მზე, თვალებში



ბოლოს როდის წაიკითხეთ პეპი?
ან პიტერ პენი

მე გუშინ, როცა დაქალს წიგნებს ვურჩევდი და ხელში მომხვდა მურაბისკამპოტგადასხმული, გაფერადებული, ათასჯერ გადაკითხული პეპის და კარლსონის საბჭოთა გამოცემა.

ისეთი წვრილი შრიფტით და ისეთი უბედური ნახატებით, სულაც არ მიკვირს, ჩვენ თაობაში უმეტესობას თვალები რომ აწუხებს.

მეც მაწუხებს, სათვალეც მაქვს, მაგრამ როგორც თქვენ გეკეთათ, ისე მე მიკეთია, სად გდია, არც ვიცი.

ცხვირს მტკენს და არ მიყვარს.

რაშუაში იყო ახლა ეს ყველაფერი.
დღეს მზის დაბნელებაა, ღამე მთვარის.
მე როგორც ნახევრად კიბორჩხალა და ნახევრად ლომი, დღეში 123 განწყობის შემცვლელი და ემოციების მომგროვებელი, აბსოლუტურად ცარიელი ვარ.

ზუსტად ისეთი ცარიელი, როგორიც ვიყავი, ვარ და ვიქნები ყოველთვის.

ნუ ეძებთ ჩემში რაღაცეებს, ისინი უბრალოდ არ არსებობს და მერე ტყუილად იმედები გიცრუვდებათ.

მე ძალიან ჩვეულებრივი ვარ, კიდევ უფრო ჩვეულებრივი და იმაზე ბევრად ნაკლები ემოციები და თვისებები და აზრები მაქვს, ვიდრე ეს თქვენ გგონიათ და იმაზე კიდევ უფრო ბევრად ნაკლები, ვიდრე მე მინდა რომ მქონდეს.

ხო, მე კიდევ ეგოისტი ვარ და ერბოკვერცხს რომ მიწვავენ დილით და მომართმევენ, კი არ ვმადლიერობ, იმას ვტირი, ტომატის მაგიერ ტყემალი რატო ასხია, ვერ ვჭამ თქო.

ხო, ეს ვარ მე

და

ეგოისტურად

ვეძებ და ვპოულობ ადამიანებს

მზეებით

თვალებში.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s