წკლიპერინობები


ჩემი სახლია და სტენკას სადაც მიდნა იქ დავდგამ

ჩემზე

ხო, “მიდნა” და არა “მინდა”, “ფუსთა” და არა “სუფთა”. ეს მეტყველების ჩემეული სტილია და მე ძალიან მიყვარს ბლოგები, რომლებიც ისევე წერენ, როგორც მეტყველებენ ხოლმე, სწრაფად, უცებ, უნებურად.

ჩემი პოსტები ან ერთი ამოსუნთქვით იწერება, ან საერთოდ არ იწერება. აქ შეხვდებით ბარბარიზმებს, დამახინჯებულ სიტყვებს, ალაგ-ალაგ “აპეჩატკებსაც”, ჩემი კლავიატურა დიდი ხანია გამოსაცვლელია,სულ მეზარება და იმიტომ.

ქართულ ცეკვაზე

ჩემს რუტინას ცეკვა დაემატა,  უფრო სწორად, მცდელობა, ვიქნიო ხელ-ფეხი რვა თვლაზე, მაქსიმალური სიზუსტით.

თავიდან რვაფეხას ან კიბორჩხალას ვგავდი, ახლა ნელ-ნელა დავამუღამე და უკვე მსიამოვნებს კიდეც, როცა რაღაც გამომდის, ან არ გამომდის და ბევრჯერ ვიმეორებ, თან საკუთარ თავზე მეცინება.

ყველაზე მეტად ჩაკვრები მომწონს და მეხალისება, მკვეთრი მოძრაობები და ბიჭების ილეთები მომწონს, ნაზინუზა მოკრძალებული მოძრაობები ძალიან ცუდად გამომდის და ვერაფრით ვერ მივხვდი, სად უნდა დავმალო იდაყვი ხელების პრანჭვისას (ანუ, აქეთ-იქით რომ გრიხავ, რა ქვია მაგ მოძრაობას?)

ვაშლოვანზე

შეიძლება ვაშლოვანში წავიდე, კარვით… ძალიან კი ცივა, მაგრამ მე მაინც იმედი მაქვს, რომ არ გავიფიჩხები და საერთოდაც, წავალ. ბოლოს რომ ვიყავი, დეკემბერი იყო, 2010 წელი, მორიგი “გაქცევა” მჭირდა თბილისიდან. ახლა არ გავრბივარ, ჯუსტ, მომენატრა ღია ცა, თავზემოთ.

სინტონზე

უკვე რამდენიმე თვეა დავდივარ.  სინტონის გავლენაა თუ უბრალოდ, მე გადავწყვიტე, რომ უნდა შევიცვალო, არ ვიცი, ფაქტია, რარაცეები შეიცვალა. წვრილმანებში ვამჩნევ და ძალიან მიხარია 🙂 ძალიანზე მეტადაც. და ადამიანების ფიდბექია ძალიან საოცარი და დადებითი, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ გავცოცხლდი და სარკოფაგიდან ამოვძვერი. განსაკუთრებით ახალი ადამიანების მიმართ ვგრძნობ ამას. ძველებისადმი, შენს შესახებ უფრო “გამყარებული” და უკვე არსებული სტერეოტიპები რომ აქვთ, ცოტა ძნელია ახლის “დადება”.

წიგნებზე

ჯეინ ვებსტერის “გრძელფეხება მამილო”-ში იძახის ჯუდი ებოტი, “ადამიანი, რომელსაც მთელი ცხოვრების მანძილზე არასოდეს არაფერზე შეხედულება არ შეუცვლია, უნდა დასპირტო და მუზეუმში გამოფინოო”, კიდევ იმას იძახის, რომ ყველას უნდა ქონდეს ბედნიერი ბავშვობა, რათა დიდობაში, როცა კაცმა არ იცის, რა მოუხდება და როგორი იქნება, ყოველთვის სიხარულით გაიხსენოს ეს პერიოდი.

ჯუდი ობოლია, სულ არავინ არ ყავს, უცნობი მეურვის გარდა, რომელსაც წერილებს წერს და რომელმაც ბავშვთა სახლში გაზრდილი გოგო კოლეჯში გაგზავნა.

პ.ს. ზღვის სუნიც მომენატრა

Advertisements

3 thoughts on “წკლიპერინობები

  1. მიდნა გიხთრა,ორმ ფუსტა პოსწიკი იყო ჩმდდსვფცვრ :დ
    გამეცინა

  2. მომეწონა შენი ბლოგი, პერწკლი 🙂 ჩავუჯდები ახლა და წავიკითხავ 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s