წვრილმანი ბედნიერებები


  • სკვერი, რომელიც არის მწვანე, სკამებიანი და მზით განათებული
  • დანკინ დონატსი, რომელიც სახლთან ახლოს გახსნეს და ნებისმიერ დროს შეგიძლია შეისეირნო და რამე მავნებლობა მიირთვა
  • მაღაზიები, სადაც ბარათით შეიძლება გადახდა
  • სახლი იმ ქუჩაზე, სადაც ბევრი ტრანსპორტი დადის

კიარადა, დღეს სახლში ვიყავი და ვაჟაზე გასეირნებითაც კი მომენტალურად გავბედნიერდი. დანკინის ტოსტზე არაფერს ვამბობ, სიხარულის კურცხალი მცვიოდა.  და ასფალტი. და ხეები ❤

პ.ს. რემონტი დასასრულს უახლოვდება და მიხარია.

პ.ს. ასე გამოიყურება ჩემი აბაზანა ამჟამად. აი ძალიან მომწონს ეს დამჯდარი და მშვიდი ნაცრისფერები!

პ.პ.ს. საცხოვრბეელი ოთახი შპალერიც ნაცრისფერ ტონებში გამოვიდა, არადა მეგონა კრემისფერი ავარჩიე. თუმცა რაუშავს, რამე ხასხასა აქსესუარებს ვიყიდი მერე.  ისე კი ამჟამინდელ ხასიათზე ძალიან მიხდება – ისეთივე მოღუშული ოთახია, როგორიც მე ვარ. IMAG0230

IMAG0229

რემონტები და ცუდადყოფნები

stress-pencil-cropped

ადრე თუ ამასწინათ, ერთმა ადამიანმა მითხრა – ცუდადყოფნებში კაიფის დაჭერა ვისწავლეო.

უბრალოდ, არიან ადამიანები, რომლებიც ცუდადყოფნების უფრო დიდი მარაგებით იბადებიან. უფრო მოწყვლადები არიან და რაც მთავარია ცუდადყოფნებს ვერ ფარავენ. მე ვერ ვფარავ, ვიღრინები და დილით უბრალოდ იმიტომ ვდგები, რომ სხვანაირად ფიზიკურ არსებობას ვერ შევძლებ.

  • და რაც უფრო იზრდება ჩემს ფრენდლისტში იმ ადამიანების რაოდენობა, ვინც იცის, ბლოგის მიღმა ვინ დგას, მით უფრო მეტად ჭირს რაიმე პირადზე წერა.
  • რაც უფრო მიჭირს წერა, მით უფრო მიჭირს ემოციების სადმე წაღება

დროა, ცუდადყოფნებში მეც ვისწავლო კაიფის დაჭერა

stress-pencil-cropped

ახლა ჩემი ბინა რემონტდება. წესით უნდა მიხაროდეს, მე კიდევ მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ, როგორ დავიღალე და როგორ ერთი სული მაქვს, ეს ყველაფერი დამთავრდეს. მერე რა, რომ საყიდლებზე და ელიავაზე ჩემი ძმა და ბიძაშვილი დადიან, რომ მეორე ბიძაშვილმა სახლში შემიფარა და როგორც საკუთარ სახლში ვიყო, ისე ვცხოვრობ, რომ მე მხოლოდ “აბა აქ რა ფერის შპალერი გავაკრათ” მეხება, რომ არის ფეისბუქის უზარმაზარი ჯგუფი, სადაც ნებისმიერ წვრილმანზე იძლევიან ამომწურავ რჩევებს…

სად რა დაკიდო, როგორ გააფორმო, იქ რა როგორ იყოს, რას რა მოუხდება და ავოიეეე. ამ დროს ზუსტად ვიცი, სახლში შესვლიდან ნახევარ საათში იმასაც კი ვერ აღვიქვამ, რა ფერისაა იატაკი ან ფარდა.

ხოდა ერთი რამე მივქარე – ავარჩიე სამზარეულოს კაფელი თბილ ფერში (მოყავისფრო და ჭრელი), ოთახის ლამინატი თბილი ხისფერი (აი პარკეტს რომ გავს იმფერის), და გორგიაში დღის ბოლოს გონებადახშულმა და გადაღლილმა, “ოღონდრამევიყიდოდამოვრჩეამჯოჯოხეთს” პრინციპით ცივი ნაცრისფერი(!) სამზარეულოს მეტლახი ვიყიდე. 6 კვადრატი. ახლა რა ვქნა, წავიდე და თავიდან ვარჩიო მეტლახი? წინ მელოდება შპალერის და სამზარეულო კარადების არჩევის საზეიმო ცერემონიალი.

მოკლედ, რემონტი არის ჯოჯოხეთი და თუ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც გაგირემონტებიათ რამე, მინიმუმ ექსკურსიაზე მოხვდებით სამოთხეში, ან ორკვირიანი შვებულებით მაინც, ჯოჯოხეთიდან.

ა, ხო, ემოციებზე ვწუწუნებდი.  გარდა დეპრესიულობისა, მე კიდევ გოგო ვარ, ეს ნიშნავს რომ თვეში ერთი პიემესი მაქვს, ეს ნიშნავს რომ ბუნებრივად არსებულ დეპრესიულობას პიემესური ისინიც ემატება.

Think Positive – თქო გავიფიქრებ ხანდახან მაგრამ ვერანაირი სინკპოზიტივი ვერ მშველის, როცა მახსენდება, რომ დღეს მთელი დღე უნდა ვიმუშაო, საღამოს დიღომიდან საბურთალოზე გავიდე საზოგადოებრივი ტრანსპორტით (მინიმუმ ერთი საათი გზაში), ავიღო ლამინატი, წამოვიდე უკან დიღომში, დავიჭირო ეს ლამინატი და რამენაირად შევარჩიო შესაფერისი მეტლახი, და მერე ისაა მოსაფიქრებელი ვინ და როგორ უნდა მიიტანოს ეს მეტლახი სახლამდე. მერე უნდა მივიდე სახლში და ჯერ კიდევ არ მომიფიქრებია, ხვალ რომ ბორჯომში მივდივარ, ან რა საჭმელი მიმაქვს ან რა სასმელი. ან წავიდე საერთოდ?  პოზიტიური მხარე – სამაგიეროდ მე მაქვს იმის საშუალება, რომ გავაეკთო რემონტი და მეთვითონ გადავწყვიტო სახლში ლამინატი მექნება თუ ჩალაზე ვივლი და კაციშვილი არ ერევა იმაში, როგორი იქნება ეს ყველაფერი (გულწრფელად, ნეტა ჩაერიოს ვინმე, ვკვდები ისე მეზარება ფერების შეხამებაზე ტვინის ..ვნა, ისიც არ მადარდებს რა სახის ონკანი იქნება და ამის არჩევა დამატებითი სტრესია).

და რა ხდება მაშინ, როცა შენს დეპრესიულობას პარტნიორისაც ემატება?

მე მგონია, რომ ორმაგდება. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ შენი გაგჭირვებია და სადღაც ბნელ და ღრმა ორმოში ზიხარ და მეორე მხრივ, იმაზე უნდა იფიქრო, პარტნიორი არ შეაწუხო, იმიტომ რომ იმას (მეიბი) თავისი გაჭირვებია. მეორე მხრივ, როცა სხვისი ემოციების მიმღებლობა გახასიათებს, ძალიან მარტივად გედება ნებისმიერი უარყოფითი ემოცია და მოწმენდილ ცაზე შეიძლება დასევდიანდე. ემოციური ჩელენჯები, ემოციური ჩელენჯები ევრივეარ.

ხოდა რა მინდოდა მეკითხა – რა ჯანდაბა ვუყო ზედმეტ 6 კვადრატ ნაცრისფერ ლამინატს, რომელშიც მთელი 200 ლარი მივეცი?

რემონტი- ფერების არჩევანი


მემგონი ჩემში ორი ადამიანი ცხოვრობს, ან კაკ მინიმუმ წინა ცხოვრებაში კაჭკაჭი ვიყავი – ერთი მხრივ ძალიან მომწონს ყველაფერი რაც ჭრელია, თვალში გხვდება და მკვეთრ ფერებშია, მეორე მხრივ, პასტელის ფერებს არაფერი მირჩევნია.

პასტელის ფერები, სადა ხაზები, მშვიდი ტონალობები

ამავდროულად, აქ სიამოვნებით ვიცხოვრებდი

ხოდა, ეს ყველაფერი დამთავრდა იმით, რომ მილიონნაირი ფერადი მეტლახის, კაფელის, შპალერის და ა.შ ნახვის, ვაიმერალამაზია-ს ფიქრის ფონზე, საკუთარ თავს შევუთანხმდი, რომ პასტელის ფერებში უნდა იყოს სახლი, სადა კედლებით, ღია ფერის იატაკით და საერთოდაც, აი ეს შპალერი მომწონს, მართალია კარგად არ ჩანს, მაგრამ ძალიან თბილი ლამაზი ფერებია და 100 ლარი ღირს (24 კვადრატიანი). ხოდა ვაწარმოებ საკუთარ თავთან მოლაპარაკებას, იქნებ დამთანხმდეს ძვირიანის ყიდვაზე… ბოლობოლო სულ ერთი პატარა სტუდიო მაქვს :/

IMAG0163

მაააგრამ პრობლემა იმაშია, რომ ჩემი კაფელი, რომელიც ამ შპალერის მოპირდაპირედ იქნება, ასეთია

ეს ორი ფერიც მომწონს, უბრალოდ დროთა განმავლობაში ალბათ ყელში ამომივა, ამიტომ არ მინდა.

IMAG0173

საბოლოო ჯამში ჩემი ბინაც ალბათ ისეთივე მოსაწყენი და ბანალური იქნება, როგორც ქალაქში არსებული ბინების 99%, მაგრამ მაღაზიებში ბოდიალი ძალიან საინტერესო გამოდგა. განსაკუთრებული რეკომენდაცია იდეალს კაფელის და შპალერის სახლს  წერეთელზე, იმდენი და ისეთნაირი შპალერი იყო, ძლივს გამოვეფხიკე იქიდან.

შემდეგ პოსტამდე, თუ მანამდე რემონტზე ფიქრმა არ გადამიყოლა :3

პ.ს.კაფელის არჩევანს რაც შეეხება:
დომინოში – არის ბევრი, ფასები უფრო ძვირისკენ. ბევრია ჭრელაჭრულა თურქული კაფელები, ცოტაა მშვიდი ფერის და გლუვი (მაგრამ რაცაა, კარგია) მე ეს მომეწონა მანდ, ესპანურია, მეტლახია, მაგრამ ბიძაშვილი შემპირდა, რომ კაფელად გააკრავს სამზარეულო კუთხეში (ისეთ პატარას ვაპირებ, თავმოყვარე დიასახლისი შესვლაზე უარს განაცხადებს). შოურუმი – აქვთ, მაგრამ ფასები არ აწერია არაფრის. მარტო თვალიერება რა წესია -_-

იდეალი – ყველაზე დიდი არჩევანი, ფასები შედარებით დემოკრატიული. არჩევანი ყველაზე იოლად აქ შეიძლება გააკეთო. ან პირიქით. იმდენია, თავბრუ გეხვევა. რაც მთავარია, სულ ბოლოში აქვთ დიდი კედელი, სადაც იაფიანი კაფელ-მეტლახების უზარმაზარი არჩევანია. ამათ ყველაზე ლამაზი დეკორები ქონდათ დანარჩენ მაღაზიებთან შედარებით. შოურუმი – იდეალური :დ უამრავი რიგები, ძალიან ბევრნაირი დიზაინით. ეს კონკრეტული თითო 50 ლარი ღირდა.

IMAG0078

ჯაოკენი – გადასარევი შოურუმი აქვთ, ძალიან დიდი და კარგი არჩევანი, მაგრამ ფასები… ოლალალა… :დ რაც მომეწონა 65 ლარზე ნაკლები არ იყო და კედელზე მისაკრავ რამეში პრინციპულად არ გადავიხდი.  არადა როგორი ლამაზი ფერია დელფინებს თუ არ ჩავთვლით :დ  პლიუს, კონსულტანტები ცოტაა და თევზაობა გიწევს.

IMAG0086

გორგია – ცოტა, მაგრამ ყველანაირი კაფელ-მეტლახია. აქ უნდა ვიყიდო ჩემი მონაცრისფრო კაფელები. მერე განახებთ, იქნებ სანამ მე საშველს დავადგავ ყიდვას გათავდეს და…. კონსულტანტები აქაც ჭირს. შოურუმი – ნამდვილი აბრაკადაბრაა, ცოტა და უცნაურად განლაგებული. თუმცა, შოურუმი დამეხმარა არჩევანის გაკეთებაში ^^

რაც შეეხება ელიავას, აქაც ვიყავი, თუმცა არჩევანი არანაირი, ჭუჭყი, ჭუჭყი ევრივეარ, რა შოურუმი რის შოურუმი, თუმცა ფასები იაფზე უფრო იაფი. მაგრამ გლუვი კაფელები არ ქონდათ, მხოლოდ პრიალაზე პრიალა… მოკლედ, არ წახვიდთ რა ელიავაზე, ან თუ წახვალთ ეცადეთ ვინმე მცოდნე გაიყოლოთ, რომ ბევრი არ იწანწალოთ.