octo-brrrrrrr-ული რემონტი


ველიკით სიარულისას რომ არ წაიქცე, მუდმივად უნდა ატრიალო ბორბლები. აი ზუსტად ასეთია ახლა ჩემი არსებობა – პედლებს ვერ ვაჩერებ – რომ გავაჩერო, დავჯდები გარინდებული  და აღარასოდეს გავინძრევი ადგილიდან. აი ხომ არიან ენერგიული ადამიანები, ვისაც მოძრაობა და ჰაიჰუი არ ეზარება. მე ვიცოდი, მაგრამ ახლა საბოლოოდ დადასტურდა, რომ რემონტისთვის რაღაცეების მოგვარების უნარი მინუს უსასრულობაში მაქვს. კაფელის და მეტლახის არჩევისას მეტირება, ისე არ ვიცი რა ჩემი ფეხი გავაკრა და კარადის დიზაინის მოფიქრება უბრალოდ, არ შემიძლია. ჭაღების არჩევის თავი არ მაქვს და უბრალო ნათურებიც მეყოფა.

დღეს 13 ოქტომბერია. რემონტისთვის სახლი 15 ივლისს დავცალეთ (პირობითად). უკვე სამი თვე გავიდა. ერთოთახიანი სახლის რემონტი კი ჯერ ისევ არ დასრულებულა. ამასობაში აცივდა და დღეში ორჯერ, გულში რემონტის გინება-გინებით გავდივარ 500-მეტრიან ტალახებიან მონაკვეთს. ქარში, წვიმაში და სიცივეში. დაკრუნჩხული ვაჩერებ მარშუტკას და ცალ ფეხზე ვდგავარ, მერე ჩამოვდივარ და მეორე მარშუტკაში ავდივარ სადაც უკვე ორ ფეხზე მიწევს დგომა. (ჩემი სახლი ბოლო გაჩერებასთან ახლოა, მარშუტკამდე ნისასვლელად მაქსიმუმ 50 ნაბიჯის გადადგმაა საჭირო და როგორც წესი პატიოსნად ვზივარ ხოლმე მთელი გზა).

ასე გაწელილ რემონტში ყველაზე საშინელი ისაა, რომ სახლში, სადაც ვცხოვრობ, ინტერნეტს ვერ ვიჭერ. არ არის და მორჩა. იმას რომ თავი დავანებო, რომ საქმეს ვერ ვაკეთებ, ვერ ვუყურებ ფილმებს, ვერ ვზივარ ჩათში. . მეორე საშინელება ისაა, რომ საერთოდ არ მქონია რემონტის არანაირი სურვილი. ეს ქაოსები და აბააქრაფერისკაფელიიყოს-ის არჩევები და ტვინის ღუნვები რომ გადაიტანო, უნდა გინდოდეს ეს დედააფეთქებული რემონტი, დაწყებაც უნდა გიხაროდეს და რამის შეცვლაც. მე კიდევ მეკიდა. ახლაც მკიდია და ვიხვეწები დაამთავრონ. რამოდენიმე პოზიტიური ამბავი ისაა, რომ ა. შავ სამუშაოებზე და მასალებზე ჩემი ძმა და ბიძაშვილი დარბოდა ბ. მეორე ბიძაშვილმა შემიფარა და ბინის ქირაზე ცალკე სირბილი/გადახდა არ მიწევს და გადასარევად და კომფორტულად ვცხოვრობ (ინტერნეტს თუ არ ჩავთვლით). გ. ერთი კვირა სვანეთში რომ არ დავეპატიჟე მეგობარს, ალბათ საბოლოოდ გადავიდოდი ჭკუიდან. მადლობა მაკას ^^

დღეს უნდა დავურეკო

ა. კარადის მეორე ხელოსანს, რომელსაც უკვე სამი დღეა ვუთანხმდები, როდოს უნდა მოვიდეს და ზომები აიღოს და ხან კუდუსუნი სტკივა, ხან მეზობელმა ცუდ თვალზე შეხედა და ვერ მოვა

ბ. კლიტის ხელოსანს – ჯერ მეორედ ვურეკავ და კეთილგანწყობილება არ გამფუჭებია

გ. მეზობელს- გასაღები დამიტოვოს

დ. მთავარ ხელოსანს – გავიგო რა სტადიაზეა რემონტი და ოდესმე ეღირსება თუ არა დასრულება. აგერ უკვე ორი კვირაა, დღეს-ხვალ უნდა დამთავრდეს.

ამ ყველაფერთან ერთად უნდა გავიდე ჯერ ელიავაზე, მერე წერეთელზე მაღაზიაში, მერე ნუცუბიძის ქუჩაზე, მერე უკან გაგარინზე, იქიდან რამე ტრანსპორტში გადავჯდე, მერე 500 მეტრი გავიარო ფეხით და გალურჯებული მივიდე სახლამდე, სადაც დროებით ვცხოვრობ, სანამ რემონტი დასრულდება.

ეს ყველაფერი ზაფხულშიც მიჭირს, არათუ ზამთარში, როცა ერთადერთი სურვილი რაც მაქვს, გაუნძრევლად ჯდომაა სითბოში.

ამას აცივდა არ ქვია. ამას ქვია – უკვე ზამთრის კურტკა მაცვია. დაიწყო უკვე ის ამინდები, როცა მუდმივად მცივა, ვერასოდეს ვთბები, დილით ვიღვიძებ და ლოგინიდან წამოადგომის იოტის ოდენა სურვილიც არ მაქვს. უფრო მეტიც – საერთოდ არაფრის სურვილი არ მაქვს. ვმუშაობ-ვჭამ-მძინავს-რემონტზე ვიშლი ნერვებს და ველოდები, როდის მორჩება ჩემი ზებრას შავი, მსუქანი, ყოვლად მსუყე და პრიალა  ზოლი.

რუტინა მაქვს ისეთი, არც დაგესიზმრებათ: დილით 7:30-ზე ვიღვიძებ, ვიცვამ, ერთ-ერთი პირველი მოვდივარ სამსახურში, ვმუშაობ, მივდივარ აქედან დაღამებამდე 20 წუთით ადრე (ღამე სიარულის მეშინია იქ, სადაც ვცხოვრობ. პლიუს ინტერნეტი არ მაქვს და შესაბამისად, ვერ ვფუქნციონირებ). არ დავდივარ არსად, იმიტომ რომ სახლში მისასვლელი ტაქსის ფული რემონტის მიწურულს უკვე პრობლემატური გახდა და უკიდურეს შემთხვევაში, როცა ბევრი უნდა გავაკეთო და გვიან დავბრუნდე, მაშინ ვიხდი.

რემონტი დასასრულს უახლოვდება აგერ უკვე ორი კვირაა. სახლს პრინციპულად არ ვამოწმებ – ნერვი უნდა მომეშალოს მაინც და აზრი? ავედი გუშინ, 10 კარგად გაკეთებული რამე დამხვდა, და ორი ისეთი, რომ ღამე ძილი მიჭირს გაცოფებისგან – ჩემს არჩეულ ლამაზ სადა შპალერზე, 24 კვადრატულ ოთახში ოთხგან კვასკვასა თეთრი რგოლებია – ელექტრობის განამაწილებელი რაღაცეები. ერთი შეხედვით წვრილმანია, მაგრამ სადა შპალერი რომ ვიყიდე, პრეტენზია მქონდა რომ კედლები უნდა ყოფილიყო სადა. სადა და მორჩა!  მგონი ლოგიკურია, რომ მსგავსი რაღაცეები ა.დაიმალოს შპალერში ბ. შეიღებოს გ. არ უნდა ჩანდეს.

ცალკე თავგადასავალია კარადების ხელოსნების ამბები [იხილეთ ფბ სტატუსი]: “სამი დღეა ვუთანხმდები, ყოველდღე ვურეკავ და ვახსენებ და ბოლობოლო დავადგინეთ, ხელოსანი უნდა მოსულიყო 12-ზე. დღეს 11-ზე გაირკვა, რომ 1-ზე ეცლებოდა. გახდა ორის ნახევარი, ტელეფონს არ პასუხობს…. ”  საპასუხოდ ვიბარებ ხოლმე და მერე მე არარ მივდივარ, იჯდეს, მელოდოს, პოხ.

დედამიწის ზურგზე ყველაზე მეტად რემონტის დამთავრება მინდა.  მე დაღლილი არ ვარ. მე უკვე ყველაფერი ფეხებზე მკიდია. არ მაქვს სურვილი არც ფარდის არჩევის, არც ჭურჭლის ყიდვის, არც ავეჯის. ერთადერთი რაც მინდა ისაა, რომ როგორმე დამთავრდეს, დასუფთავდეს, გადავიდე, გადასვლის მეორე დღესვე შვებულება ავიღო და ჩემთვის, მშვიდად დავლიიო ყავა და ფილმებს ვუყურო და 24 საათის მანძილზე მხოლოდ მაღაზიის გამყიდველს დავეკონტაქტო.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s