Honey Bee – მოლაშქრე კატა


Honey bee ფიჯიზე მცხოვრები უპატრონო კატა იყო, როცა ამერიკელმა საბრინამ ცხოველთა თავშესაფარში აღმოაჩინა და მერე ამერიკაშიც წამოიყვანა.

მიუხედავად იმისა, რომ ბრმაა, თავშესაფრის ეზოში თავისუფლად გადაადგილდებოდა, ამერიკაში კი სახლის ეზოს შესწავლით დაიწყო და ახლა უკვე სალშქროდაც დადის საბრინას და მის ქმართან ერთად

ყველაზე ცუდი ნაწილი მანქანით ბილიკის სათავემდე მისვლაა, კატები მანქანით მგზავრობაზე მაინცადამაინც არ გიჟდებიან, ამიტომ მაქსიმუმ ერთი საათით დაშორებულ ადგილებს ირჩევენ…

honey bee მამაცი და ცნობისმოყვარე კატაა, არც ძაღლების ეშინია და ბავშვებსაც აძლევს ნებას, მოეფერონ. როცა იღლება, მშვიდად გაერთხმება ხოლმე ზურგჩანთაზე და იქიდან ზვერავს გარემოს

მიუხედვად იმისა, რომ ვერ ხედავს, დაცუნცულებს, პატარა ორმოებს თხრის, ტყის ხმებს უსმენს და დროდადრო ხეებს და ქვებსაც კი ლოკავს.

არ აქვს მნიშვნელობა, ახალი ბილიკია, თუ უბრალოდ, გოგრების საჰელოუინო გამოფენა-გაყიდვა, Honey Bee ყველგან ბედნიერი და კმაყოფილია

Advertisements

ბატეთის ტბა, “პახოდში”, ერთწლიანი პაუზის შემდეგ


ადამიანების ორი კატეგორია არსებობს, ადამიანები, რომლებიც წვიმაში სველდებიან, და ადამიანები, რომლებიც წვიმაში სეირნობენ.

გუშინ მკვეთრ დაღმართზე მოვდიოდი, ჯოხით ხელში. შორტები მეცვა და საწვიმარი კურტკა. შხაპუნა წვიმა წვიმდა, ფეხებს მისველებდა, ბათინკებს აკრული ტალახები ალაგ-ალაგ ბათინკებშივე მოძვრებოდნენ. გარშემო ნისლები დაცანცარებდნენ, ცხვირის წვერიდან წვიმის წვეთები მომწანწკარებდა, მეორე ხელში წყლის ბოთლი მეჭირა, უკან პატარა საღვარელი ცუგა მომდევდა,(მეშინია, ვუგაგა) წინ მთები და ხეობა იყო, სადღაც 20 წუთის ფეხით სავალი მქონდა დარჩენილი და მე…. უკიდეგანოდ ბედნიერი ვიყავი.

_DSC2399

 

რაღაც მომენტში გავჩერდი და დავფიქრდი, აი ახლა მე თუ ნორმალური ვარ რა მიხარია თქო.

როგორც მოგეხსენებათ ან არ მოგეხსენებათ (გააჩნია რამდენად აქტიურად მკითხულობთ), შარშან, ერთ-ერთ მორიგ გასვლაში ხერხემალი დავიზიანე. დავიზიანე რა, ვერ ვიდექი, ვერ ვიწექი, ვერ ვიჯექი და მოკლედ, მოპახოდეს კვალობაზე ძალიან უუნარო ვიყავი. (ნორმალური ადამიანის კვალობაზე- პრინციპში, ჯანმრთელი.) ექიმმა იმედი ისე გადამიწურა, სარეცხის მანქანის გაწურული სარეცხი მიმიქარავს. ცალკე ფენომენია ის, რომ  კი არ ეცადა ეშველა, მზა რეცეპტი ქონდა – არ იარო და იქნები კარგად.

თავიდან ვითმინე, ვითმინე, ვიბუზღუნე, დეპრესიაში ჩავვარდი, მერე როგორღაც მოვინელე, შემოდგომა და ზამთარი რაღაცნაირად გადავაგორე, მერე ჯიპ-ტურებში დავიწყე სიარული, მერე ერთიორჯერ ქალაქში დიდხანს ვიბოდიალე და მერე ლომის მთაზე ჩავეწერე. მაგრამ წინადღეს წელი ამტკივდა და ჩამეშალა.

ხოდა ისე გავბრაზდი, აი ისე გავბრაზდი რომ ავდექი და შემდეგ შაბათკვირას ბატეთის ტბის გასვლაში ჩავეწერე. სრულიად უცხო ჯგუფს გავყევი, სამაგიეროდ მეგობართან ერთად ვიყავი, რომლის იმედიც მქონდა, თუ რამე, დავჯდებოდით და აღარ ვივლიდი. 7 კილომეტრი უნდა გვევლო საბოლოო ჯამში, ჩანთა არ მიტარებია, ჩემმა თანამგზავრმა უაპელაციოდ გადაიბარა და ატარა ყველაფერი. მხოლოდ ფოტოაპარატი მეჭირა და სალაშქრო ჯოხი, უკან მივცუნცულებდი და ალაგ-ალაგ სინდისი მქენჯნიდა, ასე მსუბუქად ცხოვრებაში არ მივლია.

_DSC2357

ერთ-ერთი პირველი ავედი, გზაში წამოწეულ ჯიპში ჩაჯდომაზეც უარი ვთქვი და ბოლომდე გაუჩერებლად ვიარე. მერე რა, რომ გზაში საწვიმარი ჩავიცვი და გასაწური გავხდი, უცებ ავცვივდი ტბამდე, მაიკა გამოვიცვალე, ჯემპრი ჩამოვიფხატე და სასწრაფოდ გავბედნიერდი.

ტბასთან რომ ადიხარ, მოსწორებული ადგილია პატარა, გზა ორად იყოფა, მარჯვენა გზა იმ ნაპირამდე მიდის, სადაც პაწაწუნა საბანაკე ადგილია, წყაროთი. მარცხნივ თუ წახვალ, იმ ნაპირზე უკეთესი ადგილია ბანაკისთვის (სამიოდე კარავი ჩაიდგმება), ოღონდ წყარო არაა.

უწყაროო საბანაკე

უწყაროო საბანაკე

ჩვენ მარცხნივ წავედით, და ცხოვრებაში პირველად, კოცონის დანთებაში მივიღე მონაწილეობა. უფრო ზუსტად, იმდენად მოუხერხებლად ეყარა მსხვილი შეშები და იმდენად არაანთებადი იყო, რომ ვერ მოვითმინე და ცხვირი ჩავყავი ანთების პროცესში.

_DSC2369

მერე დავჯექი და ბედნიერად მივეფიცხე.

გემრიელი მწვადების მერე, ყველა ზარმაცულ დროსტარებაზე რომ გადავიდა, მე ვერ მოვითმინე და ტბის შემოვლა დავიწყე, არაპაპსა მხრიდან მინდოდა გადამეღო. თან ორი კაციც ავიყოლიე. ხალხი იძახის, რომ ტბა შემოვლადია. ნუ, ბარდების გავლით შემოვლადია, კი, მაგრამ ვინაიდან მე ძალიან არაბარდული განწყობა მქონდა, უკან დავბრუნდით, თუმცა ორი კადრი მაინც გადავიღე.

ბატეთის_ტბა

და მეორე, რაღაცნაირად აბლანდული, თუმცა იმედია გამყოფი ხაზი გაირჩევა. ისე, რომ რამე, ნავით წავიდოდა კაცი. ან ნაპირიდან წყალში ჩაისვლება, მეორე, წყაროიანი ნაპირიდან პრაქტიკულად შეუძლებელია, ნაპირი არ აქვს, უნდა ჩახტე ზემოდან.

_DSC2386

 

ესეც “ტრადიული”, სტანდარტული ხედი

_DSC2341

ბანაკში ამასობაში ასეთი საყვარლობები ხდებოდა

_DSC2358

და იზრდებოდა

_DSC2342

და იიიიიიიზრდებოდა

_DSC2395ამ ტბაზე სულ წვიმს ხოლმე, თუმცა ჩვენ პატივი დაგვდო და წამოსვლამდე არ გაწვიმებულა. სამაგიეროდ მერე დასცხო და რა დასცხო, ამიტომ, თუ წასვლას დააპირებთ, გაითვალისწინეთ.

პ.ს. როგორ მოვხვდეთ აქ? აი, ეს ჩემი ძველი პოსტი ბატეთზე, აქ წერია ყველაფერი და თან მზიანი ფოტოებიც აქვს.

 

 

პირველი სალაშქრო გამოცდილება, ანუ პლიუსების მინუსები


ჩემი მუდმივი თანამგზავრი

ჩემი მუდმივი თანამგზავრი

პლიუსი- ადამიანი, რომელიც შენ მიგყავს ექსკურსიაზე/ლაშქრობაში, არ იცნობს ჯგუფს და ხშირად მათთან არანაირი საერთო არ აქვს. ჩვენ ყველანი ოდესღაც პლიუსები ვიყავით.

რაც მე საყვედურები მაქვს მოსმენილი, რომ გთხოვე პახოდში რატომ არ წამიყვანეო, თითოს ათი ლარი რომ მოეცა, მმმ…. მინიმუმ ახალ კარგ ობიექტივს ვიყიდიდი ფოტოაპარატისთვის.

სულ თითზე ჩამოსათვლელი პლიუსები მყავს წაყვანილი სადმე, ძირითადად ისინი, ვინც ზუსტად ვიცოდი, რომ

  • იცოდა, რა იყო ლაშქრობა/რაღაც გამოცდილება ქონდა
  • არ იყო ნაზინუზა და ქარის ერთ შებერვაზე არ წაიქცეოდა
  • დიდი ალბათობით, არ ჩავარდებოდა პანიკაში
  • არ საჭიროებდა გაფაციცებულ მზრუნველობას

ძალიან პრაგმატული ჩამოყალიბება გამოვიდა, მაგრამ ეს ის აუცილებელი მოთხოვნებია, რომელსაც ვთვლი, რომ პლიუსები უნდა აკმაყოფილებდნენ. ძირითადად იმიტომ, რომ ვთვლი, რომ ასე აიღო და ადამიანი სადმე წაიღო, შენი პასუხიხმგებლობაცაა. მერე რა, რომ 18 წლისები დიდი ხანია გავხდით, თუ მიმყავს ე.ი. მინდა ისიამოვნოს. ხოდა მე არ ვარ ისეთი ძლიერი ტიპი, რომ სხვაზე ნამეტანი ვიზრუნო. თუმცა არის კატეგორია, ძირითადად მამრები, რომლებსაც დაყავთ პლიუსები, რომლებიც ხელით სატარებელი უხდებათ, როგორც პირდაპირი, ისე გადატანითი მნიშვნელობით.

და როგორი პლიუსი ვარ მე?

ჩუმი, მაგრამ ძალიან სასარგებლო. არა, მართლა, ინტროვერტი ვარ და 5 ადამიანზე მეტს თუ დავლანდავ ჩემს ბაკანში ვიყუჟები და სანამ გარემოს არ მივეჩვევი, გარეთ არ გამოვდივარ. ფაქტიურად არც კი შევიმჩნევი, რომ იქ ვარ. ნუ სამაგიეროდ იშვიათად ვწუწუნებ, თუ მდგომარეობიდან არ გამომიყვან აგრესიას არ ვავლენ, ცოტას ვჭამ, ბევრს ვსვამ (წყალს) და ყოვლად გადასარევ ფოტოებს ვიღებ. ვინმე თუ მომეწონა, პორტრეტები ექნება ოპტომ. (გოგოები მომწონს ხოლმე გადასაღებად, როგორც წესი).

ზატო შეშის მოგროვებით დაწყებული კარვის ორ წუთში გაშლით დამთავრებული ბევრი რამე ვიცი და  შემიძლია ხოდა ნუ ახლა ხომ არაა აუცილებელი ყველამ იკისკისოს და იცანცაროს? სხვა დანარჩენისთვისსხვა პლიუსები არსებობენ უჰთ :3

რა უნდა ვიცოდეთ, სანამ პლიუსს სადმე წავიყვანთ?

  • შოკური თერაპია არ ვარგა

ნუ აიღებ და ნუ ჩააგდებ გამოუცდელ ადამიანს პირდაპირ ჭაუხებში, მყინვარზე ან ნებისმიერ სხვა შედარებით რთულ და გრძელ მარშუტზე. ის, უბრალოდ, ცოდოა.

  • აუხსენი სად მიდის.

გამოუცდელ ადამიანს სიტყვა ჭაუხები, ხახაბო და ა.შ. იდეაში არანაირ ინფორმაციას არ აძლევს და ამით ვერ განსაზღვრავს, რომ შეიძლება მინიმუმ 5-6-7 საათი აღმართებზე სიარული მოუწიოს.

DSC_3404

  • ანახე სად მიდის

ყველაფერს სიტყვებით ვერ ახსნი, სხვა დანარჩენისთვის არსებობს ფოტოები. სასურველია ლამაზი და არატრაგიკულსახეებიანი. თუ 5 საათი სიარული დააშინებს, ბარემ ისიც ანახე რისთვის მიდის და იქნებ შენზე წინ გარბოდეს, არიქა წავიდე ვნახოო.

  • შეასხენე

ისეთი “წვრილმანები”, როგორიცაა საწვიმარი, ფანარი, გამოსაცვლელი ტანსაცმელი/ფეხსაცმელი და ა.შ. ადამიანს, რომელიც პირველად მიდის ლაშქრობაში, შეიძლება გამორჩეს. (მე მუდმივად მრჩება ფანარი, უკვე ტრადიციად მაქვს გასვლის წინ ფაცხაფუცხით “ფარნიანი სანთებელის” ყიდვა)

christmas in a tent in the mountains, forest, snow 150030

  • გაარკვიე, რამდენად ჯანმრთელია

ან უბრალოდ, აუხსენი, რომ ცივილიზაციისგან ძალიან შორს იქნებით და თუ რამე, საკუთარ აფთიაქზე იზრუნოს.

ა, ერთი კიდევ, და ძალიან მნიშვნელოვანი – პათოლოგიური სიმთვრალის მქონე პლიუსებს ვტოვებთ სახლში, ზედმეტად დიდი მინუსია იმისთვის, რომ ასეთი ადამიანი სადმე წაიღო.

იდეალური პლიუსი

  • არ წუწუნებს
  • არ ვარდება პანიკაში (ან თუ ვარდება, ცდილობს რომ დროზე აკრიფოს საკუთარი თავი)
  • იოლად კონტაქტურია ან კაკ მინიმუმ არააგრესიული
  • საკუთარ თავს თვითონ პატრონობს
  • პრინციპში დანარჩენი გემოვნების ამბავია

და თქვენ დაგყავთ ხოლმე “პლიუსები” საკუთარ ვიწროწრიან ჯგუფებში?

 

კახეთის კარიბჭე – საბუეში


გრემი გინახავთ? ყვარლის ტბა? ლოპოტა? კი? ლეკიანობაზეც გსმენიათ ალბათ. ხოდა აი იქ, სულ რამდენიმე კილომეტრში, ის ციხეა, რომელიც პირველი ხვდებოდა ყველაზე დაბალ უღელტეხილზე გადმოსულ ლეკებს. ცეცხლი ფიქლების ციხეზე ინთებოდა პირველად, მერე მთავარანგელოზზე და ასე გადაეცემოდა ინფო ლეკები შემოგვესიენო, მაშინ, როცა მობილური ჯერ გამოგონებული არ იყო.

_DSC0674

ინწობას კომპლექსი (რომელსაც ადგილობრივები ფიქლებს ეძახიან) საბუედან 7 კილომეტრშია, ჩვეულებრივი გრუნტის გზა მიდის, გზადაგზა ულამაზეს ტყეზე გადის, მდინარეც იქვეა და ჰაერიც ბევრად უფრო გრილი და ფუსთაა, ვიდრე ზოგადად, კახეთში. სოფლიდან გავედით თუ არა, მომენტალურად აგრილდა.

ინწობა- ფიქლები

მარცხენა მხარეს ქვის ზღუდე ჩანს, მარჯვენა მხარეს- მეექვსე საუკუნის ციხე და ეკლესიის ნანგრევები.

_DSC0691

ციხე და ეკლესია ბევრჯერ დაუნგრევიათ და თავიდდან აუშენ-შეუკეთებიათ

_DSC0692

 

ეს შიგნიდან, ყოვლად ხავსმოკიდებული და დავიწყებული. კედელზე მოხატულობაც იყო, მაგრამ იმდენად შეუმჩნეველი, რომ გადაღებას აზრი არ ქონდა.

_DSC0693იქვე ახლოს გვირაბია, ცოტა კიდევ ახლოს-ჩანჩქერი. ჩვენ არ გვინახავს, მინდორზე წოლა ვარჩიეთ. თან გვირაბზე მე რომ წამოვედი, მერეღა გავიგე.

რაღაცით ტრიუმფალურ თაღს გავს, მინდორში უმისამართოდ ამოსულს…

_DSC0690

საბანაკედ

ფანტასტიურია. სოფლიდან მოშორებულია, ტყეში შეშა ბევრია, მდინარის წყალი დავლიეთ და არაფერი მოგვსვლია.

_DSC0749

 

იქვე დიდი მდინარის გარდა პატარა მოღელეო ჩამოედინება, საიდანაც წყალი ავავსეთ.

_DSC0710

 

მიუხედავად იმისა, რომ 7 კილომეტრითაა დაშორებული, ბევრი ამოდის ხოლმე საქეიფოდ, ჩვენ რომ ვიყავით, ორი ჯგუფი დადიოდა, კიდევ მენახირეები აძოვებდნენ თავის ძროხებს, თუმცა ჩვენთან არავინ არ მოსულა მშვიდად ვეყარეთ ბლახებზე და ვისვენებდით

_DSC0698

 

გაიარეთ, არ ინანებთ.

 

_DSC0700

 

 

ბატეთის ტბა


DSC_4934

ბატეთის ტბა ქარელის რაიონშია. ძამას ხეობაში.   30-ზე მეტი მონასტერია ერთი ბეწო ხეობაში. ბატეთი მეწყერული ტბაა და ცალ მხარეს ჭაობი აქვს, აი, დაბლითა ფოტოზე მწვანე რომ ჩანს, ეგაა. მწვანე იმიტომაა რომ შვიტებია ამოსული.  უკიდეგანოდ ლამაზი, დიდხეებიანი ტყე აქვს გარშემო.

ბატეთის ტბა2

როგორ მოვხვდეთ აქ?

ა)ვეწერებით რომელიმე ექსკურსიაზე, ოღონდ ჯერ ვარკვევთ, მხოლოდ ეკლესიებია პროგრამაში თუ ტბაც. მე ეკლესიების ტურზეც ვარ ნამყოფი და აბსოლუტურად სხვა სამყაროა/სხვა სიტუაციაა.

ბ) ჩავდივართ ქარელში ლარიანი მატარებლით, ვქირაობთ იქვე რამე კარგი გამავლობის მანქანას კაცზე 5-10 ლარად, წაგიყვანთ-დაგხვდებათ კოდმანამდე დღის ბოლოს. ან მარტო წაგიყვანთ.  მერე ფეხით უნდა იაროთ ემმმ…. 10-ოდე კილომეტრი.

გზადაგზა

გზადაგზა

გ) მივბოდიალობთ საკუთარი მაღალი გამავლობის მანქანით, გადასახვევიდან ტბამდე ფეხით – სულ სამიოდე კილომეტრია.  ტბამდე მანქანით ასვლა ცოტა სათუოა, ოფროუდერი თუ არ ხარ, იმიტომ რომ უკიდეგანო ტალახი ევრივეარ. და საერთოდაც,  ტყეში ბოდიალი ვიცი მე ფეხით. არ ინანებთ.

ტბამდე ასასვლელი გზა

ტბამდე ასასვლელი გზა

საბანაკე ადგილი

საბანაკე ადგილი

საბანაკე ადგილი ტბასთან

  • სანამ ტბაზე ასვლას დაიწყებთ ნიშნულიდან, მშვენიერი მინდორია, მდინარის პირას. რომელიღაც კომერციული გასვლა ქეიფობდა, ჩვენ რომ მოვდიოდით. წყალი– მდინარეში, მონასტრებთან წყაროებიცაა
  • ტბაზე  პაწაწუნა ადგილია, ალბათ სამი კარავი დაეტევა. ბონუსები– უკიდეგანოდ ლამაზი ხედი დილით. არაბონუსი– ბაყაყების ყიყინი და სავარაუდოდ კოღოები. წყალი-გვიმრებშია ჩამალული წყარო, მოძებნა უნდა
  • იქვე მდგარ ფურგონში მგონი ვიღაც მწყემსის თავშესაფარია

ბატეთის ტბა

გზადაგზა ხედები ფანტასტიურია, ბევრია ეკლესია-მონასტერია კეთილი მორჩილებით, გზა ვიკითხეთ და გზის სწავლებას წითელი ღვინო მოაყოლეს ბონუსად. მარათონული სისწრაფით მოვცუნცულებდით და ომნომნომ.

DSC_4975

რომელიღაც ეკლესიის ეზოში ვისვენებთ და წყალს ვავსებთ

ფოტოგადაღებებისთვის იმჰო გადასარევი ადგილია, ზაფხულში ვიყავით და შვიტები, შვიტები ევრივეარ

DSC_4850

ჭაობიანი ნაწილი

 ტბაში ბანაობა და თევზაობა

ბანაობა– რამდენადაც ვიცი, არ შეიძლება. ნაპირებიც მოუხერხებელია მისადგომად და ნახევარი საერთოდაც დაჭაობებულია.

თევზაობა– თევზები არ იშოვება, სამაგიეროდ იშოვება ტრიტონები :3

შვიტები შიგ ტბაშია ამოსული

შვიტები შიგ ტბაშია ამოსული

სირთულის დონე

უმარტივესი.  დასაწყისში მკვეთრი აღმართია და ჯოხი არ გვაწყენდა.

აქ უკვე უკან ვბრუნდებით, ერთ დღეში უნდა ჩავტეულიყავით. სადღაც 20 კმ ვიარეთ შეუვენებლად.

DSC_4965

 

 

This slideshow requires JavaScript.

სტუმრად განახლებულ კახეთში


DSC_6468

ხედი ნადიკვრიდან, ალაზნის ველი და კავკასიონი.

ჩემი ძალიან სუბიექტური და საქართველოშემოვლილი აზრით, კახეთი ერთ-ერთი ყველაზე “იოლი” და კარგი ტურისტული მიმართულებაა:

  • თბილისთან ახლოსაა
  • გომბორის გზა უკვე გაკეთებულია და მაქსიმუმ საათნახევარში იქ ხარ
  • იშოვება როგორც ეკლესიები, ასევე ტბები, პაწუკა საყუარელი ქალაქები და თუ არ დაგეზარებათ, მთებიც, ანუ თუშეთი (ნუ აქ გზა ძალიან რთულია, მაგრამ იქით წელს გაკეთებას გვპირდებიან და ძალიან აღარ შეგეშინდებათ)
  • სასტუმროების არჩევანი დიდია -ყვარლის ტბა, შატო მერე, ლოპოტა, როიალ ბატონი, ძველი თელავი და ა.შ…. (თუმცა ფასები იკბინებიან, მარგამ დამიჯერეთ, ღირს)
  • ჩემი აზრით, ადამიანმა ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა ნახოს შუამთის ტყე. უკიდეგანოდ ლამაზია.

მსოფლიო ბანკის  კახეთის რეგიონალური განვითარების პროექტის  ერთ-ერთი მიზანი კახეთის ტურისტული პოტენციალის  განვითარებაა. არჩევანი დიდია: ღვინის ტურიზმი (მაგ: ღვინის გზა), სათავგადასავლო ტურიზმი (თუშეთი ჩემი სიყვარული) და კულტურული ტურიზმი. კახეთს უკვე facebook ფეიჯი და საკუთარი ტურისტული ლინკიც აქვს: http://www.kakheti.travel/ , ტურისტებისთვის საჭირო ინფორმაციებით. და აი ასეთი ყოვლად საყვარელი ლოგოც აქვს:

აღმოაჩინე შენი კახეთი

Picture1

საინფორმაციო ტურში, რომელიც მსოფლიო ბანკმა მოაწყო, მე და კიდევ რამოდენიმე ბლოგერი მოვხვდით.  ტურისტებად წავედით კახეთში, რომ ჩვენი თვალით გვენახა  ის, რაც გაკეთდა და იგეგმება.

ძალიან დიდი ხნის მერე, ჩემი პირველი გასვლა იყო “ქალაქგარეთ” და დილიდან აჟიტირებული წავედი, თან იმდენად მინიმალური ბარგით, რომ ლამის ოთხი ფენა ტანსაცმელი მეცვა, ნელ-ნელა გავიხდი თუ დამცხება და თან სიმძიმის თრევაც აღარ მომიწევს-მეთქი.

 

DSC_6867

თელავი

ფესტივალ NEWნადიმზე წავედით, რომელიც კახეთში ჩატარდა, გამოფენებით, ხალხური სიმღერებით, მასტერ-კლასებით, ტრადიციული სამზარეულოს ელემენტებით  და ა.შ.  დასაწყისისთვის თელავის ახალი ინტერიერი დავათვალიერეთ, ქუჩებში ვიბოდიალეთ და ძალიან გვიხაროდა, რომ წვიმა არ იყო.

რესტავრირებული  ქუჩები ასე გამოიყურება. გარდა ფასადებისა, ინფრასტრუქტურაც შეცვლილი და განახლებულია. მაქსიმალურადაა შენარჩუნებული ტრადიციული იერსახე, ის, რისი გულისთვისაც ტურისტები ჩვენთან ჩამოდიან.

მათთვის, ვინც გზები არ იცის, მთავარ მოედანზე ტურისტული ცენტრია გახსნილი.

DSC_6282

DSC_6276

მთავრობის ორგანოს შენობა

ადმინისტრაციული შენობა

DSC_6283

რაღაცაკაფე

DSC_6296

პერი და რესტავრირებული სასტუმრო

პერი და რესტავრირებული სასტუმრო

DSC_6885

ვახვახიშვილების კოშკი

ამ კოშკში საგამოფენო სივრცეა, თუში მოყვარული ფოტოგრაფის, შალვა ალხანაიძის ფოტოგამოფენა იყო.

ბატონის სასახლე

მეფე ერეკლეს ძეგლი

ჩემი საყვარელი “ერეკლე” ანუ ბატონის ციხე

DSC_6309

ეს წვეტიანი შენობა გერმანელი საბჭოთა ტყვეების აშენებულია ადრე-ადრე. მარცხნივ უცხოელი ტურისტი, ველიკის ბილიკზე.

ფოტოები ძალიან ბევრი იყო და ბარემ სლაიდშოუ გავაკეთე, ნახვისთვის მიაწკაპუნეთ

This slideshow requires JavaScript.

ჩემი  ფავორიტი ფოტო
DSC_6314

ნადიკვარი სულმთლად ახალი და ცინცხალი დაგვხვდა. ტერიტორია გაზრდილია, ახალი ტერასების ხარჯზე, ატრაქციონებიც განახლებულია, მწვანე გორა გაუთხრიათ და ახლა მინიგვირაბიკი გადის. მე ყველაზე მეტად ახალი ტერასები მომწონს, ბავშვების საქანელებით და საძრომიალოებით.

This slideshow requires JavaScript.

თუ გაგიმართლათ, ასეთ ცისარტყელასაც ნახავთ
DSC_6514

DSC_6513

ჰხო, მე მეგონა, რომ ამას თავად მსოფლიო ბანკი აკეთებდა, იმდენჯერ მოვისმინე თელაველი ნაცნობებისგან. სინამდვილეში, მსოფლიო ბანკის დაფინანსებით,  მუნიციპალური განვითარების ფონდი ახორციელებს სამუშაოებს. კახეთის რეგიონალური განვითარების პროექტი ერთ-ერთია მათ მიერ განხორციელებულ 50-ზე მეტ პროექტს შორის. გომბორის გზის რემონტირებაც მათი ერთ-ერთი პროექტის ფარგლებში მოხდა.

კახეთის რეგიონალური განვითარების პროექტის ერთ-ერთი ამოცანა კერძო ინვესტიციების მოზიდვა, ადგილობრივი ბიზნესის გამოცოცხლება და რეგიონული ტურისტული მარშრუტების ჩამოყალიბებაა. ამასთან, ადგილობრივი კოლორიტის შენარჩუნება და ტრადიციული დარგების ხელშეწყობა.  ანუ, რაც უფრო მიმზიდველი იქნება კახეთი, და იოლად მისადგომი, მით მეტი ტურისტი ჩამოვა ჩვენთან, მით უკეთესად ექნება საქმე ადგილობრივ მოსახლეობას, რომელსაც შეუძლია ტურისტს ადგილობრივი პროდუქტი/ მომსახურება და ა.შ. შესთავაზოს და ტურიზმი შემოსავლის ერთ-ერთ წყაროდ გაიხადოს.

მნიშვნელოვანია, ეს ყველაფერი ნებისმიერი სახის ტრანსპორტისთვის ადვილადმიღწევადი იყოს, ხოლო ტურისტებისთვის მაქსიმალურად კომფორტული, სწორედ ამიტომ, მსოფლიო ბანკის დახმარებით გაკეთდა “შატო მერესთან” და “კახეთის ტრადიციული მეღვინეობის” სასტუმროსთან მისასვლელი გზები და კიდევ რამდენიმე კერძო ობიექტისთვის მომიჯნავე ინფრასტრუქტურა. მომავალი წლიდან  ახალი პროგრამაც იგეგმება, რომელიც იმ მცირე მეწარმეებს დაეხმარება, რომლებსაც ტურიზმთან დაკავშირებულ ბიზნეს-იდეები ექნებათ. ამისთვის საკუთარი ინიციატივა და წამოწყება იქნება საჭირო. ეს პროექტი ჯერ მხოლოდ განხილვის სტადიაშია და იმედია დამტკიცდება.

თელავში, მას მერე, რაც სახლების ფასადები და კომუნიკაციები შეკეთდა, პატარ-პატარა, საოჯახო ბიზნესებიც გაუკეთებია რამოდენიმე ადამიანს. რესტავრირებულ ქუჩებზე პატარა კაფე, მაღაზიები და საკონდიტრო იყო გახსნილი. რამოდენიმე ადგილას ფართიც ქირავდებოდა. მე მაგ ქუჩებზე სახლი რომ მქონოდა, ალბათ პატარა ჰოსტელს გავაკეთებდი, მეც ბედნიერი ვიქნებოდი და ჩემნაირი ზურგჩანთიანი ტურისტიც, რომელიც ძვირიან სასტუმროს ვერ შეწვდებოდა.

ეს ერთ-ერთი ბენეფიციარის კაფეა, ადრე არ მახსოვს, რა იყო, მაგრამ ახლა მეორე სართულიც აქვს. ძალიან მოშიებულიები და საწყლები შევედით, პელმენს ცოტა დიდხანს ველოდეთ, სამაგიეროდ ყავა იყო ძალიან კარგი.

DSC_6321

უკანა ფონზე ძველი, აწ რეკონტრუირებული სასტუმრო მოჩანს, კერძო ინვესტორის. რესტავრაციამდელ თელავში აქ საბჭოთა უსახური მრავალსართულიანი სასტუმრო იდგა, რომელიც არ ფუნქციონირებდა.

ესეც შიგნიდან.

DSC_6365
DSC_6928

საკონდიტროს მეპატრონე, ალექსიშვილი ლია, იძახის რომ თელავის მეორე ბოლოდანაც დადიან მყიდველები.

ქალბატონი მერი

ქალბატონი მერი

ქალბატონი მერი, რომელიც პირველ სართულზე ფართს აქირავებს, მარტოხელა პენსიონერია და მე თვითონ მაღაზიის ან სხვა რამის გაკეთებას ვერ მოვახერხებო.

ილიას ტბაზე ახალი სასტუმროა – როიალ ბატონი, ტბიდან იქამდე  ჯიპის გარეშე  ვერ მიხვალ, მაგრამ  გზის გაკეთება, პროექტის ფარგლებში, უკვე იგეგმება. რომ გაკეთდება, აუცილებლად უნდა წახვიდეთ, აი ამ აუზის გულისთვის. თუმცა ამ ფოტოზე მგონი არ ჩანს კარგად, მაგრამ აუზის კიდის იქით აღარაფერი არაა და  ჩემნაირი პანიკიორები და სიმაღლისშიშიანები ნუ წახვალთ, მაინც :დ

DSC_6609

DSC_6621

ეს შორიდან

DSC_6640

სხვა ფოტოების სანახავად სლაიდშოუზე მიაწკაპეთ

This slideshow requires JavaScript.

მსოფლიო ბანკის პროგრამაში ბარის გარდა, თუშეთიც მოხვდა, დართლოში სახლებს ძველებული იერი დაუბრუნეს, სიპის ქვებისგან ნაშენი. იმ წელს ომალოში რამოდენიმე სახლის შეკეთებაც იგეგმება, რომ ტურისტებმა საკუთარი თვალით ნახონ, როგორია ნამდვილი თუშური სახლები. ამ სეზონზე იქ ასვლა ვერ მოხერხდა,  მაგრამ ფოტოები  მოიპოვება.  houses-in-dartlo-village-after-restoration

დართლო, რესტავრაციის მერე

after-restoration

ეს რესტავრაციამდე…

before-restoration

ყვარელი

მეორე დღეს ყვარელში გავისეირნეთ. დათვალიერებისას აჰმედ ეივეიდა, რეგიონული განვითარების პროექტის ხელმძღვანელიც გვახლდა თან. აჰმედმა გვითხრა, რომ ყვარელში 100-მდე სახლის გაყვანილობა შეიცვალა, პლიუს ჭიშკრებიც და გალავნებიც რესტავრირდა. გარემონტდა და განახლდა სანიაღვრე სისტემებიც. ველიკების ბილიკებიც გაკეთებულა, წითელი, თუმცა არამგონია ვინმე ველიკიანმა ამ ბილიკებით შემოიზღუდოს თავი. რეაბილიტაცია ყვარლის ციხეს და ადმინისტრაციულ შენობებსაც შეეხო.

სიახლეები VS ტრადიციები

სიახლეები VS ტრადიციები

DSC_6848

ტრადიციული გალავანი + ველიკის ბილიკი

DSC_6837

ახალი სასტუმრო, ყვარელში

ბონუსად ნიუნადიმის ფოტოებიც იყოს, ტრადიციული თექა, სასმელები, ჩურჩხელები სიმღერები დაა.შ.  ის, რითიც კახეთია ცნობილი და ამ პოტენციალის არგამოყენება უბრალოდ, არ შეიძლება. აქ ფერადი საინტერესო რამეებიც იყიდებოდა. მე ჭიამაია ვიყიდე.

მეტი ფოტოებისთვის სლაიდშოუზე დააწკაპეთ

This slideshow requires JavaScript.

ჩურჩხელებსაც ავლებდნენ, უკანა ფონზე განახლებული საზაფხულო თეატრი ჩანს, კონცერტი ტარდებოდა, ჩოხიანებიც ერთ-ერთი ანსამბლი იყო სავარაუდოდ.

DSC_6374

და თქვენ მოგწონთ ის, რაც თელავში და საერთოდ, კახეთში კეთდება?  მე პირადად გულწრფელად და უკიდეგანოდ მიხარია რესტავრირებული დართლო თუშეთში.

თუ ჩემი ფოტოები მოგეწონათ, 7 ნოემბერს, ერეკლეობაზე, აუცილებლად წადით თელავში, უგემრიელესი მწვადები და ჩურჩხელები გარანტირებულია და იქნებ ცისარტყელასაც გამოკრათ ხელი.

განახლებული კახეთი კიარადა თელავი


არ ვიცი იცით თუ არა, მაგრამ გომბორზე ლამის ორ კვირში ერთხელ დავდივარ, თელავში წასასვლელად, ჰხოდა რაც ეს გზა გააკეთეს, და-ვი-სვე-ნე! ადრე გურჯაანის გავლით დავდიოდით, გზას ბევრად მეტი დრო მიქონდა, პლიუს საკმაოდ მოსაბეზრებელია, ერთი-ორი ადგილის გამოკლებით. რაც გომბორი გააკეთეს, აღარც ვყოფილვარ იქით. საათნახევარში (არც კი) უკვე თელავში ხარ, გზა ულამაზესია და თუ ძმას მივყავარ, გზადაგზა რამოდენიმეჯერ ვაჩერებინებ ხოლმე, ფოტოების გადასაღებად. ამ კონკრეტულ ფოტოზე ღრუბლების ზღვას გადავაწყდი.

DSC_9843

რჩევა: თუ პირველად მიდიხართ გომბორზე, ნელა იარეთ თუშეიძლება,  მკვეთრი მოსახვევებია, პლიუს ორგან თუ სამგან მეწყერული ზონები და შეიძლება მკვეთრ მოსახვევში შესულმა საჭე ვერ დაიმორჩილო.

ხოდა ეს ყველაფერი კარგი, და თურმე ის გზა, მე რომ ასე მიხაროდა, მსოფლიო ბანკის დაფინანსებით ყოფილა გაკეთებული.

თელავის რეაბილიტაციაც მსოფლიო ბანკის დაფინანსებითაა გაკეთბული. ყველაზე ძალიან მე მაინც ნადიკვრის ახალი პროექტი მომწონს. მდელოზე დადგმული ქვის სკამებით, შუა ნადიკვარზე გაყვანილი მინიგვირაბით და რაც მთავარია, დამატებითი ტერასებით, სადაც საქანელები და გასართობი მოწყობილობებია ბავშვებისთვის. ატრაქციონების პარკი აქ ადრეც იყო, ახლა უკეთესია.

ეს ყველაფერი კახეთის რეგიონალური განვითარების პროექტის ფარგლებშია გაკეთებული, რომლის მიზანიც კახეთის ტურისტული პოტენციალის განვითარებაა. ღვინის ტურიზმი (რთველი, მნა-მნა), სათავგადასავლო ტურიზმი (თუშეთი ჩემი სიყვარული) და კულტურული ტურიზმი (აუაუ, აუცილებლად უნდა ნახოთ განახლებული ნეკრესი). კახეთს უკვე საკუთარი ტურისტული ლინკიც აქვს http://www.kakheti.travel/ , ტურისტებისთვის საწირო ინფორმაციებით. და აი ასეთი ყოვლად საყვარელი ლოგოც აქვს.Picture1

ყველზე მეტად თელავის before-after ფოტოები მომეწონა

Picture2

რომელიღაცა სახლი რეაბილიტაციამდე

Picture3

და რეაბილიტაციის შემდეგ.

ავტობუსები, სავარაუდოდ მხოლოდ საფესტივალო დღეებში ივლის. ხო, ფესტივალიც იგეგმება, NEWნადიმი, 13-19 ოქტომბერს, ნადიკვარზე. სახელწოდებიდან გამომდინარე ალბათ თათარა, მწვადები და მსგავსი გემრიელობებიც იქნება

პ.ს. სურვილი თუ გექნებათ წამოსვლის, ისნის მეტროდან გამოდის ტაქსები, 4 მგზავრი აყავს და თითოზე 10 ლარია მგზავრობის თანხა, მაქსიმუმ საათნახევარში აქ ხართ, უკანაც შეგიძლია შეუთანხმდე ჩასვლისას და სადაც ეტყვი იქ მოგაკითხავენ, თუნდაც დილის 6-7- საათზე, შეთანხმების მიხედვით. მარშუტკები ორთაჭალიდან გადის,  ფასი მგონი 8 ლარი, მგზავრობს დრო ოდნავ მეტი.

სამცხე – ჯავახეთი, სარო


დილის ხუთ საათზე გავედით, ანუ ღამე გავათენე. დილის ხუთზე ადგომა უფრო მეზიზღება თუ ღამის გათევა, ჯერ ვერ ჩამოვყალიბდი. არასოდეს აღარსად აღარ წავალ ასე, ღამენათევი ან დილის ხუთზე ანადგომი მაშინ, როცა ცივა. თან ღამის ორამდე პერაშკები ვაცხე, რატომ არ დამეზარა, წარმოდგენა არ მაქვს.

ბოლო დღეს მაკას ჯიპი და ჯიპში წინა ადგილი გამოჩნდა (მადლობა მაკას) და სასწრაფოდ დავიკავე, ჩავჯექი და… დავიძინე. ციოდა, ძალიან ციოდა, ჩემს სალაშქრო ბათინკებში, თოვლში რომ ფეხი არ გამყინვია, ახლა შემცივდა. ვისაც რამე ქონდა, ყველამ რაღაც მომცა, დავიფარე, მივიფარე, მოვიფარე, ცხვირი ჩავყავი და ჩავთვლიმე. ჩემს უკან მჯდომმა ბიჭმა, ვიწროდ ვზივარო და სკამი მიმაწევინა წინ და მეც ქვემოთ ვეღარ ვიწეოდი, თან ღვედი მეკეთა და ის მავიწროვებდა და მოკლედ, დამჯდარს და კისერმოღუნულად მეძინა/მეღვიძა. თან გულწრფელდ მიხაროდა, რომ მარშუტკაში არ ვიჯექი, იქ ასე ვერ ჩავთბებოდი. ალაგ-ალაგ მზე გამოდიოდა, ან მანქანა ჩერდებოდა სადმე და მზეზე ჩამთბარი ვნეტარებდი უღვედოდ, სანამ იქ ბავშვები სურათებს იღებდნენ, პოზიორობდნენ და ა.შ.

ბუნდოვნად მახსოვს, როგორ გავაჩერებინე მაკას ერთხელ გზაზე, მერე მგონი რაღაც ტბები ვნახეთ და  გადავუღე კიდეც, მერე ესენი სადღაც ჩერდებოდნენ, დაბოდიალობდნენ, ცხელი ყავაც დავლიე მახსოვს და ჩემი მწვანე პლედი ამოვქექე ჩანთიდან. დანიურში ვიყიდე ეს პლედი ათ ლარდ, უმსუბუქესია, უპატარავესი და უთბილესი. გადავიფარე და ძილბურანში ბუნდოვნად მესმოდა, როგორ ხალისობდნენ ჩემზე, მაგრამ ისე მეძინებოდა, პასუხის გაცემის თავიც კი არ მქონდა. გზიდან დამამახსოვრდა ის, რომ ყველგან იყო ძროხები, ყველაფერი ყარდა და ყველგან ნაკელი იყო.

ამ სურათზეც კი ყინავს

მერე გვანცა ისე უბედურად იჯდა უკან და ისეთი სახე ქონდა, რომ ადგილი გავუცვალე, იმ პირობით რომ შუაში დამსვამდნენ, მაკას მანქანას გვერდებზე ქანდარები აქვს და ქანდარაზე ჯდომისას ძალიან მტკივდება წელი, სვანეთის კოშმარად მახსოვს, ძლივს ვიჯექი, გაძლებაზე.  თავიდან საშინელი დისკომფორტი ვიგრძენი გაჭყლეტილმა, აქედან 80 კილო მაწვებოდა, იქიდანაც დაახლოებით მაგდენივე მემგონი, მაგრამ მერე და მერე დავამუღამე, ცოტა გვერდულად დავჯექი, ფეხიც გავშალე, ნახევრად წამოვწექი, კარგად მოვკალათდი და ისევ ძილი გავაგრძელე.

სულ ეს იყო პირველი დღე, სულ სადღაც მივდიოდით, მე სულ მეძინებოდა და მთვლემდა, ყურებში მუსიკა მქონდა და ალაგ-ალაგ ვიღვიძებდი სურათების გადასაღებად. სამსარიდან თბილი მზე, ოქროსფერ, გამხმარბლახებიანი გორაკები და ბევრი-ბევრი სომეხი დამამახსოვრდა, რომლებსაც ჩვენი დანახვა მაინცადამაინც არ უხაროდათ და ეჭვის თვალით ვგიყურებდნენ, აქ რა დაგეკარგათ, მართლა სამსარის სანახავად ამოხვედითო? ერთმა კინაღამ შეცდომითი გზა გვასწავლა, თანასოფლელმა გაწია და კარგად აგვიხსნა.

გზაში ეს პატარა ეკლესია ვნახეთ, რა და ვინაა, არ ვიცი.

ადგილობრივები. რუსულად ვკითხეთ გამოქვებულები საითააო, “პიშჩერა” ვერ გაიგეს, არადა რამენაირად ხო უნდა გაგვეგებინებინა და “დირკები” თქო ვუთხარი და მთელი ის დღე და მეორე დღე სალაპარაკო და საღადაო მასალა მიეცა ჰხალხს. მე როგორც ყოველთვის, ვერ მოვტვინე, რომ რაღაც სასაცილოს ვამბობდი.

აქ აბულის მთა ჩანს. სამსარას “დირკებით” დიდად ვერ მოვიხიბლე და ამ ხედით ვიმშვიდებდი თავს.

ესეც ჩვენი ჯიპი და სამხარა და ქურციკა. სადღაც აქ მაკაც უნდა იყოს, მე სამსარის გამოქვებულებისკენ ვარ აფოფხებული, ნაკელის სუნად ყარდა იქაურობა და ცხვირიც კი არ შემიყვია, შემეშინდა.

მერე მარშუტკის მგზავრებიც მოვიდნენ, შტერი მარშუტკა გვყავდა, ყველა კენჭზე ინაზებოდა, მე აქ არ/ვერ გადავივლიო და ფეხით მოუწიათ ბევრი სიარული, და მოვიდნენ და დახვდათ ეს ქარქატა ქვაბულები და გადაირივნენ და გადმოირივნენ. მშივრები, მწყურვალები, ცაცკლები.

უკანა გზაზე ბევრი არწივები ვნახეთ, ეს განსაკუთრებით ახლოს და მშვიდად იჯდა. ამდენი არწივი და ასე ახლოს მარტო ვაშლოვანში მყვს ნანახი. ცაში ირაოსაც აკეთებდნენ, მაგრამ ეგ ვერ დავაფიქსირე და გული დამწყდა. ეს კონკრეტული სამხარაძის არწივია.

მერე აღარ მახსოვს რა ხდებოდა, მეძინასავით და მერე იყო სარო. სანამ ხალხი ეკლესიასთან პოზიორობდა, მე სულსულსულ კიდეში წავედი, საიდანაც მთელი სარო ხელისგულზე ჩანს, ჩამოვჯექი ლოდზე და ჩავფიქრდი. არ ვიცი, ზუსტად რამდენი ხანი ვიჯექი, მშვიდი და მზეზე გამთბარი, სრულ სიჩუმეში.

მერე… ისევ მეძინა, დიდხანს და მოუსვენრად, ხცისამდე. ხცისში დაგვხვდა ქეთის სახლი, ლოგინები, ადიალები და კიდევ სიცივე. ბავშვები მწვადს წვავდნენ, ანუ ჯერ ცეცხლი აანთეს. სანამ ცეცხლი იყო, კარგი იყო, მერე წავედი და დავწექი. ძალიან გემრიელად მეძინა მთელი ღამე, დანიურში ნაყიდმა ა პლედმა გაამართლა, ცხოვრებაში პირველად, სიცივეში, ჩემს სპალნიკში ჩაწოლილს დილის 6-სკენ არ შემამცივნა. დილისკენ ისეთი ხმაურ-გრუხუნით წამოიშალნენ დანარჩენები, რომ მეც გამეღვიძა, დაველოდე სანამ ყველა წავიდოდა და ისე ავდექი. დილის ყავა დავლიე, ხიდან ჩამოცვენილი კაკალი მივაყოლე, მუსიკას მოვუსმინე, მოვიწყინე, ძალით გავიღიმე და როგორც იქნა დავიძარით.

ძამას ხეობა… ნასინგ სფეშალ, ბორჯომის ჯობია. მომენტ, მომლოცველების სამოთხეა. not for me, anyway.

იყო ბევრი მონასტრები, ხან ერთში შევდიოდით, ხან მეორეში, ხან მეშვიდეში, მაგრამ ის სიმშვიდე, რაც მე მინდა ხოლმე ეკლესიებისგან, არსად არ დამხვედრია. ან სად დამხვდებოდა, ისეთ ფეთიანებივით დავქროდით, საწყალს შეეშინდა და გაიპარა ალბათ.

ხოდა ერთგან ჩამოვედი მანქანიდან, წყლის პირას ჩამოვჯექი და ჩემი ჭია გავახარე, ფოტოაპარატი გავაწვალე და მორბენალი წყალი გადავიღე.  გზაზე ბევრი მანქანა დადიოდა, თან ან სამხედროები, ან ბერები, მეტი არავინ. ანაფორა/ფორმა/ანაფორა/ფორმა და გაკვირვებული სახეები, შვილო აქ რა დაგკარგვია მარტოსო, თან ჯინსზე ბოლოკაბა მეცვა და საოცარი სანახაობა ვიყავი, აჭრელებული, სალაშქრო ბათინკები, ჯინსი, ზედ კაბა, მწვანე მაიკა და წითელი თმები.

იქვე ორი ციხე იყო, ერთ-ერთზე ავფოფხდი (კინაღამ ჩამოვვარდი გზადაგზა, ფეხი დამიცურდა ლოდზე)

ამასობაში მარშუტკა მოფოფხავდა-მოფოფხავდა, ჩვენმგონი ქარელში გავჩერდით, ყავა გავიკეთეთ, ვიჯექი სკვერში სკამზე, პლედმოხვეული, ცხელი ყავით ხელში და მიხაროდა ცხოვრება. ბავშვებმა, არ დაგველოდოთო და სვეტიცხოველში მივედით.
ეს ბავშვიც იქ ვნახე.

მერე დაკეტეს სვეტიცხოველი და გამოგვრეკეს, და მე ტრადიციულად გავიფიქრე, რომ ეკლესიები არ უნდა იკეტებოდნენ.

წელს პირველი გასვლა იყო, საიდანაც 12-მდე მოვედი სახლში და თან არც კი დავიღალე. სახლამდე მაღაზიაშ იშევედი, ხაჭო მინდოდა და მერამდენედ ვეგონე ვიღაცეებს უცხოელი და “ვაი ამის პატრონს, რა დაკარგვია აქ” მოვისმინე. ქართულად რომ ვიკითხე რაღაც, მერე მე ვიხალისე იმათ სახეებზე, მაგრამ მაინც საწყენია ასე რომ “ხვდებიან უცხოელებს”.

ჩანთა ჩაალაგე, პერ


პირველი ლაშქრობა, სადაც დილით არც ცხელი ყავა დამილევია, არც მიჭამია. უბრალოდ, სულერთი იყო ალბათ

როცა ყველაფერი იმდენად სულერთია, რომ ანაბიოზში გადადიხარ.

-პერ, წადი რა, ჩანთა ჩაალაგე, ხომ იცი, ხვალ უნდა ირბინო წინ და უკან და რამე დაგრჩეს.

-მეზარება, რა მნიშვნელობა აქვს, იქნება გზაზე მაღაზია და ვიყიდი, რა.

-ჩაალაგე მეთქი.

-არა!

-და საერთოდაც მესამე ნაყინს ჭამ უკვე, სულ არ გრცხვენია? ტანსაცმელში ვეღარ ეტევი.

-ინხ, რა!!!

როცა უკვე სულერთია, სად იქნები, როდის იქნები, რატომ იქნები.

-პერ, წამო თუშეთში წავიდეთ, ნახე რა მაგარია, 5 დღე, ჩანთების თრევა არ მოგიწევს თან, გირევსაც ნახავ

-ხო, მერე რა? გზაზე გადავარდნის კიდევ ერთი შანსით მეტი მექნება, თან ეგენი უკვე ნანახი მაქვს. მეშინია სატვირთოსი და მაგ გზების, ხო იცი, მერამდენედ მეუბნები!

-სვანეთში წადი მაშინ, ხომ გინდოდა უშბა გენახა, გახსოვს ხათო როგორ ლაპარაკობდა უშბაზე?!

-ზღვაზე მინდა მე.

-ჰმ, როდის აქეთ შეგიყვარდა ზღვა?

-არ მიყვარს, უბრალოდ, მინდა ვიწვე, მზე მაცხუნებდეს და არაფერზე ვფიქრობდე.

-სულმთლად დაბერდი შენ

-ხო, ვიცი.

ან,  უბრალოდ,  უკვე თორმეტს გადასცდა და როგორც ნატოშა იტყოდა, თორმეტის მერე კარგი არაფერი ხდება.

-წადი რა, პერ, ხომ იცი, რომ მოგეწონება. თუ არ გინდა სულ არავის არ დაელაპარაკო, მერე რომ ვიღაცას მუდო ეგონები, მაინც ეგეთი გონიხარ და დროა დაკიდებაც ისწავლო რა. ნუ ხარ ეგეთი, ნუ. ბოლობოლო რამე საინტერესო ადგილის ფოტოს მაინც გადაიღებ, თუ სიცილი არ გეხალისება, მერე მოგეხალისება.

-კაი, ხო. ფოტოაპარატს წავიღებ და წავალ. მარა როგორც შენ ნახე ბოლო ლაშქრობის ფოტოები, ისე მე დავათვალიერე.

-და რას მილაგებ მერე საწყობში?

-ადრე გეტყოდი, რომ დავბერდები, მაშინ რომ ვნახო თქო და ახლა ეგეც აღარ ვიცი

-კაი, ხო, მიდი ჩანთას მიხედე.

დღეს 6-დან 10 საათამდე მეძინა. სულ მძინავს, როცა ეს შესაძლებელია. მზეზე ვზივარ და მძინავს. და კიდევ ვმუშაობ. როცა არ ვმუშაობ ფილმებს ვუყურებ, მზეზე ვზივარ და მძინავს.

წავალ ახლა მე, ჩანთას ჩავალაგებ

Canon vs Nikon and my heart goes to…


ბოლო ექსკურსიის სურათები იმდენად ცუდი გამომივიდა, რომ ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე… ამდენს დავდივარ და ერთი ნორმალური კამერა როგორ არ უნდა მქონდეს?!

ნორმალური თქო და სარკული გაგახსენდათ ეგრევე, ხომ? ნწუს, სარკული (პროფესიონალურს რომ ეძახიან) ფოტოაპარატები ძალიან ფაქიზია და სულაც არ მეხალისება ბევრკილოიანი აპარატის ლაშქრობებში თრევა, ან სადმე მიარტყამ, ან უდროო დროს დაგაწვიმს და ჭკა, მშვიდობით, აპარატო.

საუკეთესო გამოსავალი Canon-ის SX სერიის აპარატებია, იმჰო. რატომ?

  •  მბრუნავი/მოძრავი ეკრანი, ყველაზე-ყველაზე-ყველაზე ზე მიზეზი, რის გამოც არასოდეს არ ვიყიდი ნიკონს.  შენ კი არ იღუნები და კისერს ღრიცავ რომ დაინახო, რას იღებ, ეკრანს მოაბრუნებ და ვსო :გულიკი:
  • ზუმი. მე ზუმის ხამი ვარ, რაც მეტი, მით უკეთესი. ადამიანების შეუმჩნევლად გადაღებისას და ვრცელი ხედების  დეტალების მოახლოვებისას მადგება.
  • პროგრამული მოუდი. აქ წვრილმანების გასწორება შეიძლება ჩემნაირი ჩაინიკებისთვის. მკვეთრი ფერები, მზიანი-ღრუბლიანი ამინდი და მსგავსი უწიპუწოები.
  •  შატერის სიჩქარის  და მსგავსების დასაყენებელი ცალ-ცალკე განყოფილებები. ძალიან კარგი რამეა თუ გინდა, რომ რამე ისწავლო.
  •  აი მომკალი და ძალიან user-friendly დიზაინი/პროგრამა აქვს. უმარტივესია, ნიკონისგან განსხვავებით, რომელიც რამდენჯერმე მეჭირა ხელში და ვერც თავი გავუგე, ვერც ბოლო, ახვლანჯული ძაფის გორგალივით იყო.
  • რბილია, მოსახერხებელი და ხელში “მოგყვება”, წვეტიანი არაა, ნიკონივით.
  • უბრალოდ, მიყვარს ეს ფოტოაპარატები. :დ

ამ ბლოგზე არსებული ფოტოების სრული უმრავლესობა ამ ფოტოაპარატითაა გადაღებული. ორი წლის წინ ვიყიდე ნახმარი, 300 ლარი მივეცი, გაუძლო გუბეში რამდენჯერმე და მდინარის ქვებზე ერთხელ ჩავარდნას, ლაშქრობებში ძირს გდებას და ხეებზე მინარცხებას, ჩანთაში ყოველგვარი დაცვების გარეშე ჩაგდებას. იდეალურ მდგომარეობაში იყო და ახლა იმდენი ნაკაწრი აქვს, ვერ მოვთვლი. ერთი პერიოდი ობიექტივის ფრთები არ ეხურებოდა წინ, გაიჭედა. მერე მიხვდა, რომ გამკეთებელი არ ვიყავი და თვითონვე გამოსწორდა. (უცებ მეტი ვერ ვნახე, სორი, ამ სურათზე სპეციალურად ვარ გაბლარული და საშინლად უხარისხოა, იმიტომ, რომ ძალიან დაბალი შუქია და მაღალი ISO მაქვს მოპწიჩკული  :დ)

გადაწყვეტილება მიღებულია, იმ ხელფასზე Canon sx 40-ს ვყიდულობ. თუმცა, რევიუ რომ ვნახე, რაღაც სულელური უწიპუწობები, სულ ცოტათი გაზრდილი ზუმი და მაღალი ხარისხის ვიდეო ქონია დამატებული რასაც მე სულაც არ ვიყენებ, ხოდა ისა… კარგად უნდა მოვიფიქრო :დ

პ.ს. Canon-ის G სერია კიდევ უფრო უკეთესია, უბრალოდ, რატომღაც sx უფრო მესაყვარლება მე :დ

პ.ს. აი ასეთ საყვარელ მწვანობებს იღებს ჩემი უბრალო პაპარატი