რემონტები და ცუდადყოფნები

stress-pencil-cropped

ადრე თუ ამასწინათ, ერთმა ადამიანმა მითხრა – ცუდადყოფნებში კაიფის დაჭერა ვისწავლეო.

უბრალოდ, არიან ადამიანები, რომლებიც ცუდადყოფნების უფრო დიდი მარაგებით იბადებიან. უფრო მოწყვლადები არიან და რაც მთავარია ცუდადყოფნებს ვერ ფარავენ. მე ვერ ვფარავ, ვიღრინები და დილით უბრალოდ იმიტომ ვდგები, რომ სხვანაირად ფიზიკურ არსებობას ვერ შევძლებ.

  • და რაც უფრო იზრდება ჩემს ფრენდლისტში იმ ადამიანების რაოდენობა, ვინც იცის, ბლოგის მიღმა ვინ დგას, მით უფრო მეტად ჭირს რაიმე პირადზე წერა.
  • რაც უფრო მიჭირს წერა, მით უფრო მიჭირს ემოციების სადმე წაღება

დროა, ცუდადყოფნებში მეც ვისწავლო კაიფის დაჭერა

stress-pencil-cropped

ახლა ჩემი ბინა რემონტდება. წესით უნდა მიხაროდეს, მე კიდევ მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ, როგორ დავიღალე და როგორ ერთი სული მაქვს, ეს ყველაფერი დამთავრდეს. მერე რა, რომ საყიდლებზე და ელიავაზე ჩემი ძმა და ბიძაშვილი დადიან, რომ მეორე ბიძაშვილმა სახლში შემიფარა და როგორც საკუთარ სახლში ვიყო, ისე ვცხოვრობ, რომ მე მხოლოდ “აბა აქ რა ფერის შპალერი გავაკრათ” მეხება, რომ არის ფეისბუქის უზარმაზარი ჯგუფი, სადაც ნებისმიერ წვრილმანზე იძლევიან ამომწურავ რჩევებს…

სად რა დაკიდო, როგორ გააფორმო, იქ რა როგორ იყოს, რას რა მოუხდება და ავოიეეე. ამ დროს ზუსტად ვიცი, სახლში შესვლიდან ნახევარ საათში იმასაც კი ვერ აღვიქვამ, რა ფერისაა იატაკი ან ფარდა.

ხოდა ერთი რამე მივქარე – ავარჩიე სამზარეულოს კაფელი თბილ ფერში (მოყავისფრო და ჭრელი), ოთახის ლამინატი თბილი ხისფერი (აი პარკეტს რომ გავს იმფერის), და გორგიაში დღის ბოლოს გონებადახშულმა და გადაღლილმა, “ოღონდრამევიყიდოდამოვრჩეამჯოჯოხეთს” პრინციპით ცივი ნაცრისფერი(!) სამზარეულოს მეტლახი ვიყიდე. 6 კვადრატი. ახლა რა ვქნა, წავიდე და თავიდან ვარჩიო მეტლახი? წინ მელოდება შპალერის და სამზარეულო კარადების არჩევის საზეიმო ცერემონიალი.

მოკლედ, რემონტი არის ჯოჯოხეთი და თუ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც გაგირემონტებიათ რამე, მინიმუმ ექსკურსიაზე მოხვდებით სამოთხეში, ან ორკვირიანი შვებულებით მაინც, ჯოჯოხეთიდან.

ა, ხო, ემოციებზე ვწუწუნებდი.  გარდა დეპრესიულობისა, მე კიდევ გოგო ვარ, ეს ნიშნავს რომ თვეში ერთი პიემესი მაქვს, ეს ნიშნავს რომ ბუნებრივად არსებულ დეპრესიულობას პიემესური ისინიც ემატება.

Think Positive – თქო გავიფიქრებ ხანდახან მაგრამ ვერანაირი სინკპოზიტივი ვერ მშველის, როცა მახსენდება, რომ დღეს მთელი დღე უნდა ვიმუშაო, საღამოს დიღომიდან საბურთალოზე გავიდე საზოგადოებრივი ტრანსპორტით (მინიმუმ ერთი საათი გზაში), ავიღო ლამინატი, წამოვიდე უკან დიღომში, დავიჭირო ეს ლამინატი და რამენაირად შევარჩიო შესაფერისი მეტლახი, და მერე ისაა მოსაფიქრებელი ვინ და როგორ უნდა მიიტანოს ეს მეტლახი სახლამდე. მერე უნდა მივიდე სახლში და ჯერ კიდევ არ მომიფიქრებია, ხვალ რომ ბორჯომში მივდივარ, ან რა საჭმელი მიმაქვს ან რა სასმელი. ან წავიდე საერთოდ?  პოზიტიური მხარე – სამაგიეროდ მე მაქვს იმის საშუალება, რომ გავაეკთო რემონტი და მეთვითონ გადავწყვიტო სახლში ლამინატი მექნება თუ ჩალაზე ვივლი და კაციშვილი არ ერევა იმაში, როგორი იქნება ეს ყველაფერი (გულწრფელად, ნეტა ჩაერიოს ვინმე, ვკვდები ისე მეზარება ფერების შეხამებაზე ტვინის ..ვნა, ისიც არ მადარდებს რა სახის ონკანი იქნება და ამის არჩევა დამატებითი სტრესია).

და რა ხდება მაშინ, როცა შენს დეპრესიულობას პარტნიორისაც ემატება?

მე მგონია, რომ ორმაგდება. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ შენი გაგჭირვებია და სადღაც ბნელ და ღრმა ორმოში ზიხარ და მეორე მხრივ, იმაზე უნდა იფიქრო, პარტნიორი არ შეაწუხო, იმიტომ რომ იმას (მეიბი) თავისი გაჭირვებია. მეორე მხრივ, როცა სხვისი ემოციების მიმღებლობა გახასიათებს, ძალიან მარტივად გედება ნებისმიერი უარყოფითი ემოცია და მოწმენდილ ცაზე შეიძლება დასევდიანდე. ემოციური ჩელენჯები, ემოციური ჩელენჯები ევრივეარ.

ხოდა რა მინდოდა მეკითხა – რა ჯანდაბა ვუყო ზედმეტ 6 კვადრატ ნაცრისფერ ლამინატს, რომელშიც მთელი 200 ლარი მივეცი?

რემონტი- ფერების არჩევანი


მემგონი ჩემში ორი ადამიანი ცხოვრობს, ან კაკ მინიმუმ წინა ცხოვრებაში კაჭკაჭი ვიყავი – ერთი მხრივ ძალიან მომწონს ყველაფერი რაც ჭრელია, თვალში გხვდება და მკვეთრ ფერებშია, მეორე მხრივ, პასტელის ფერებს არაფერი მირჩევნია.

პასტელის ფერები, სადა ხაზები, მშვიდი ტონალობები

ამავდროულად, აქ სიამოვნებით ვიცხოვრებდი

ხოდა, ეს ყველაფერი დამთავრდა იმით, რომ მილიონნაირი ფერადი მეტლახის, კაფელის, შპალერის და ა.შ ნახვის, ვაიმერალამაზია-ს ფიქრის ფონზე, საკუთარ თავს შევუთანხმდი, რომ პასტელის ფერებში უნდა იყოს სახლი, სადა კედლებით, ღია ფერის იატაკით და საერთოდაც, აი ეს შპალერი მომწონს, მართალია კარგად არ ჩანს, მაგრამ ძალიან თბილი ლამაზი ფერებია და 100 ლარი ღირს (24 კვადრატიანი). ხოდა ვაწარმოებ საკუთარ თავთან მოლაპარაკებას, იქნებ დამთანხმდეს ძვირიანის ყიდვაზე… ბოლობოლო სულ ერთი პატარა სტუდიო მაქვს :/

IMAG0163

მაააგრამ პრობლემა იმაშია, რომ ჩემი კაფელი, რომელიც ამ შპალერის მოპირდაპირედ იქნება, ასეთია

ეს ორი ფერიც მომწონს, უბრალოდ დროთა განმავლობაში ალბათ ყელში ამომივა, ამიტომ არ მინდა.

IMAG0173

საბოლოო ჯამში ჩემი ბინაც ალბათ ისეთივე მოსაწყენი და ბანალური იქნება, როგორც ქალაქში არსებული ბინების 99%, მაგრამ მაღაზიებში ბოდიალი ძალიან საინტერესო გამოდგა. განსაკუთრებული რეკომენდაცია იდეალს კაფელის და შპალერის სახლს  წერეთელზე, იმდენი და ისეთნაირი შპალერი იყო, ძლივს გამოვეფხიკე იქიდან.

შემდეგ პოსტამდე, თუ მანამდე რემონტზე ფიქრმა არ გადამიყოლა :3

პ.ს.კაფელის არჩევანს რაც შეეხება:
დომინოში – არის ბევრი, ფასები უფრო ძვირისკენ. ბევრია ჭრელაჭრულა თურქული კაფელები, ცოტაა მშვიდი ფერის და გლუვი (მაგრამ რაცაა, კარგია) მე ეს მომეწონა მანდ, ესპანურია, მეტლახია, მაგრამ ბიძაშვილი შემპირდა, რომ კაფელად გააკრავს სამზარეულო კუთხეში (ისეთ პატარას ვაპირებ, თავმოყვარე დიასახლისი შესვლაზე უარს განაცხადებს). შოურუმი – აქვთ, მაგრამ ფასები არ აწერია არაფრის. მარტო თვალიერება რა წესია -_-

იდეალი – ყველაზე დიდი არჩევანი, ფასები შედარებით დემოკრატიული. არჩევანი ყველაზე იოლად აქ შეიძლება გააკეთო. ან პირიქით. იმდენია, თავბრუ გეხვევა. რაც მთავარია, სულ ბოლოში აქვთ დიდი კედელი, სადაც იაფიანი კაფელ-მეტლახების უზარმაზარი არჩევანია. ამათ ყველაზე ლამაზი დეკორები ქონდათ დანარჩენ მაღაზიებთან შედარებით. შოურუმი – იდეალური :დ უამრავი რიგები, ძალიან ბევრნაირი დიზაინით. ეს კონკრეტული თითო 50 ლარი ღირდა.

IMAG0078

ჯაოკენი – გადასარევი შოურუმი აქვთ, ძალიან დიდი და კარგი არჩევანი, მაგრამ ფასები… ოლალალა… :დ რაც მომეწონა 65 ლარზე ნაკლები არ იყო და კედელზე მისაკრავ რამეში პრინციპულად არ გადავიხდი.  არადა როგორი ლამაზი ფერია დელფინებს თუ არ ჩავთვლით :დ  პლიუს, კონსულტანტები ცოტაა და თევზაობა გიწევს.

IMAG0086

გორგია – ცოტა, მაგრამ ყველანაირი კაფელ-მეტლახია. აქ უნდა ვიყიდო ჩემი მონაცრისფრო კაფელები. მერე განახებთ, იქნებ სანამ მე საშველს დავადგავ ყიდვას გათავდეს და…. კონსულტანტები აქაც ჭირს. შოურუმი – ნამდვილი აბრაკადაბრაა, ცოტა და უცნაურად განლაგებული. თუმცა, შოურუმი დამეხმარა არჩევანის გაკეთებაში ^^

რაც შეეხება ელიავას, აქაც ვიყავი, თუმცა არჩევანი არანაირი, ჭუჭყი, ჭუჭყი ევრივეარ, რა შოურუმი რის შოურუმი, თუმცა ფასები იაფზე უფრო იაფი. მაგრამ გლუვი კაფელები არ ქონდათ, მხოლოდ პრიალაზე პრიალა… მოკლედ, არ წახვიდთ რა ელიავაზე, ან თუ წახვალთ ეცადეთ ვინმე მცოდნე გაიყოლოთ, რომ ბევრი არ იწანწალოთ.

სახლი, რომელშიც ბედნიერი უნდა ვიყო


აი ეს მეტლახი მომეწონა. იმდენად მომეწონა, რომ ლამის ადგილზე დავიწყე ხტუნვა, თვალებში გულები ამომოვიდა, დავდნი და საერთოდ, კინაღამ ჩავეხუტე  და სახლში წამოვიყვანე. მაგრამ… მოუხდება სახლს? რამე სტანდარტული და სადა ხომ არ ჯობია?…

ცოტა რომ გავიარე, ძალიან მომეწონა კვასკვასა ყვითელი პირსახოცის საშრობი, მაგრამ ამოვიოხრე და სტანდარტული, თეთრი ვიყიდე,  სექციურ თეთრ რადიატორებს გვერდზე მივუდე და წამოვედით.

სახლში რომ მოვედი, დავისვენე და ფიქრის უნარი დამიბრუნდა, ჩემს თავზე გავბრაზდი. აქამდე სახლში არაფრის ყიდვა/გაკეთება იმიტომ არ მეხალისებოდა, რომ რენდომ ნივთებით იყო გამოტენილი და რენდომ ფერებით, დედაჩემის მიერ სახლის ყიდვისას შეძენილ-მოტანილით. და ახლა, როცა მაქვს ფული, მეკითხებიან რა მინდა და არჩევანის გაკეთებაც შემიძლია, რატომ ვცდილობ ისეთი ფერების/ფაქტურების და ფორმების არჩევას, “საზოგადოება როგორსაც აკეთებს”? მე უნდა ვუყურო იმ კედელს და არა საზოგადოებამ. და კი, მე ძალიან მომწონს ზემოთმოყვანილი ჭრელი, კოკობზიკა და ბედნიერად ფერადი მეტლახი (კაფელადაც მშვენივრად გაიკვრება, მაგისი აჯობებს რა!),  რომ ვუყურებ მეღიმება და ვბედნიერდები. მონაცრისფრო-მოთეთრო ლამინატიც მშვენიერი იქნება და საერთოდაც,  რატომ ვიზღუდავ თავს?

ასეთი ხეები მომწონს ძალიან და სიამოვნებით გავაკეთებდი ერთ კედელზე

 

რა გამოვა ამ რემონტიდან არ ვიცი, მაგრამ დღეიდან საერთოდ მკიდია “სადა” და “რამესტანდარტული”. მე მიყვარს ფერები და ჩემი სახლი იქნება იმ ფერებში, მე რაც მიყვარს.

მადლობა ყურადღებისთვის :დ

პ.ს. აივნის კედლები და მოაჯირი რა ფრად შევღებო?

 

შეკვეთა სამყაროს


ჩემმა ყველა ბიჭმა იცოდა საჭმლის კეთება. კვერცხის შეწვა კი არა, ნამდვილი საჭმლის გაკეთება. მემგონი სამყარო ზრუნავს, რომ ჩემნაირი ზარმაცები მშივრები არ დარჩნენ. მივალ, ნიკაპს ავაკანკალებ და აუცილებლად მაჭმევენ რამეს. არა, საჭმლის კეთება ვიცი, გემრიელიც გამოდის, მაგრამ მარტივად და ბანალურად, მუზა თუ არ მოვიდა, ისე კეთება ძალიან მეზარება და მირჩევნია მთელი კვირა კიტრზე და პამიდორზე ან ხილზე ვიცხოვრო (თქვა მან და ჯამიდან მორიგი ბალი აიღო).

სხვათაშორის, ბალის ცნობა ვიცი, ანუ, ჭიანია თუ არა, ერთი შეხედვით ვხვდები. მემგონი იმის დამსახურებაა, ბავშვობის ყველა ზაფხული ბლის, ვაშლის და თუთის ხეებზე რომ მაქვს გატარებული. (ალაგ-ალაგ ლეღვის და ცოტა თხილის). ყველაზე გემრიელი ბალი კენწეროზე ასხია ხოლმე.

ხოდა იმას ვიძახდი, რომ სამყარო ყველაფერზე ზრუნავს, უბრალოდ, ზუსტად უნდა იცოდე რა გინდა და ისე შეუკვეთო.

ამ სახლის რემონტი საერთოდ არ შემიკვეთია, მხოლოდ ბევრი საქმე შევუკვეთე და…. here comes the რემონტი. რომელზეც წინასწარ მისკდება გული და მემართება ელეთმელეთი და მეშინია რომ რამე არასწორად გამოვა და საკუთარ თავს ვუთანხმდები, რომ მკიდია, მთავარია, რამე (!) გამოვიდეს და როგორც აქამდე არ მადარდებდა მსგავსი წვრილმანები, არც ახლა დამადარდიანოს იმან, რომ საკმარის შტეფსელს არ დააყენებენ ან რამე ამდაგვარი.

რემონტი იქით იყოს და ბოლო რამოდენიმე კვირაა, იმაზე ვფიქრობ რა მინდა და… ვერ ჩამოვყალიბდი. ბევრად უფრო იოლია იმაზე ფიქრი, რა არ გინდა.  

და ვაითუ მეშლება ჩემი ნამდვილი მინდები და საზოგადოების მიერ თავსმოხვეულები? და მიღების მერე აღმოვაჩინო რომ საერთოდ არ მდომებია? და თუ არ მექნება ის, რაც მინდა, მერე? პრიორიტეტები დავალაგო და იმის მიხედვით გადავწყვიტო? თუ ავწონო, აი იმის ფასად მიღირს თუ არა ამის არქონა?

ეს ძალიან მარტივია. უნდა გაატესტირო. ცოცხალ მოდელებზე ან ისე. გააჩნია რა გინდა.

ჰა?

ა?

მე არ ვიცი, და იქნებ თქვენ გიცდიათ?

როგორ გავიგო, რა მინდა?

ჯანდაბა.

 

ჩემი აივანი


  • იმ სახლში, სადაც გავიზარდე, აივანზე მხოლოდ ფეხზე დგომაა შესაძლებელი.დანარჩენი ამოშენებულია და ოთახად გამოყენებული.
  • იმ სახლში, სადაც ზაფხულებს ვატარებდი, აივანი პრაქტიკულად არ იყო
  • იმ სახლში, სადაც ახლა ვცხოვრობ, აივნის ნახევარიღაა დარჩენილი. დანარჩენი სამზარეულოს მოწყობასაა შეწირული.

რაღაც მანიაა ამ ქვეყანაში, აივნების ჯერ მიშენების და მერე არსებულების ამოშენების. რაც არსებობს იმათაც ძირითადად სარეცხის გადაფენის და მოსაწევად გასვლის ფუნქცია აქვს.

 

ხოდა მე გადავწყვიტე, რომ ჩემი სახლის იძულებითი რემონტი გამოვიყენო და აივანი გავაკეთო. უფრო ზუსტად, საღამოს გარეთ დასაჯდომი სივრცე შევქმნა.

 

კედლებზე ასული მცენარეები მომწონს ძალიან

და ჩამოსაკიდებელი ქოთნები, მცენარეებით

 

ასეთი “ხის” იატაკი აივანაზე სავარაუდოდ არ გამოვა, ამიტომ რამე კაფელს დავჯერდები

 

ეს საერთოდაც იდეალურია წიგნით, ლეპტოპით და ყავის ჭიქით ჩამოსაჯდომად.

ნუ, მართალია ჩემი აივანი სულ ერთნახევარი ნაბიჯია სიგანეში და ოთხი სიგრძეში, რამეს აუცილებლად მოვიფიქრებ და მერე დაგპატიჟებთ ჭიქა ყავაზე :დ

როგორ ვიცხოვრე 20 წელი ყალბი გვარით


ისტორია ნამდვილია, სახელი და გვარი გამოგონილი, ფაქტები სიმარტივისთვის მოკლე შინაარსად გადმოცემული. ხოლო მათთვის – ვინც პირადად მიცნობს – ისევ იმ სახელით და გვარით ვმოძრაობ რითიც გამიცანით. უბრალოდ, ახლა უკვე- კანონიერად :დ

არასრულწლოვანი რომ ვიყავი, მამამ სახელი და გვარი შეიცვალა და მეც, ავტომატურად მამის სახელი და გვარი შემეცვალა. აქვე, ჩემი მოთხოვნით, სახელიც და  20+ წლის მანძილზე მეგონა, რომ ელზა ელგუჯას ასული ელზაძედან — ნინო ალეკოს ასული ნინოძედ გადავსხვაფერდი. ამასწინათ გვარის შეცვლის მოწმობა დამჭირდა, საჯარო რეესტრში მივედი, მოვითხოვე და….

-უკაცრავად, გოგონა, მაგრამ შენი სახელი და გვარი ბაზაში საერთოდ არ ფიქსირდება-ო.

ამ დროს ხელში მიჭირავს ნინო ალეკოს ასული ნინოძის აიდი ბარათი, ქვეყნის საზღვარი რამოდენიმეჯერ მაქვს გადაკვეთილი და ღრმად ვარ დარწმუნებული, რომ ვარსებობ.

წარბი ავწიე. მერე დავწიე. მერე ჩამოვარდნილი ყბა თავის ადგილას დავაბრუნე და ოპერატორს დედის, მამის და ჩემი დაბადების ადგილი/თარიღი და მეანის გვარი მოვახსენე.(მამის სახელი ორჯერ ვცადეთ, იმიტომ რომ არ ვიცოდი, ზუსტად რა გვარი იყო, მერავიცი იქნებ ყალბი იყო ეგეც)

კი, ყველაფერი სწორია, მაგრამ შენ მაინც არ არსებობ. ეგ აიდი ვინ მოგცა და რის საფუძველზე, ან ქვეყანა რანაირად დატოვე და თუ დატოვე როგორ დაბრუნდი-ო.

ასე, ერთ დღეში, მე და ოპერატორმა, ახლობლებთან ზარების და კლავიატურაზე კაკუნის შედეგად გავარკვიეთ, რომ:

  • სისტემისთვის მე ისევ თავდაპირველ გვარზე ვიყავი, რომელიც ხმარებიდან აგერ უკვე 20 წელია, ამოღებული მქონდა
  • ელზა არც არასოდეს მრქმევია, უბრალოდ, მამის ახირება იყო და ჩემი ისტერიკების მერე უბრალოდ, იმის დაძახება დამიწყეს, რაც ისედაც მერქვა და რატომ მეგონა 20 წელი, რომ საბუთებში თავიდან ელზა მეწერა, ხეზ. (ადამიანი, რომელმაც არ იცის, რა ჯანდაბა ქვია, სასაცილოა -_- )
  • წარმოდგენა არ მქონდა, რა გვარი იყო მამაჩემი სინამდვილეში,სხვადასხვა საბუთებში სხვადასხვა გვარებით იყო
  • წარმოდგენა არ მქონდა, ჩემს შემთხვევაში სისტემის შეცდომა იყო (მონაცემთა ბაზაში შეყვანისას რაღაც დეტალი გამორჩათ) თუ რეალურად იყო გამოსაცვლელი ყველა საბუთი.
  • და დასკვნა: ელზა დაიბადა, მაგრამ არ იცხოვრა და ნინო კი ცხოვრობდა, მაგრამ არ არსებობდა.

მერე ორომტრიალი დაიწყო. რამდენჯერმე მივედი, ხან ერთი გვარით გამოვითხოვე ჩემი მონაცემები, ხან მეორით. მერე მამის მონაცემები გამოვითხოვე.უცნაურია, მაგრამ უპრობლემოდ ჩაიბარეს მთელი ეს საბუთები და ზეპირი ინფორმაციაც მომცეს. 

როგორც აღმოჩნდა, არანაირი იურიდიული უფლება არ მქონდა, მომეთხოვა, მაგრამ რადგან პასპორტი და სხვა საბუთები ხელში მეჭირა, პირველ ჯერზე პრობლემა არ აღმოჩნდა, მეორე ჯერზე, როცა დოკუმენტური დამჭირდა უკვე “აღარ შეიძლებოდა”.

მილიონათაასი განაცხადის  და ნაირ-ნაირი საბუთების მოთხოვნის მერე (საქმეში უკვე დედა ჩაერთო, იმიტომ რომ მამაჩემი იურიდიულად მამაჩემი არ იყო  და მხოლოდ ცოლს ქონდა უფლება, გაერკვია, რა გვარის კაცზე იყო გათხოვილი და რა გვარის შვილები ყავდა).

ყველაზე აღმაშფოთებელი იყო ერთ-ერთი მენეჯერის (კონსულტანტის ზემდგომის, ზუსტად არ ვიცი რა ქვია) აგდებული ტონი. “ქალბატონო, მონაცემებს აესე არ ვაფრიალებთ, ვიღაც თაღლითებზე, თქვენს წარმომავლობაში თუ ეჭვი გეპარებათ ოჯახში გაარკვიეთ ჯერ” – ქვეტექსტით მომართვები, როცა სიტუაცია ავუხსენი და იმის მაგიერ, რომ ეთქვა რომ არ იცოდა, რა უნდა ეთქვა, აშკარა თავდასხმაზე გადმოვიდა. (მარტივი კითხვა მქონდა – მაინტერესებდა რა იყო ჩემი ოფიციალური მონაცემი და რა პროცედურები იყო საჭირო სასურველის მისაღებად)

საბოლოოდ, მრავალჯერ მისვლის, ძალიან დაბნეულ მაგრამ გულისხმიერ კონსულტანტებთან იმის გარკვევის, რა ჯანდაბა უნდა გავაკეთო, რომ გავაკანონიერო ეს გვარი, და შემდეგ უკვე მცოდნე არაკონსულტანტის დახმარებით გაირკვა, რომ:

მამას კი აქვს  გვარი შეცვლილი თავის დროზე კანონიერად, მაგრამ რომელიღაც ჩინოვნიკს სადღაც რაღაც შეეშალა/დაეზარა, ჩემი ახალი დაბადების მოწმობა ყალბია, იმიტომ რომ შეცდომითაა ჩაწერილი რაღაც და ამიტომ პირადობის დამადასტურებელი ყველა დოკუმენტი უქმდება და სადღაც 100 ლარი უნდა გადავიხადო დაბადების მოწმობის ჩანაწერის/გვარის შეცვლის/ახალი აიდის აღებაში.

ხოდა საერთოდ რატომ დაიწერა ეს პოსტი (თუ ვინმეს მოთმინება გეყოთ ბოლომდე წასაკითხად, იმიტომ რომ მეც კი ამერია თავში ვინ როდის რა შეცვალა)

  • ნებისმიერ “არასტანდარტულ” სიტუაციაში ჯერ უფასო იურიდიული კონსულტაცია გაიარეთ, რომ ზუსტად იცოდეთ რა გინდათ/რა გჭირდებათ
  • წინააღმდეგ შემთხვევაში ბნელში ხელის ცეცებით მოგიწევთ ყველაფრის რკვევა
  • ძალიან მიხარია რომ როგორც იქნა დაადგა საშველი ამ მრავალწლიან სახელების/გვარების/ზედმეტსახელების აბრაკადაბრას.

და რატომ ვწერ პოსტად?

იმიტომ, რომ ძალიან რთული მოსასმენი და გადასახარში იყო ჩემთვის ის ფაქტი, რომ ოდესღაც (დენიკინის დროს) ელემენტარული მინაწერის არგაკეთების/თუ შეშლის  გამო (დღემდე არ ვიცი ზუსტად) “ყალბი” გვარით ვმოძრაობდი და ფაქტიურად, არ ვარსებობდი სისტემისთვის.

ამიტომ, ეს ისტორია უნდა მოვხარშო, I must get over it, მოვყვე, გავუშვა, ჰაერში გავფანტო და ყველაფერი თავიდან დავიწყო.

სუფთა ფურცლიდან

ამილკარი


 

როცა სადღაც  მიდიხარ, არ აქვს მნიშვნელობა საწყის და საბოლოო პუნქტებს –

მთავარია გზა, პროცესი, ფანჯრებთან ჩავლილი პეიზაჟები

და

გზის პირას ნაყიდი ადგილობრივი გემრიელობები.

ის ფიქრები, რომლებიც გზაში მოდიან

არასოდეს გვანან იმათ, რომლებიც მუდამ თავს დაგვტრიალებენ.

ამ ფიქრებში უცხო გზების და მიწების მზეები ანათებს

ცოტა სხვანაირები

ცოტა უცხოები

ცოტა დამსუსხავები

ძალიან ახლები და ამიტომაც, საინტერესოები.

ამ გზებზე უცხო ხალხის ნაკვალევია

და ის ბილიკები, რომელიც ოდესღაც ვიღაცამ გაკვალა

არასოდეს იცი, სად მიგიყვანს და რატომ

ანდა

სადაა ფანჩატურები

წყაროები

და რომელი მოსახვევის იქით დაგხვდება ოკეანე.

 

როდესაც მიდიხარ…

A პუნქტიდან B პუნქტამდე,

ერთი მიზნიდან მეორემდე,

ერთი აზრიდან მეორემდე,

ერთი სიტუაციიდან მეორემდე

ერთიდან

მეორემდე

გარდა 1-ს და 2-სა

არსებობს

1.5

2.7

1.8

და

ა.შ

და როცა სადმე მიდიხარ,

ტრანსპორტით, ფიქრებში გართული,

დანიშნულების ადგილას მისვლა

ძალიან გავს გამოღვიძებას

 

 

სახლი, რომელიც მიატოვეს


უცნაური ვინმეები არიან სახლები –

ეს ბეტონის, ხის და ლითონის გროვები,

სულის, ხასიათის და ემოციების გარეშე

როგორ საჭიროებენ ადამიანებს, რომლებიც მათში იცხოვრებენ.

დგანან და უსიტყვოდ ელოდებიან ადამიანებს

ვინმეებს

რომლებიც მოვლენ, გააღებენ კარებებს, დაანთებენ ბუხარს, შემოუსხდებიან და იკამათებენ,

იჭორავებენ, იჭუკჭუეკებენ, ეყვარებათ, გაუხარდებათ და დაედარდებათ…

იყო და არა იყო რა , იყო ერთი სახლი

სადღაც, იქ, საქართველოში.

რომელიღაც სოფელში

გზის პირას

აბიბინებული ეზოთი, გაქუცული ალუბლის ხით და

ყავლგასული ღობით

ჩამსხვრეული ფანჯრებით

გაუნიავებლობისთვის გაწირული ლეიბებით,

მტვერდადებული ავეჯით

ალბათ რა რუდუნებით ნაგროვებით

ატკეცილი, გაბზარული, საკუთარგზასდამდგარი საღებავებით

იდგა სახლი მოწყენილი და ღიად დარჩენილი კარებებით ამაოდ ელოდა ადამიანებს

რომლებიც მოვლენ

სხვა სახლებში


სხვა სახლებში

სადაც არაა შენი კარადები.

არიან საწოლის უცხო ნახევრები

უცხო სავარძლები

ონკანები.

და შენი ნივთები

როგორც დევნილები

სულს ითქვამენ ჩემოდნის კუნჭულებში მიკუნჭულები

და მიკარადების ტყუილი იმედებით ცხოვრობენ.

 

აივნები, სადაც უცხო მხრიდან ამოდის მზეები

ბალიშები, რომლებსაც სხვისი თავის ფორმა აქვს

და არ იცი, სად იშოვება სიბნელეში ცივი წყალი.

 

სადაც დილები დანაღმულ ველებს გავს,

ყავის ჭიქები, როგორც მაშველი რგოლები

ფოტოაპარატის ობიექტივი

როგორც შუამავალი.

თოვლები  – ფანჯრებში ამოსული.

 

როცა გრძნობ, როგორც სხლტება თითებს შორის

ერთი შეხედვით ხელშესახები

ფასეულობები

დამოკიდებულებები

ადამიანები

და ის, რაც ასეთი მნიშვნელოვანი იყო გუშინ

ის, რასაც პანიკის ზონაში გადაყავდი

ის, რასაც სახელს ვერ არქმევდი

ნელ-ნელა იძენს ფორმებს, სახელებს, ისხავს ხორცს და მთლიანდება რომელიღაც იდეაში, აზრში და წინადადებაში

 

ფეხსაცმლიდან ჩუსწიკებამდე,

ჯინსებიდან ელასტიკებამდე,

უცხო ყავის ჭიქებიდან საკუთარამდე,

ლიკანიდან ნაბეღლავამდე,

ჩაკეტილიდან ღია კარებებამდე,

ლაპარაკიდან კომფორტულ სიჩუმემდე

 

 

რა სარგებლობა მოაქვს ქინდლს?


Kindle-ქინდლი–  ამაზონის ელექტრონული წიგნების საკითხავი მოწყობილობა აგერ უკვე მესამე წელია რაც მაქვს და ამაზე უკეთესი შენაძენი არ გამიკეთებია არასოდეს

მსუბუქი, კომპაქტური, შეუმჩნეველი და უპრეტენზიო

სულ თან დამაქვს. იმაზე უფრო მსუბუქია, ვიდრე საშუალო ზომის საფულე. ან ბლოკნოტი. არ საჭიროებს ხშირ დატენვას და არაფერი არ უნდა შენგან გარდა იმისა, რომ ვაიფაით ხშირად არ ისარგებლო (უფრო მალე ჯდება). ჩემთან ერთად ყველგანაა ნამყოფი და ერთადერთი, რაც მხედველობაში უნდა იქონიო, ისაა, რომ ჩანთაში ზემოთ დადო და ეცადო, ზედ არ დააჯდე/დაახტე/ძირს არ დაანარცხო. იმაზე უფრო უპრობლემო მეგობარია, ვიდრე ფოტოაპარატი.

200 და მეტი წიგნი ერთდროულად

თქვენი არ ვიცი და მე მიყვარს ერთდროულად 2-3 რამის კითხვა,  ხან რა მომინდება, ხან რა. თითის მარტივი მოძრაობა და წიგნი შეცვლილია.

ყველა ენაზე კითხვის საშუალება

ქართული წიგნებიცაა ქინდლისთვის, თუ არაა, კალიბრი დაგეხმარება იმაში, რომ ქინდლისთვის ხელმისაწვდომი გახდეს. ინგლისური და რუსული კიდევ ძალიან ბევრია ინტერნეტში

ბესტსელერებზე წვდომა მანამ, სანამ წიგნს ქართულად თარგმნიან

რატომ უნდა ელოდო თარგმნას, როცა შეიძლება მანამდე წაიკითხო? თან ბევრად უფრო იაფად ან სულაც უფასოდ.

ვერ გაიგე რამე? მოიშველიე ლექსიკონი

მემგონი ყველა ენის ლექსიკონი აქვს. ახალ ქინდლს ფრაზეოლოგიურიც, თუ სწორად მახსოვს

თანხების სერიოზული დაზოგვა

ჯერერთი, უფასო წიგნებია აუარება, ტორენტებზე და ა.შ. ერთხელ გადაიხდი ქინდლში “ძვირს”(56$-120$) და მორჩა. იმ შემთხვევაში, თუ უფასოდ მოძიება გეზარება, ან მაინცადამაინც ბესტსელერები და ა.შ. გინდა, ამაზონს შემოთავაზებებიც აქვს. მე ყოველთვე 9.99 ვიხდიდი kindle unlimited-ში და უუუამრავი წიგნი შემეძლო წამეკითხა უფასოდ. ნაბეჭდი წიგნის საშუალო ფასი 10 ლარია თუ 15, ხომ?  ორი წიგნის ფასად მთელი ბიბლიოთეკა მქონდა. (მერე ტორენტებიდან ჩამოქაჩვა ვისწავლე და გავაუქმე :დ )

ერთი კლიკი და და წიგნი უკვე ქინდლშია

სერიოზულად, რა შეიძლება იყოს ამაზე მარტივი? ამაზონზე ერთი წკაპი და მორჩა, წიგნი ქინდლში ვარდება (თუ ვაიფაი ჩართულია). თავისით ყიდულობს, იწერს და ქლაუდზეც გიდებს. თუ ფაილი გაქვს კომპში, სპეციალურ იმეილზე აგზავნი (ოკ, იყოს სამი კლიკი ამ შემთვევაში) და ინტერნეტიდან ქინდლი გადმოიწერს თვითონ, ისე რომ თითის განძრევაც არ დაგჭირდება დამატებით.

 

ინტერნეტთან წვდომა მაშინ, როცა ახლოს სხვა არაფერია

საშინელი ბრაუზერი აქვს, მაგრამ, ხომ აქვს!

თვალები მადლობას გეტყვიან და სიბერეში დაგიფასებენ ქინდლში გადახდილ თანხებს

ყოველ შემთხვევაში, ჩემები ნამდვილად მიფასებენ. მითუმეტეს, მე ძალიან ბევრს ვკითხულობ. შრიფტის ზომას ვცვლი როგორც გამიხარდება. აბა სცადეთ და წიგნში შეცვალეთ.

ქავერები და სტიკერები ევრივეარ

ქინდლის გასაპრანჭი ქავერები კონა შაურად იყიდება ამაზონზეც, იბეიზეც…

თუ თქვენც მოგინდათ, მაშინ

$79$ – Kindle . ღამე საკითხავად სინათლის წყარო დაგჭირდებათ (მქონდა)

$119- Kindle paperwhite  – თავისი შიდა, ძალიან არაშემაწუხებელი განათება აქვს (მაქვს)

$199   Kindle Voyage   – შიდა განათება, შუქის სენსორი, უფრო მაღალი რეზოლუცია და ა.შ….