ადგილები, რომლებიც "შენია".


შატილში რომ ჩავედი პირველად, ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ სახლში დავბრუნდი დიდი ხნის განშორების შემდეგ. ყველაფერი რატომღაც ძალიან მშობლიური, ნაცნობი და სიმშვიდისმომგვრელი იყო, სიახლის არანაირი განცდა არ მქონდა, ერთადერთი რასაც ვფიქრობდი- რატომ ვგრძნობ აქ თავს “სახლში”? ტურისტივით კი არა, ძველი მოსახლესავით დავდიოდი, რომელიც წლების წინ ბარში ჩავიდა და როგორც იქნა, გადაწყვიტა, ძველი ადგილი მოენახულებინა.

მეორე დღეს წამოვედით, სხვები თბილისში ბრუნდებოდნენ, მე შატილს ვტოვებდი და ვიცოდი, რომ აუცილებლად ჩავაკითხავდი ისევ.

ასეთი რაღაც საქართველოს არც ერთ კუთხეში არ მიგრძვნია.

ეს კი კორფუა, კუნძული სადაც პატარა ჯერალდ დარელი ცხოვრობდა და სადაც იმ წიგნის ისტორია დაიწყო, მე რომ საბერძნეთის ეს ნაწილი შემაყვარა.

და ვიცი, რომ ოდესმე თუ კორფუზე მოვხვდი, ზუსტად ასეთივე შეგრძნება მექნება, სახლში დაბრუნების. არაუცხოობის.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s