მე ვხედავ მზეს- დასასრული


დასკვნითი პოსტი:

წესით ერთი თვე უნდა მეწერა, მაგრამ…

  • ემოციების თაიგული ვარ, ოღონდ ეს ემოციები თავისთავადი უნდა იყოს, შინაგანად უნდა მოდიოდეს.
  • არ შემიძლია ავიღო და ვეძიო შეკვეთილი ემოციები, გამოვიწურო თითიდან და გავიღიმო მაშინ როცა არ მეღიმება.
  • მერე რა, რომ გარეთ მზეა, გარეთ ცივა კიდეც და მე ზამთრის ძილში ვარ.
  • მიხარია რომ დამთავრდა ეს პროექტი, ვალდებულება მაწუხებდა იმის, რომ ვერ ვწერდი, იმიტომ რომ არ ვიცოდი რაზე დამეწერა, ძალით გაღიმებულობებს ვერ დავწერდი. ჩემს ტრადიციულდა ყველაზე ცუდხასიათიან დროს-სიცივეს გაყინულობას და ზამთარს დაემთხვა,

რა შეიცვალა?

დადებითი ემოციები თითიდან არ უნდა იყოს გამოწოვილი, ის უნდა გავსებდეს, დუღდეს და გადმოდიოდეს.

სხვა დანარჩენი დადებითი ემოცია ჯუსტ სახელია იმ ემოციების, რომლებიც არაა უარყოფითი და ენა არ მიბრუნდება დადებითი დავუძახო, მემაპატიეთ.

თუნდაც ამ დასკვნების გამო ღირდა ამ პროექტში მონაწილეობა )))

და

ამ პოსტის დაწერად

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s