაწყებულ მოგზაურობას და თავგადასავლებს იქ აგრძელებენ), პირველი თავზარდაცემა, რაც გვანადგურებს ისაა, რომ ჩვენ უმათოდ ვრჩებით. რჩება სიცარიელე, რომელსაც ვერავინ და ვერაფერი ამოავსებს ვერასოდეს. ეს შეგრძნება ყოველთვის ჩვენთან ერთად იქნება, რასაც არ უნდა ვაკეთებდეთ, როგორც არ უნდა ვერთობოდეთ, ვიცინოდეთ და ა.შ.

  • იქნება მომენტები, როდესაც უცბაშად, წამის რაღაც მონაკვეთში დაგვავიწყდება, რომ ჩვენთან აღარაა და გასაზიარებლად გამზადებული აზრი, ღიმილი და ემოცია გულზე შეგვეყინება.
  • წამის ის მეასედები, როცა ძილს და ღვიძილს შორის, ბურუსში, არ გვახოვს, რომ მოკვდა.

ხო

რა საშინელი სიტყვაა მოკვდა

მ ო კ ვ დ ა.

თებერვალში ჩემხელა გოგო მოკვდა.

გოგო, რომელიც ევერესტზე იყო. და საერთოდ, ერთ-ერთი ყველაზე კარგი მოლაშქრე და ადამიანი იყო, რომელსაც შორიდან ვიცნობდი, მონათხრობებით.

ძალიან ცუდი სიტყვაა “მოკვდა”, ამიტომ

მოდი, უბრალოდ ვთქვათ, რომ

მზე ჩავიდა.

არ ვიცი დაკვირვებიხართ თუ არა, მაგრამ ადამიანები, რომლებიც ახალგაზრდები კვდებიან, თითქოს ცდილობენ, ყველაფერი მოასწრონ. ისინი უფრო სწრაფად, უფრო სრულყოფილად, უფრო შინაარსიანად ცხოვრობენ. უფრო პოზიტიურები არიან და როცა მიდიან, მართლა მზე ჩადის.

მთის მზე, რომელიც უცებ ქრება ჰორიზონტიდან.

სანამ მზეზე ხარ, გათბობს, და საკმარისია ბექობს მოეფაროს, საშინელი ყინვა და სიცივე ისადგურებს გარშემო, წუთებში.

როცა ახალგაზრდა ხარ, სიკვდილი თითქოს შორსაა, უსაზღვროდ, უსაშველოდ შორს.  ჩემთვისაც კი, რომელიც ფაქტიურად სიკვდილებთან ერთად გაიზარდა.

ადამიანები აუცილებლად გარდაიცვლებიან.

ეს ძალიან მარტივი და გარდაუვალი ჭეშმარიტებაა.

და მაინც

ძნელია, როცა სიკვდილს ძალიან ადრე ეჯახები პირისპირ.

ყველაზე და ყველაფერზე ძნელი სიცარიელე რჩება ამის შემდეგ.

განსაკუთრებით მაშინ, როცა ჩვენი ადამიანები მიდიან.

და სისულელეა ყველაფერი სანუგეშო, როცა გტკივა.

ჩემი არჩევანი ყოველთვის “პოკერფეისი” იყო.

მაგრამ ამ გადმოსახედიდან ვთვლი, რომ

წყლის ზედაპირზე ამოსასვლელად ზოგჯერ ბოლომდე უნდა ჩახვიდე ფსკერზე, რომ ფეხის დაკვრა, ბიძგის მიცემა და ამოსვლა შეძლო. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ცურვა არ იცი.

და სულაც არ “ტეხავს”, როცა ადამიანი მთელი სხეულით ეშვება მწუხარებაში.

უნდა განიცადო, უნდა დაიტანჯო, უნდა ჩაიძირო სიბნელეში და სასოწარკვეთილებაში ბოლომდე და ისევ, აუცილებლად ამოხვიდე ზედაპირზე იმისათვის, რომ

მუდამ გახსოვდეს.

 

სვანეთი, როგორც ასეთი


როგორ შეიძლება არ გიყვარდეს სამყარო, სადაც ყველგან მთებია?

არ აქვს მნიშვნელობა, დილის ყავას სვამ,

მესტიაში დაბოდიალობ,

გზაში ხარ, Continue reading

უკან, ბუნაგში


ასეთი იყო პირველი დილა ახალ სახლში. მზიანი დილა დამხვდა და პლიუს მტრედი იყო შემომჯდარი აივანზე. არასოდეს ამ უბანში მტრედი არ დამინახია. (რტო ეკლდა პირში ზეთისხილის :დ ) აივანი მაქვს ნეტარება, ძველი სკამი გავდგი და  ვიჯექი, კატასავით მზეზე ვთბებოდი და ყავას ვწრუპავდი.  ორი დღეა “გადმოვბარგდი” და ან ვალაგებ, ან რამეს ვყიდულობ, ან მძინავს. უფრო მეტი მძინავს. ფაქტიურად სულ მეძინება. გადავეჩვიე იმას, რომ დილით არავინ გაღვიძებს, რომ მთელი დღე შეგიძლია უბრალოდ, იდო და სერიალებს უყურო, დაიძინო, გაიზმორო და ისევ დაიძინო და ბინაში მხოლოდ სერიალებმა იბოგინონ. არიან ადამიანები, ვისაც ბევრ ხალხში უყვართ ტრიალი, მე კი სახლში მარტო რომ ვარ სიხარულისგან ლამის დავდნე.  ის კი არა, წეღან დავაფიქსირე, რომ საათს აღარ ვუყურებ იმის მოლოდინით, რომ დაღამებამდე სახლში უნდა ვიყო, ამაყად მოვაბიჯებ ქუჩაში ღამის 9 საათზე. IMAG0265

აი ასე ვზივარ ახლა, ყავა, “კოწახური” და ბლოგი. IMAG0266

ეს სამზარეულოს ნაწილია. პირველი დილა რომ გათენდა, ჩაიდანი ვერ ვიპოვე რომ ყავა ამედუღებინა, ყუთიდან ძველისძველი ქვაბი ამოვათრიე, გავრეცხე, წყალი ავადუღე, უკან ყუთშივე ჩავუძახე და ბაზრობაზე გავეშურე ჩაიდანის საყიდლად. საბოლოოს ეს ვერცხლისფერი მსუქანი რაღაც შემომეყიდა. აუ ხო, კიდევ ქვაბი ვიყიდე, რომელზეც გამყიდველმა დედა დაიფიცა, რომ არ მიიწვავს არაფერს, ძალიანაც რომ ეხვეწო. (ამასობაში მესმის, როგორ ტირის მეზობლის ბავშვი. უკვე გადამავიწყდა, ყველაფრის საქმის კურსში რომ ვარ ხოლმე თუ რამე ხმამაღალი ხდება მეზობლებთან).

ნივთების დიდი ნაწილი პარკებში და ყუთებში აწყვია. ველოდები, როდის წაიყვანენ კარადებს ახალი პატრონები, რომ ჩემთვის გარდერობი ვიყიდო. სამშაბათს უნდა წაიღონ. თუ არ წაიღეს, სავარაუდოდ ძალიან გადავირევი. რამოდენიმე ხელი ტანსაცმელი აწყვია პატარა ჩემოდანში და იმით გავდივარ იოლად. ფაქტიურად ბოშათა მოხეტიალე ბანაკი ვარ. ნუ სულით ისედაც მასეთი ვარ, მაგრამ მაინც.IMAG0267 ეს ცისარტყელა ადრე მაჩუქეს, დაცლილი ყუთებიდან ერთ-ერთში იდო და ამოვიღე, ბინა “მოვნათლე” ფერადოვნებით.

ხოდა რავი. გახარებული, დაბნეული, გადაღლილი, გასავათებული, დეპრესიული, whatever მოუდში, ბედნიერი და  აღტაცებული ერთდროულად თუ შეიძლება იყოს ადამიანი, მე ვარ.

პერი ბუნაგში დაბრუნდა. ახლა იმის დროა, გავლილი წელი გააანალიზოს.

პ.ს. დღეს სამი რეისი გავაკეთე მაღაზიიდან, რომ საჭმელი მეჭამა :დ ხან თეფშის, ხან ტაფის და ხან პროდუქტის :დ

მორევები


სინტონი  – პიროვნული განვითარების ტრენინგები – ასე ქვია იმ პროგრამას, რომელსაც მე რამოდენიმე წელია ნაბიჯ-ნაბიჯ, ალაგ-ალაგ და პერიოდულად გავდივარ. ეს ტრენინგები იმ ადამიანებისთვისაა, ვისაც საკუთარი იმაზე უფრო ღრმად აინტერესებს, ვიდრე თმის და ფრჩხილების ფერია და უნდათ, საკუთარ მე-ზე იფიქრონ, ჩაუღრმავდნენ, რაღაცეები უკვეთ გაარკვიონ, სიახლეები აღმოაჩინონ, განსხვავებული აზრები მოისმინონ, საკუთარი თავისგან განსხვავებული ადამიანები გაიცნონ, ფასეულობები უფრო კარგად დააფასოვონ. მაგრამ ტრენინგის მთავარი არსი არა თავად ტრენინგის პროცესი, არამედ რეფლექსიებია – ყველა სესიის მერე რომ ფიქრობ, ჯდები და წერ, წერ, წერ…

და რას აკეთებს ბლოგერი, რომელიც სინტონზე დადის? სწორია. ის საჯაროდ წერს.

რა არის სტრესი?

სადღაც ორი თვის წინ ექიმთან მოვხვდი. ჩივილი: გულის უეცარი და არაადეკვატური აჩქარებები. იმის ფონზე, რომ ცხოვრებაში “გული სად მქონდა არ ვიცოდი”. გულწრფელად – ძალიან შემეშინდა. ცოტა რამის მეშინია ამ ცხოვრებაში და გულის შეტევა ერთ-ერთი მათგანია. აი ასე, უბრალოდ ვფუნქციონირებდი ჩემთვის და უცებ გული იწყებდა ყელში ბრახაბრუხს და შიშისგან გული მისკდებოდა.

ექიმი – რამე სტრესები ხომ არ გაქვთ?

მე – არა.

ექიმი – ამ სურათის მიხედვით სტრესი გაქვთ

იმ მომენტში მართლა მეგონა რომ არანაირი სტრესი არ მქონდა. ნუ, ვის არ ქონია რემონტი, ვინ არ ყოფილა მუდმივ გადარბენებზე, ვის არ უვლია გამოუძინებელს კვირების მანძილზე, ვის არ უფიქრია რაღაცეებზე 24/7 და ნუ მოკლედ, ვის არ [ჩასვით აქ ნებისმიერი საზრუნავი].

გადარბენებს თუ არ ჩავთვლით,  ერთი შეხედვით, მქონდა ყველაფერი, რაც “ბედნიერების” სტანდარტულ პაკეტში შედის, ქალაქგარეთ გაძვრომებსაც ვახერხებდი და მეგობრებთანაც მივდიოდი შაბათ-კვირას, უბრალოდ, გამოსაძინებლად.

მაგრამ ფიზიკურად ძალიან ცუდად ვიყავი. მეტირებოდა დღეში სამჯერ, პრაქტიკულად ყველაფერზე (ერთხელ იმაზე ვიღნავლე, რომ ტაქსმა ჯიჯღინი დაიწყო, ამ დანგრეულ გზაზე რატომ წამომიყვანეო (როგორც წესი, სულ ჯიჯღინებენ, მაგრამ წარბის აწევა შველით)), მეშლებოდა ნერვები პრაქტიკულად ყველაფერზე და ბრაზს ვერ ვაკონტროლებდი. გოგოები (და გოგოებიანი ბიჭებიც) მიხვდებიან – აი, 24/7/30 პიემესი რომ გქონდეს. ზუსტად იმ პერიოდში დავწერე ეს პოსტიც. უკან რომ ვიხედები და ამას ვკითხულობ, ვხვდები, რომ სტრესისგან აბსოლუტურად გარეკილი მქონდა. ყველაფერი ერთად დამიგროვდა და რაც მთავარია, უამრავი გადაწყვეტილება მქონდა მისაღები. მე კიდევ გადაწყვეტილებების მიღება მაინცადამაინც არ მიყვარს, თუ სამსახურს არ ეხება საქმე. არ მიყვარს მსუბუქი ნათქვამია – ტირილამდე მივდივარ ისე მეზიზღება მაგალითად, სახლისთვის ფარდის არჩევა.

  • გასაწყვეტი და მოსაგვარებელი იყო რემონტის უამრავი წვრილმანი, რომლის ძალა და უნარი უბრალოდ, არ მქონდა
  • ორი კვირა ტვინი გავიღუნე იმაზე ფიქრით, სად რა უნდა განლაგებულიყო სახლში, ვფიქრობდი და ნერვები მეშლებოდა, იმიტომ რომ ვიზუალიზაციის უნარი, როგორც ასეთი, არ მაქვს. პარალელურ რეჟიმში იმაზე მეშლებოდა ნერვები, რომ ვისაც არ ეზარებოდა, ყველა “სახლში ეს აუცილებლად უნდა იყოს”-ის ტიპის რჩევებს მაძლევდა (რჩევა როცა მინდა რამენაირად მეთვითონ ვიხვეწები ხოლმე).
  • ჩაბარგებები და გადაბარგებები, რომელიც ორი საუკუნე გაგრძელდა
  • მე სიჩუმე მჭირდება, სახლში კიდევ 24/7 რაღაც ხმაური იყო და მარტო პრაქტიკულად ვერასოდეს ვრჩებოდი
  • არ იჭერს ინტერნეტი. ჩვეულებრივ სიტუაციაში 5- 6-ზე ვამთავრებ, მივდივარ სახლში და რბილ სავარძელზე მოკალათებული თუ მინდა ღამის 12-მდე ვაკეთებ რაღაცეებს. ახლა – დილით მოვრბივარ, რომ დაღამებამდე სახლში ვიყო. კომფორტულ სავარძელზე ხალათში გახვეული და ოფისში სკამზე დამჯდარი მუშაობა სულ სხვადასხვა რამეა.
  • მიწევდა სახლში დაბრუნება  დაღამებამდე, ან  – ტაქსისთვის ჯერ იმის ახსნა, სად უნდა მივიდეს, მერე “ვაიმერაცუდიგზაა” ბუზღუნის მოსმენა. ერთბაშად შემეზღუდა თავისუფლება
  • თავისუფლების შეზღუდვა გაგრძელდა ანგარიშების ჩაბარებით მასპინძელისათვის. ცხოვრების ბოლო 16 წელი შენს ნებაზე რომ დადიხარ და წასვლა-მოსვლას არავინ გიკონტროლებს, დამიჯერეთ, ძალიან ძნელია მშვიდად გაიღიმო და უთხრა სად მიდიხარ, ვისთან, და როდის დაბრუნდები. (მეც მყოლია სტუმარი და ძალიან კარგად მესმის რატომაც აინტერესებს, მაგრამ ამას მიჩვეული უნდა იყო).
  • მარტო ყოფნის პრობლემა – ბოლო 4-5 თვეა, მარტო არ დავრჩენილვარ. სრულ სიჩუმეში, საკუთარ თავთან, კომპით და ბეეეეეეევრი ფილმებით და სასუსნავებით ხელში. როცა იცი, რომ მინიმუმ 24 საათი კაციშვილი არ შეგაწუხებს. ამას მარტო ის ადამიანი თუ მიხვდება, ვისაც მარტო ყოფნა არამარტო უყვარს, არამედ სჭირდება.
  • როცა ბუნებაც აღარ გშველის – ბორჯომში წავედით, გზადაგზა რაღაც საოცარი ხედები იყო. ხეების ვარჯებს ვუყურებდი და მივხვდი, რომ ის ბედნიერების და სისავსის შეგრძნება, რომელიც ყოველთვის მაქვს როცა ბუნებაში მივდივარ – აღარ იყო. გაქრა სადღაც, ჩემი ამდენი ცუდადყოფნების შეეშინდა და გაქრა. ვიდექი და საერთოდ ვერაფერს ვგრძნობდი. ფოტოაპარატი ჩანთიდანაც არ ამომიღია. გარინდებული ვიყავი და ავტოპილოტზე ვმუშაობდი, ვიცინოდი, ვლაპარაკობდი
  • უსიცოცხლობა – როცა დილით საკუთარ თავს აბამ, რომ როგორმე ადგეს და ცხოვრება გააგრძელოს ხოლმე. იმიტომ რომ რა აზრი აქვს?
  • ურთიერთობების პრობლემები – როცა ხედავ, რომ რაღაც ისე არაა, მაგრამ ენერგია აღარ გაქვს დარჩენილი იმისთვის, რომ ხმაამოიღო, რამე გააკეთო, მოიფიქრო და ა.შ.  მაგრამ არც იმის თავი გაქვს, რომ ასე გააგრძელო და საბოლოო ჯამში როგორი სცენარითაც არ უნდა განვითარდეს, ყველაფერი რომ მაინც საშინლად სევდიანია. ისეც, ასეც და ამდაგვარადაც.

მერე სვანეთში წავედი, ბევრი დღით. სვანი მარშუტკის მძღოლი სვანეთის გზაზე, რომელიც კი არ დადის, დაფრინავს. ნერვი რომ არ შემიტოკდა რამოდენიმე ძალიან ცუდი მანევრის დროს, მივხვდი, რომ ძალიან მქონდა დარხეული. იმ მომენტში მართლა სულერთი იყო, გადავფრინდებოდი ენგურჰესში თუ არა. დღეების მანძილზე, ნელ-ნელა, თავისთავად მოვიდა შედარებითი სიმშვიდე და იმის შეგრძნება, რომ რაღაც ძალიან დიდი სანერვიულო მომეხსნა მხრებიდან.

ახლა რომ მკითხო, როგორ ვარ, პასუხი არ მაქვს.

არ ვიცი როგორ ვარ. ვმუშაობ. სახლის ბოლო შტრიხებს ვაგვარებ იძულების წესით, მიუხედავად იმისა, რომ სულერთია. უკვე ისე მივეჩვიე დიდ დიღომში ცხოვრებას, რომ პრინციპში პრობლემა აღარ მაქვს არაფერზე. იშვიათად დავბოდიალობ კინოში და მსგავს განსატვირთ ადგილებში და იმდენი საქმე მაქვს, რომ უბრალოდ, ბორბალში შეყურსული თაგუნასავით დილიდან ღამემდე ვფუსფუსებ. ფიქრის და ემოციების ადგილი საერთოდ აღარ დარჩა და გულწრფელად მეშინია იმ მომენტის, როცა იმაზე დაფიქრება მომიწევს, როგორ ვარ.

თუმცა ამ საშინელებიდან რამოდენიმე ძალიან მნიშვნელოვანი დასკვნა და შედეგი გამოვიტანე. რაღაცნაირად, თვალსაჩინოდ დავინახე, რა უნდა გავაკეთო იმისთვის, რომ კარგად ვიყო. და რა არ გამომივა არასოდეს, სულ რომ წელში გავწყდე. ახლა, როცა ყველაფერი ნელ-ნელა დასასრულისკენ მიდის და ლაგდება, თამამად შემიძლია წინასწარ გამოვაცხადო, რომ ასეთი სტრესული წელი არ მქონია არასოდეს. და აღარასოდეს აღარ მივცემ უფლებას არც საკუთარ თავს, არც გარემოებებს და არც ადამიანებს, ამ დონეზე გამომფიტონ.  ჩემი გონების ამბავი რომ ვიცი, რამოდენიმე წელიწადში ამის მაგიერ გონებაში შავი ლაქები მექნება (რაც არ მოწონს, ივიწყებს ხოლმე), ამიტომ იყოს ეს და მსგავსი პოსტები საკუთარი თავისთვის იმის შესახსენებლად, რომ ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი რაღაც მიზეზით ხდება ხოლმე და მიზეზ-შედეგობრივი კავშირები, რომლებიც ჯერ კიდევ დაჭანჭიკებულად მუშაობენ, აუცილებლად მიმიყვანენ იქ, სადღაც, ნევერლანდიაში.

წვრილმანი ბედნიერებები


  • სკვერი, რომელიც არის მწვანე, სკამებიანი და მზით განათებული
  • დანკინ დონატსი, რომელიც სახლთან ახლოს გახსნეს და ნებისმიერ დროს შეგიძლია შეისეირნო და რამე მავნებლობა მიირთვა
  • მაღაზიები, სადაც ბარათით შეიძლება გადახდა
  • სახლი იმ ქუჩაზე, სადაც ბევრი ტრანსპორტი დადის

კიარადა, დღეს სახლში ვიყავი და ვაჟაზე გასეირნებითაც კი მომენტალურად გავბედნიერდი. დანკინის ტოსტზე არაფერს ვამბობ, სიხარულის კურცხალი მცვიოდა.  და ასფალტი. და ხეები ❤

პ.ს. რემონტი დასასრულს უახლოვდება და მიხარია.

პ.ს. ასე გამოიყურება ჩემი აბაზანა ამჟამად. აი ძალიან მომწონს ეს დამჯდარი და მშვიდი ნაცრისფერები!

პ.პ.ს. საცხოვრბეელი ოთახი შპალერიც ნაცრისფერ ტონებში გამოვიდა, არადა მეგონა კრემისფერი ავარჩიე. თუმცა რაუშავს, რამე ხასხასა აქსესუარებს ვიყიდი მერე.  ისე კი ამჟამინდელ ხასიათზე ძალიან მიხდება – ისეთივე მოღუშული ოთახია, როგორიც მე ვარ. IMAG0230

IMAG0229