ვიკ-ენდი ტყეში



განა რა, მაგრამ ამ შაბთკვირას წლის პირველი ნამდვილი ტყიანი და მდინარიანი გასვლა მქონდა.


თავისი მოტეხილი ხეებით, ბალახების ჯუნგლებით, ფეხებს რომ კაწრავდნენ (მე შორტები მეცვა)


ფონად ტყიანი მთებით და სუფთა ჰაერით


ჩახერგილი ხეებით (მე ქვემოდან გავძვერი, როგორც კომპაქტური, დანარჩენები გადაფოფხდნენ.


ალაგ-ალაგ ჩრდილებიც იყო. პირველად ვიყავი წიწვოვან ტყეში, რომელიც არც ისეთი გრილი, ტენიანი და შრიალაა, როგორც ფოთლოვანი.


ლურჯი


ბლაბლაბლუდა


მდინარის ნისლები


აქ გზა დაგვებნა, სხვაგან გავედით, მდინარის სხვა ნაწილას გვინდოდა მთიდან დაშვება… გზას ეძებენ, ზოგი ეწევა, მე ვმედიტირებ.


ასეთი სატოპბი იყო ბევრი-ბევრი, ტვინს ღუნავდნენ


მწწწწწ


წწ


მზიური პეპელა.


იმდენი სატოპები იყო, ბოლოს ფეხზე გავიხადე დ ბავშვობა გავიხსენე. (არა, ბავშვობაში ასე არ მტკიოდა).


ცხელოდა-ცხელოდა მაგრამ ძნელი არ იყო, სასიამოვნოც კი… ხალხები გაწითლდნენ, მე არც შემეტყო მზე.


ალაგ-ალაგ მინდორებიც იყო.


ალაგ გზა პირდაპირ მდინარეს მიუყვებოდა


ეს ისე…


გადამიღე თქო და გადამიღეს.


ტოპ-ტოპ, არ იცით რა კარგია შიშველფეხიანი მტვრიან გზაზე სიარულის მერე მდინარეში ჩასვლა. თან რა ცივი იყო, ყინულივით.


კლდეები უცნაური ფორმის, თითქოს ჩაუწიკწიკებიათ ხელოვნურად.


ცის მდინარე…


დავიღალე, ვა!
Advertisements

One thought on “ვიკ-ენდი ტყეში

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s