Canon vs Nikon and my heart goes to…


ბოლო ექსკურსიის სურათები იმდენად ცუდი გამომივიდა, რომ ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე… ამდენს დავდივარ და ერთი ნორმალური კამერა როგორ არ უნდა მქონდეს?!

ნორმალური თქო და სარკული გაგახსენდათ ეგრევე, ხომ? ნწუს, სარკული (პროფესიონალურს რომ ეძახიან) ფოტოაპარატები ძალიან ფაქიზია და სულაც არ მეხალისება ბევრკილოიანი აპარატის ლაშქრობებში თრევა, ან სადმე მიარტყამ, ან უდროო დროს დაგაწვიმს და ჭკა, მშვიდობით, აპარატო.

საუკეთესო გამოსავალი Canon-ის SX სერიის აპარატებია, იმჰო. რატომ?

  •  მბრუნავი/მოძრავი ეკრანი, ყველაზე-ყველაზე-ყველაზე ზე მიზეზი, რის გამოც არასოდეს არ ვიყიდი ნიკონს.  შენ კი არ იღუნები და კისერს ღრიცავ რომ დაინახო, რას იღებ, ეკრანს მოაბრუნებ და ვსო :გულიკი:
  • ზუმი. მე ზუმის ხამი ვარ, რაც მეტი, მით უკეთესი. ადამიანების შეუმჩნევლად გადაღებისას და ვრცელი ხედების  დეტალების მოახლოვებისას მადგება.
  • პროგრამული მოუდი. აქ წვრილმანების გასწორება შეიძლება ჩემნაირი ჩაინიკებისთვის. მკვეთრი ფერები, მზიანი-ღრუბლიანი ამინდი და მსგავსი უწიპუწოები.
  •  შატერის სიჩქარის  და მსგავსების დასაყენებელი ცალ-ცალკე განყოფილებები. ძალიან კარგი რამეა თუ გინდა, რომ რამე ისწავლო.
  •  აი მომკალი და ძალიან user-friendly დიზაინი/პროგრამა აქვს. უმარტივესია, ნიკონისგან განსხვავებით, რომელიც რამდენჯერმე მეჭირა ხელში და ვერც თავი გავუგე, ვერც ბოლო, ახვლანჯული ძაფის გორგალივით იყო.
  • რბილია, მოსახერხებელი და ხელში “მოგყვება”, წვეტიანი არაა, ნიკონივით.
  • უბრალოდ, მიყვარს ეს ფოტოაპარატები. :დ

ამ ბლოგზე არსებული ფოტოების სრული უმრავლესობა ამ ფოტოაპარატითაა გადაღებული. ორი წლის წინ ვიყიდე ნახმარი, 300 ლარი მივეცი, გაუძლო გუბეში რამდენჯერმე და მდინარის ქვებზე ერთხელ ჩავარდნას, ლაშქრობებში ძირს გდებას და ხეებზე მინარცხებას, ჩანთაში ყოველგვარი დაცვების გარეშე ჩაგდებას. იდეალურ მდგომარეობაში იყო და ახლა იმდენი ნაკაწრი აქვს, ვერ მოვთვლი. ერთი პერიოდი ობიექტივის ფრთები არ ეხურებოდა წინ, გაიჭედა. მერე მიხვდა, რომ გამკეთებელი არ ვიყავი და თვითონვე გამოსწორდა. (უცებ მეტი ვერ ვნახე, სორი, ამ სურათზე სპეციალურად ვარ გაბლარული და საშინლად უხარისხოა, იმიტომ, რომ ძალიან დაბალი შუქია და მაღალი ISO მაქვს მოპწიჩკული  :დ)

გადაწყვეტილება მიღებულია, იმ ხელფასზე Canon sx 40-ს ვყიდულობ. თუმცა, რევიუ რომ ვნახე, რაღაც სულელური უწიპუწობები, სულ ცოტათი გაზრდილი ზუმი და მაღალი ხარისხის ვიდეო ქონია დამატებული რასაც მე სულაც არ ვიყენებ, ხოდა ისა… კარგად უნდა მოვიფიქრო :დ

პ.ს. Canon-ის G სერია კიდევ უფრო უკეთესია, უბრალოდ, რატომღაც sx უფრო მესაყვარლება მე :დ

პ.ს. აი ასეთ საყვარელ მწვანობებს იღებს ჩემი უბრალო პაპარატი

Advertisements

ყველაფერი გავლადია, საკუთარი თავის გარდა



ყველაფერი გავლადია
კიარადა
გარდაუვალია ყველაფერი
ყველა ფერი
წითურის გარდა.

….

ვაწყდები კედლებს
გულგრილობის.

….

სიზმრებისგან აშენებულ ციხეში ვცხოვრობ აგერ უკვე 25 წელია
(დღეს უკვე მერამდენედ, დამავიწყდა საკუთარი ასაკი
წარმომიდგენია, რა მომივა 10 და 15 წლის შემდეგ)
და
ვერასოდეს გავთავისუფლდები საკუთარი ემოციების ტყვეობიდან.
(არადა გაფაციცებით ვაგროვებ, რაც შეიძლება მეტს და მრავალფეროვანს, სანამ მოვკვდებოდე).

აი, წუხელაც
ადამიანი მოვიდა სიზმარში
ჩამოჯდა ზურგმოხრილი
ატკივებული
შეციებული
და ისეთი უბედური, რომ სიცოცხლის რამდენიმე წელს გავიღებდი, ოღონდ ბედნიერი იყოს.
(არადა არ ვარ ეგეთი ალტრუისტი)

მე თუ რამე მომკლავს სინანული და სინდისის ქენჯნა იქნება
(ჩემი მეგობრისგან განსხვავებით, არ ვთვლი, რომ ყველა სიტუაციაში, ჩემს მიერ გადადგმული ყველა ნაბიჯი იმ მომენტისთვის საუკეთესო იყო, მაგრამ ის ლომია და სხვანაირად აზროვნება, უბრალოდ, არ შეუძლია), მე კი დღემდე მეტირება თუნდაც იმის გახსენებაზე, როგორც მოვცხე (მოვცხე რა, ხმამაღლა ვუთხარი და მსუბუქად მივარტყი ტაკოზე) კნუტს მსუბუქად იმის გამო, რომ არასწორ ადგილას მოისაქმა.

ნუ, ან ნახტომი სიმაღლიდან
(იქნებ იმიტომაც მეშინია სიმაღლეების რომ ერთი სული მაქვს, ვისკუპო სივრცეში).


სიმაღლეზე გამახსენდა, გურგენიანის ჩანჩქერზე თუ ხართ ნამყოფები, ზემოთა მხარისკენ რომ აფოფხდები, მყუდრო საბანაკე ადგილია და იქ დავეცით ბანაკი… ნაწილი საბანაოდ წავიდა, ნაწილი კიდევ რაღაცას აკეთებდა და მე გამოვერიდე, ჩანჩქერის ზემო სათავეში დავჯექი დიდ ქვაზე, მზე მათბობდა, ფეხებქვეშ ჩამირბოდა ცივი წყალი და ოდნავი გადახრაღა იყო საჭირო იმისთვის, რომ მესკუპა.

მერე ავდექი და მაქსიმალურად მივუახლოვდი კიდეს და ჟრუანტელები მივლიდა, როცა ვაცნობიერებდი რომ ერთი ფეხის უხერხული დადგმა და ჩკა. აქვე დავამატებ იმასაც, რომ უსიმაღლისშიშო ადამიანისთვის ეს დიდი არაფერი ნაბიჯი იქნებოდა.

რომ მკითხო რას ვაკეთებდი იმ დღეებში, ვერ გავიხსენებ, სამაგიეროდ ეს შეგრძნებები ახლაც ისე მახსოვს, თითქოს იმ ქვიდან 5 წუთის გადმობობღებული ვიყო.