მინდა


DSC_1703

ზღვაზე მინდა ვიყო, ადრიან დილით, მზე ანათებდეს, მე ვიწვე, ზღვას ვუყურებდე, ტალღებს ვუსმენდე და არაფერზე ვფიქრობდე,.

DSC_2213

თუშეთში მინდა ვიყო, ადრიანი დილა თენდებოდეს, ჰაერი იყოს ცინცხალი და ცივი, ჩემი მწვანე ჟაკეტი მეცვას, სალაშქრო ბათინკები და თბილი ელასტიკი, გაყინულ ხელებს და ცხვირს ყავის ჭიქაზე ვითბობდე და ხეობიდან აოსულ ნისლებს ვუყურებდე

tumblr_lnk96go2E91qhhdqno1_500_large

შემოდგომა მინდა იყოს, თბილი, მზიანი, ყვითელფოთლებიანი. სადმე სოფელში ვიყო, ხის აივანზე, მწიფე ყურძენს ვწყვეტდე ტალავერიდან, აივანზე ზაფრანა და სიმინდი შრებოდეს, პლედშემოხვეული და ფერადნასკებიანი, მშვიდად ვკითხულობდე ჯეინ ოსტინის რომელიმე რომანს.

DSC_0211

ბავშვი მინდა ვიყო, ალვანში, ზაფხულის არდადეგებზე მყოფი, ჭექაქუხილობდეს, კოკისპირულად წვიმდეს,  ძველის სახლის ხის აივნის ციცაბო კიბის ზედა, ყველაზე განიერ საფეხურზე ვიჯდე და ჰაერში წვიმისს სუნი იდგეს და გადაღებას სულმოუთქმელად ველოდებოდე.

IMG_4210

კოკისპირულად წვიმდეს, მე ფანჯრის განიერ რაფაზე ვიჯდე, ფანჯარა პტარა, მყუდრო ქუჩაზე გადიოდეს და ვაკვირდებოდე, როგორ წვიმს, როგორ მოდიან ნიაღვარები, როგორ დარბიან წვეთები მინაზე და გამვლელები ქუჩაში.

IMG_5929

მანდარინის ბაღი მინდა ვნახო, ხელში კალათა დავიჭირო და ბევრიბევრი მანდარინი დავკრიფო. არასოდეს  მინახავს მანდრინი ხეზე.

ამწუთას ესენი მინდა, მერე კიდევ მოვიფიქრებ

ბოდიალი და ბედნიერება 2012


წელს პოსტის დაწერა და შეჯამება დამეზარა, კიდევ უფრო მეტად სურათების ამორჩევა, ამიტომ, მარტივად და რენდომად, ყოველგვარი სისტემის გარეშე, ფოტოებით გავიხსენებ წლევანდელ ფავორიტ ბოდიალებს, (ყველა ერთად უბრალოდ, ვერ დაეტევა, თან მე ზარმაცი ვარ) ბედნიერობებს და ალაგ-ალაგ პოსტებს გავლინკავ, რაც მიწერია, მეტი მოხერხებულობისთვის.

DSC_0467

ტბათანა. წოვა-თუშების სოფელი პანკისის ხეობაში, თუ ხეობასთან.  ახლა აქ მხოლოდ ქოხებიღა დგას და ბევრი არათუში დადის/ცხოვრობს. ჩვენც ისმაილმა მიგვიყვანა აქამდე, ქისტმა (თუ სწორად მახსოვს). გზა ძალიან ლამაზია, ოღონდ მხოლოდ მაღალი გამავლობის მანქანით თუ გაივლი. გზადაგზა, ჩვენს თვალწინ დადო თოვლი მთებზე. აქ სულ წვიმდა, ციოდა, სველოდა, ბოლი იდგა ქოხში და მერე ღამე ქოხში გვეძინა, კარვისტენტგადაფარებულებს.

DSC_1178

მაღალმთიანი აჭარა, ღორჯომია ეს მგონი. აქ მეჩეთის სანახავად ავეხეტეთ, მძღოლს საბურავი გაუფუჭდა და ყოფილი გამგებლის ოჯახში ამოვყავით თავი. შეშის ღუმელზე, პირდაპირ ჭიქებში მოდუღებული ყავა დაგვალევინეს. სახლები მთლიანად ხისგანაა გაკეთებული და ხის სუნი დგას სახლში. ზამთრობით გზა ზოგჯერ იკეტება, ამიტომ მასპინძლის ასე 6-7 წლის გოგონა სახლში გავაჩინეო, დედამისმა.

DSC_1158

ესეც მაღალმთიანი აჭარა, ბეშუმი. იძახიან, რომ ძალიან გავს ბახმაროს. კი, გავს, ოღონდ ბახმაროში უთვალავი ძროხა არ დადის, რქებზე ფერადნაჭრებშებმული. ეს სახლებიც მთლიანად ხისაა და აქ მხოლოდ ზაფხულობით ადიან.

DSC_1922

პალიასტომი. აქ აუცილებლად უნდა დავბრუნდე. ამაზონის ჯუნგლებში გადაღებული ექსპედიციები რომაა, უზარმაზარ მდინარეებში რომ მიცურავენ და გარშემო დიდი ჯუნგლებია, აი ზუსტად ისეთი გარემოა. ოღონდ შუა ტბაში კატერი გაგვიფუჭდა და სანამ რამე უკეთესის დახვედრების პირობა არ იქნება, მე ჯერ ვერ და არ დავბრუნდები.

DSC_2356

წლის ყველაზე-ყველაზე ბედნიერება, თუშეთი. ის კამაზი ონისეს კამაზია, კამაზის გასწვრივ, პირდაპირ, თუ დააკვირდებით, გირეველი მესაზღვრეების კარავი მოჩანს, მე ჰეღოზე ვდგავარ და იქიდან ვიღებ ამ ფოტოს.

_MG_6467 copy(1)

ესეც წლის ყველაზე-ყველაზე თავგადასავალი– თუშეთიდან მომდინრებს გაგვითოვდა, უზარმაზარი ფიფქებით ბარდნიდა.

DSC_1703

აჭარა, აქ დილის ყავა მიჭირავს ხელში, კიდევ გუდვილის დარიჩინიან-ქიშმიშიანი ფუნთუშა მაქვს და ცხოვრება მიხარია.

გზა-და-გზა ჭალაადისკენ

გზა-და-გზა ჭალაადისკენ

წელს სვანეთშიც ვიყავი, მთელი 7 დღით, ჯიპ-ტური მოვაწყეთ. იმდენი რამე ვნახე, მემგონი იქაურ სვანებს არ აქვთ ნანახი. ეს ჭალაადია, მყინვარი.  ჩემი დაბადების დღეა ამ ფოტოზე.

წლის წყურვილი. შდუგრას ჩანჩქერისკენ მივდიოდით და პაწუკა ბოთლით წაღებული წყალი არ გვეყო. მთელი ორი საათი, სანამ მივდიოდით, წყალზე ვოცნებობდით. ორი ყლუპი მქონდა დარჩენილი, ვიზოგე-ვიზოგე და ვერ გამოვიზოგე. იქვე ვიღაცეებს მივადექით, წყალი ვითხოვე.  წამომყევიო კი მითხრა და ქეთიმ ისე მომაძახა, მეც წამომიღე რაა-ო რომ გაეცინა და დიდი ვედრით დაგვიდგა სასმელი წყალი. ისე დავესიეთ, დავაცარიელეთ. უკიდეგანოდ ბედნიერი ვარ ამ ფოტოს გადაღებისას

DSC_3885

ბორჯომის რაიონი, სოფელი თორი, 100-ზე მეტი წლის სახლი. ამ ფოტოს გადაღებისას ფეხი მქონდა ნაღრძობი, თუმცა იმდენად გახურებული/ადრენალინით სავსე ვიყავი, რომ ვერ ვგრძნობდი.

DSC_3781

კახისის ტბა. სტაფილოსფერი კარავი მარცხნივ ჩემია. კახისის ტბაზე თევზიაო იძახიან. მე ბაყაყები ვნახე და კიდევ ძალიან ბევრი ჟოლო.

DSC_2382

ესეც თუშეთია, სოფელი ფარსმა.

მთის ქონდრის, იგივე ბეგ-ქონდარას, იგივე ბექთ-ქონდარას ჩაი. ყველაზე თუშეთისარომატიანი ჩაი.

9

ეს სამცხე-ჯავახეთია. ლამაზია, მაგრამ ძალიან ცივა, ყველგან ნეხვის სუნია და დეპრესიულად მიტოვებული სახლები. ბერძნებმა მიატოვეს თურმე,  საბერძნეთში წავიდნენ. არ ვიცი აქ რა უნდოდათ, მაგრამ ისე ცივა, მეც დავბრუნდებოდი, აქ რომ დავესახლებინე ვინმეს.

13

ეს საროა. აქ აუცილებლად უნდა დავბრუნდე, იმიტომ რომ… ეს საკუთარი თვალით უნდა ნახო, ასე ვერ მოვყვები.

DSC_7744

წლის ბოლო კოცონი, აქვე, თბილისთან.

DSC_8539

კახეთი. ზეგაანი.  წლის ბოლო გასვლა. ძალიან ციოდა. ფოტო მომწონს, თორემ აქ ვერ მოხვდებოდა საერთოდ.

DSC_5186

ხვამლის გზაზე. სოფლის ბირჟა. სანამ ბიჭებს ველოდებოდი, ნახევარი საათი მარტო ვიყავი და ეს გადავიღე.

ხვამლის მთა. ნისლები მოდიან უკვე, არადა ორი საათის წინ მზე იყო.

ხვამლისკენ გზადაგზა სულ ასეთი მინდვრები იყო, ასეთი სილამაზე არსად არ მინახავს.

DSC_8812

კანფეტით მოვიტყუე ახლოს, ისე არ მოდიოდა. ჩემი ბღვერია ნათლული.

სადღაც ლეჩხუმში, რაღაც მოტბავო ელემენტი უნდა გვეპოვნა, წავიყვანეთ რატი და მისი კოლხოზნიკი, ტბის მაგიერ ვიპოვეთ ძალიან ლამაზი მოჭაობო რაღაც, დავანთეთ კოცონი, ვეცადეთ დაგვეჭირა რამე. მოკლედ, კარგი იყო.

DSC_2696

თუშეთი, ომალოს სასტუმროს ფანჯარა, ახალი ნაბანავები ვარ (ორი დღე კამაზის ძარაზე ნამგზავრი), ჩემი ყავა, სტაფილოსფერი ჭიქით, რომელიც დავკარგე სადღაც და უმანკოების ხანა (თუ სწორად მახსოვს). ეს ერთადერთი წიგნია, რომელიც პახოდში წავიღე და მერე არ გავაჩუქე.

DSC_6361

ბავშვობის მერე თივის ზვინი ასე ახლოდან არ მინახავს. გუდარეხში მივდიოდით ხუთნი. ყველაზე ძალიან ასეთი, ნებაზე მიშვებული ბოდიალობები მიყვარს მე.

DSC_7067

კაცხის სვეტი. წინა დღეს სადღაც ვიყავი, უკიდეგანოდ დავიღალე და კვირას მაინც წავედი ამის სანახავად. ამ ფოტოს გადაღებისას უკვე სიცხე მქონდა. კაცხის სვეტის წინ რომ კლდეა, იმაზე ავფოფხდით, გზადაგზა წყლის მილს ვეჭიდებოდით. საკმაოდ იოლია, როცა გრანდიოზულ ფოტოაპარატს არ მიათრევ თან.

რაჭა, ცხმორი. წელს ერთადერთხელ მეძინა თითქმის ღია ცის ქვეშ. რაჭაში, ცხმორში, ამ აივანზე. მერე რა, რომ ხიდან მთელი ღამე მსხლები ცვიოდა.

DSC_3728

ჩანჩქერის გზაზე. ცხოვრებაში პირველად გავჭედე სადღაც მიმავალმა,  მაგრამ მერე მაინც გავაგრძელე გზა, თუ გამაგრძელებინეს. აქ მთავარი სირთულე გადალახულია, ბლახებს ვეჭიდები, რომ არ ჩავსრიალდე ტალახზე და წყალში არ ჩავჭყაპუნდე. საბოლოოდ მაინც არ ჩავვარდი მდინარეში, ისე ვიარე, ფეხმშრალად. თუმცა ბოლომდე უხიფათოდ მაინც ვერა, ესეც პოსტი იმაზე, როგორ მივიღე პირველი და იმედია სულმთლად ბოლო სერიოზული ტრავმა.

DSC_7263

ეს ისე, კახური რქაწითელი მოიტანა ზვიომ რთველიდან მთელი ერთი ყუთი.

და ბარემ აქვე, კახური ალუ”რ”ჩა.

ბუსტერზე ვიჯექი ციცინათელაში.  თან სიმაღლის მეშინია მე და  ადრენალინის “პერედოზი” მომივიდა, მაგრამ აიაიაიაი ისეთი სუნთქვისშემკვრელი რამეა.

DSC_6870

რაბათი, გასაყიდი ხმლები სუვენიერების მაღაზიაში. ფოტოების გადასაღებად იდეალური დეკორაციებია რაბათში.

DSC_4201

რაჭა, სოფელი გლოლა. სანამ კატიწვერააზე მიდიოდა ჯგუფი, მე აქ დავრჩი, ნატკენი მქონდა ფეხი და ვერ ვივლიდი. ვაშლი თბილისელი, მპ3 უკვე გადაგდებული, წიგნი “არ გამიშვა”, ფილმიცაა ამ გადახელების. ძალიან კარგი რამეა, ოღონდ არ წამომიღია, გავაჩუქე.  კატიწვერაზე ვერ ავედი, მაგრამ ძალიან კარგი ადამიანი გავიცანი.

მეგობარი, სიმყუდროვე, რელაქსაცია და ა.შ.

სვანეთი, მხერი. ეს თუ არ გინახავთ, ჩათვალეთ არაფერი არ გინახავთ. 5 საათი უნდა იარო სულ აღმართზე, ტყეში. ძალიან დამღლელია, მაგრამ როგორც კი ახვალ, ყველაფერი გავიწყდება ისეთი ლამაზია იქაურობა. საითაც არ უნდამიტრიალდე, ყველგან მთებია.

DSC_7137

სალხინო, დადიანების რეზიდენცია. სამეგრელო. ვერ ვიტან აქაურობას, მაგრამ ლამაზი კია.

ჩემი კარავი თუშეთში.

DSC_8197

ასეთი იყო ეს წელი, მოგზაურობ-ბოდიალობები. და თან წესიერად რომ არაფერს იმახსოვრებ, აი ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ ვიდექი, ცხოვრება ჩემს გარშემო მიდიოდა და მე მდუმარედ ვაკვირდებოდი.

DSC_9072

თავდაცვაზე დავდივარ. უფრო იმიტომ, რომ მუხლი მქონდეს მაგარი და თან სახლთან ახლოსაა. ადამიანებს სახეები არ ჩანს, ასერომ ამ ფოტოს არაუშავს.

DSC_5470

ფეხებგამობმული ჩანთა. ხვამლიდან მოვდივართ. კარავს მე მივათრევ, უკარვო მამრები უკან მომყვებიან, აქედან ერთი- წუწუნით. სულაც არაა სასაცილო.

DSC_0297

კვეტერა, თუ კვეტარა? ძალიან მწვანე ეზო აქვს.

DSC_1163

მწვანე ტბა, მაღალმთიანი აჭარა. წვიმა, სველა, ცივა. მე კიდე კარგად ვარ, ხალხი უსაწვიმროდაა.

შენაძენები:

DSC_7623

ძალიან მინდოდა ეს კელტურხიანი კულონი, სულ რაღაც 50$ ღირდა ამაზონზე, ვერცხლია. ძეწკვიც ვერცხლია, ძველისძველი, ბებიას დედის ნაქონი, იმას კიდევ ალბათ თავისმა დედამ მიცა და ა.შ.

DSC_0474

კიდევ კნიკონა ვიყიდე, ანუ Nikon D5100, 18-55mm ობიექტივით, სულ მალე მივხვდი რომ ზუმი მჭირდებოდა და 55-200მმ ობიექტივიც დავამატე, ხოდა ვართ ახლა ასე ბედნიერად მე და ჩემი კნიკონა. აქ კნიკონას პირველი გასვლაა, ტბათანის გზას ვიღებ.

ქინდლი. ძალიან მომბეზრდა ნაშოვნი ინგლისურენოვანი პირატული წიგნების ამობეჭდვა და გამოვიწერე.

ლეპტოპი, ACER რაღაცა-რაღაცა მოდელი, არ მახსოვს. იძულების წესით ვიყიდე, ჩემი 7წლის კომპი უბრალოდ, უარს აცხადებდა მუშაობაზე, პლიუს მჭირდებოდა მუშა კომპი და თან ლეპტოპი უფრო იაფი გამოდიოდა ვიდრე სტაციონარული და ყვეეელაზე თხელი/მსუბუქი მოდელი მოვითხოვე მაღაზიაში. აქვე, ჩემი ნაღრძობი ფეხი. სხვა ფოტო ვერ ვიპოვე, ბოდიში.

ახალი რუგზაკი. ესეც სხვა გზა არ მქონდა, ძველი ძალიან დაიხა.

კარავი. Eureka Apex 2T. ორტენტიანი, წვიმაგამძლე, ქარმედეგი, (გატესტილია ჩემს მიერ მარიამობის კოკისპირულ წვიმა-ჭექა-ქუხილში და ქარში), აქვს ორი შესასვლელი, ორი ბარგის დასაწყობი უზარმაზარი სივრცე და ორკაციანია, პრაქტიკულად ეტევა სამი გოგო ან ორი ბიჭი, თუმცა გაჭირვებისას 4 კაცსაც გვძინებია. რაც მთავარია, კარგადგანიავებადია და ღამე არ იორთქლება, თუ ყველაფერი არ ამოგმანე, რასაკვირველია. ხო, ხვამლზე თაგვი ხრავდა და ვერ ან არ გამოხრა.

და

2013 წელში იმედია კიდევ უფრო ბევრი ბოდიალობა იქნება და რაც მთავარია, ძალიან, ძალიან მინდა რომ კიდევ ერთხელ გადავიარო “ცერი” თუშეთისკენ მიმავალ გზაზე.

მთ(ლ)იანი აჭარა (III)


დილით ძალისძალათი გავიღვიძე, ზღვა უნდა მენახა. ავდექი, წავბოდიალდი…

ზღვაზე გასული მივხვდი, რომ რაღაც ისე არ იყო, არ დამეზარა, უკანვე წამოვედი, სამზარეულოში წყალი ვიმათხოვრე, ყავა გავიკეთე, ბულკის ნარჩენიც მოვძებნე, იქვე მობოდიალე რუსი თანამოლაშქრე ხელს გავაყოლე და ზღვისპირას ყავის დასალევად მოვკალათდი.

მერე ეს ბლახებიანი ქობულეთური ეზო დავტოვეთ და წავედით.

და მერე იყო პალიასტომი.

ის მოთხრობა წაკითხული გაქვთ, ქართული, კაცი რომ დააპირებს ტივით გადაცურვას და შიგ ჩაიხრჩობა? არა? ხოდა, არ წაიკითხოთ და თუ მაინცადამაინც ხელები აგექავათ, რამენაირად პალიასტომზე გასეირნების მერე მოახერხეთ.

იყო და არა იყო, იყო ერთი პერი, რომელმაც ცურვა არ იცოდა, არც მაშველი ჟილეტი ქონდა და პალიასტომზე მიმავალ ბორანზე მიფოფხავდა (თუ რა ერქვა იმ რაღაცას?).

თავიდან ისეთი არაფერი, ერთი ჩვეულებრივი ტბის შთაბეჭდილება გრჩება, ოღონდ გამყოლი გეუბნება, რომ სულ რაღაც რამდენიმე საათი გაქვთ, მერე მოსაღამოვდება, ქარი ამოვარდება და აქ ამ დროს თურმე ძალიან საშიშია ყოფნა.

რაც უფრო ღრმად შედიხარ, მით უფრო ძლიერად უბერავს სიო და ბორანს აქანავებს. სადღაც ნახევარ საათში კი ამაზონის ჯუნგლებისნაირ ადგილას ხვდები, ორივე მხრიდან მეჩხერი ტყეა და შუაში “მდინარე”.

წყალი უცნაურად შავია, კუპრივით. ალაგ ძალიან ცივი, ალაგ-ალაგ ლამის ცხელი. თუ არ დაგეზარება, ნაპირზე გასასვლელ კიდეზე გახვალ, რომელიც სვლისას ცხვირისკენ ანუ წინაა მოქცეული და ჩამოჯდები, “ზაგარსაც” მიიღებ, ყაყანისგანაც დაისვენებ და თან წყლის დონიდან სულ სხვა ხედი იშლება. (სიტყვაზე უნდა მენდოთ, იმ განცხრომაში ფოტოაპარატის ჩხაკუნი არც გამხსენებია)

ხო, ნავი მაინცადამაინც კარგ მდგომარეობაში არ ყოფილა, შუა ტბაში გაფუჭდა. აი ადგა და მოკვტა. მძღოლიც არ დაიბნა, ახადა ძრავას თავი და დაუწყო მშვიდად ჩხიკინი. ასე 15 წუთი უჩხიკინებდა, სანამ გააკეთებდა. სულაც არ იყო სასიამოვნო. უფრო მეტიც, სიამოვნებით გადავუძახებდი ამაზე პასუხისმგებელ პირს მშიერი ზვიგენებით სავსე აუზში, წინასწარ თითგაჭრილს.

საჭმელი ჯობია ბევრი წაიღო, ნაპირთან გიჩერებენ “დასასვენებლად” პატარა, მზიანი მინდორია, მეჩხერი ტყით შემოფარგლული. სანამ ბავშვები ტყეში დარბოდნენ, მე მზეზე ვიწექი

 

სხვა… არც არაფერი, მერე თბილისში დავბრუნდით.

პ.ს. ფოთში კი ვიყიდე მარა… თევზიანი ბუტერბროდი პირველი და უკანასკნელი იყო, მეორედ-ნწ!

მთ(ლ)იანი აჭარა (II)


დილა  ყავით და ქეთის შოკოლადიან-დარიჩინიანი კექსით დაიწყო, რომელიც პირში დნებოდა და ორი დღე ტარების მერეც კი გემრიელზე გემრიელი იყო. კექსის ხსენებაზე რაღაც გაფხოკილი დებილობა მახსენდებოდა ხოლმე, აწი კიდევ სულ ღორჯომის დილა ყავა და უკექსესი კექსი გამახსენდება.

მერე წავბოდიალდით და ფარფალინას თუ რაღაცის ხიდი ვნახეთ (ა ხო, ფუტუროსი ყოფილა). საქართველოში ყველა მსგავსი სტილის, ანუ მდინარეზე გადებული ამრგვალებული ხიდი ყველა თამარისა რატომაა, ხომ იცით ვინმემ?

ხულოელი კატა…

ეს კიდევ ხედია ხულდან. სალხები საბაგიროს გაყვნენ, მე ხულოში საბოდიალოდ წავედი.

მერე რომელიღაცა სოფელში მივედით და გზის პირას კვარცხლბეგზე შემოდგმული ტანკი დავინახეთ, იქვე სტალინის მადლობის წერილით.

შოდას რომ ვკითხე, მითხრა, რომ მეორე მსოფლიო ომის დროს სოფელს ფული შეუგროვებია, ტანკი უყიდია და ტანკისტიც თან გაუყოლებია. ტანკისტმა იომა და მშვიდობით დაბრუნდა, ტანკი კიდევ ომის დამთავრების მერე სტალინმა სოფელში გამოგზავნა,  სუვენირად გექნებათო.

ზედმეტად გავერთე ტანკის გადაღებაში და გონს რომ მოვედი, დაძრული მარშუტკის კუდსღა მოვკარი თვალი. მოვდივარ და თან ხელებს ვიქნევ ქოთქოთით, აქ როგორ დამტოვეს თქო, თან ვფიქრობ სად დავჯდე რომ დაველოდო, ან იქნებ რამე მანქანამ გავაჩერო და გავყვე. არც ფული მაქვს თან, არც მობილური. ამასობაში უცებ წამოხტნენ იქვე მსხდარი კაცები და საკუთარი ვოლგა შემომთავაზეს.

ბერი ფიქრის და ლაი-ლაის დრო აღარ იყო, კარი გამოვაღე და ჩავხტი. თან სურათის გადაღებაც მოვასწარი. ამასობაში მარშუტკაში კაციშვილს არ ვახსოვდი და ჩემს მიერ გადაღებული ფოტოს ნახვა რომ არ მონდომებოდათ, ალბათ კიდევ კარგად მოუწევდა იმ ვოლგას ბოდიალი.

ვიღაცამ მითხრა, შენც კარგად გარისკე, რომ ჩაუჯექიო.  მე არ ვთვლი, რომ გავრისკე, პირიქით, მიჩვეული ვარ, რომ გაჭირვებულს სულ ვიღაც მიწვდის ხოლმე დახმარების ხელებს და სახლებს და მანქანებს და ჩაიყავებს. აი, თბილისში ზუსტად ვიცი, ფეხით წავიდოდი და მსგავსად არ გავყვებოდი არავის.

იმ დღეს მეორე კეთილი ადამიანიც ვნახე, ნინოს მობილური ჩაუვარდა ყინულივით ცივ წყალში  და დიდი წვალების მერე ვიღაც ბიჭი თავიდან ფეხებამდე დასველდა, რომ სადღაც დიდი ქვებისგან გაკეთებული გამოქვაბულიდან მობილური ამოეღო.

წყალი აი ამ ჩანჩქერიდან მოდიოდა, იქვე რესტორანი იყო და კიდევ იყვნენ ვიღაც ექსკურსანტები, ქუსლოჩკებით და “პრავიზიონკებით” რომ მიიბრძოდნენ სველ ქვებზე, ჩანჩქერის ფონზე სურათების გადასაღებად. ნეტა ოდესმე თუ მიხვდება მსგავსი ხალხი, რომ ექსკურსიაზე სამფენიანი მაკიაჟით და საღამოს კაბებით სიარული როგორც მინიმუმ, მოუხერხებელია.

კიდევ ეს ლამაზი ეკლესია ვნახეთ, სახელი არ მკითხოთ, სადღაც მაგ ტანკთან იყო ახლოს და მდინარეში ჩავარდნილ კლდეზე იყო ამოშენებული და მოკლედ, ორი წუთით გაჩერება ნამდვილად ღირდა.

მერე… მერე ვიარეთ-ვიარეთ და მივედით გიონიოში გონიოს ციხის სანახავად. მე არ მინახია, დამეზარა. პეტრას ციხეზე არც დავფიქრდებოდი, სუბიექტურად სენტიმენტალური დამოკიდებულება მაქვს, მაგრამ პეტრა არ შედიოდა მარშუტში, ამიტომ ვიჯექი მარშუტკაში და ვმსჯელობდი, საით იყო ბათუმი და სარფი და საერთოდაც დედას გეფიცებით, მე მახსოვს რომ ჯერ სარფია, მერე ბათუმი, მერე გონიო და მერე ფოთი, იმიტომ რომ ადრე რომ ვიარე ზღვის სანაპიროზე რუგზაკებით, ზუუუუსტად ასეთი მარშუტი გვქონდა. ნუ მოკლედ….

მერემივედით სარფში და დავინახეთ ზღვა და ჩავყავით ფეხები და მივეცით ნეტარებას, იმხელას, რომ გადაღებაც კი დამავიწყდა

სარფში ადამიანური საზოგადოებრივი ტუალეტი არ იშოვებოდა! ან იშოვებოდა და ჩვენ ვერ ვიპოვეთ და უზეძალიანწუმპესში შევედით, თან სამნი ვიყავით და ფასდაკლება გვერგო, მთელი ერთი ლარი გადავიხადეთ. თან დაგვაიმედეს, “ამ დღეებში” გაიხსნება კარგი ტუალეტიო. კი, როგორ არა, ზეგე…. იქვე ვიღაცეები ლირებს იხდიდნენ.

შემდეგი გაჩერება ბათუმი იყო. ცნობისათვის, ბათუმის გუდვილის დარიჩინიან-ქიშმიშიანი ფუნთუშა ბევრად უფრო გემრიელია, ვიდრე თბილისის.

ბათუმზე როგორმე სხვა დროს დავწერ, მანამდე კი შხაპზე უნდა ვილაპარაკო.

იმ შხაპზე კი არა, დილით რომ გადაივლებ, გამოსაფხიზლებლად.

ან იმაზე, სახლში შემოსული აბაზანაში რომ შევარდები, მტვრის ჩამოსარეცხად.

ნწუს.

აი იმ შხაპზე უნდა ვილაპარაკო, მარშუტკაში ჯდომის, წვიმაში და ნისლში ბოდიალის, მტვრიან ოთახში წოლის, მთელი დღის ბოდიალის,  სამი დღე უშხაპობის მერე ქობულეთში რომ მიხვალ ოთახების საქირავებლად, გზაში გოგოები “ადგილებს და რიგებს” გაინაწილებენ, შენ არც რიგი მოგიწევს, არც აბაზანიანი ოთახი შეგხვდება, უჩუმრად შეეგუები იმას, რომ რამდენიმე საათი უნდა ილოდო და უცებ ვიღაც დაიძახებს, პირველ სართულზეც ყოფილა აბაზანაო, მოხვევ ხელს პირსახოცს, შენს ნივთებს, სირბილით ჩაქანდები დაბლა და სულსულსულპირველი იბანავებ.

მერე?

მერე არც არაფერი

დავიძინე

ისევე საკუთარ საძილე ტომარაში, სხვის ლოგინზე, სხვის სახლში, სხვის ცხოვრებაში რამოდენიმე საათით შეჭრილმა.

და მერე იყო ზღვა და პალიასტომი

მაგრამ ის მერე იყო

თავგადასავლების მაძიებლები


მიუხედავად იმისა, რომ 

  • მზე ყველგან ერთნაირად ამოდის და ჰაერი ყველგან ერთი და იგივე აირებისაგან შედგება,
  • მთები ყველგან მთებია და ცხოველები ყველგან ერთ ენაზე “ლაპარაკობენ”,
  • ბალახი ყველგან მწვანეა და ერთნაირი სუნი აქვს,
  • საქართველოს ყველა სოფელი და ევროპის ყველა პატარა ქალაქი ერთმანეთს გავს

ჩვენ მაინც ვდგებით, ვალაგებთ ჩემოდნებს, ზურგჩანთებს, ვკრავთ ბოხჩებს, ვჯავშნით თვითმფრინავების მატარებლებს, ვაჩერებთ გამვლელ მანქანებს, ვადგებით გზებს და უვალ ბილიკებს.
არადა, გზები ყველგან ერთნაირია.

მაგალითად, ეს შუამთის გზას გავს, რომ არა ზედმეტად სუფთა და ყვითლად დაზოლილი სავალი ნაწილი, ვიფიქრებდი, რომ ისა…

ეს ალავერდის გავლით ალვანში რომ მიდიხარ, ის გზაა, ალვებჩარიგებული. ბავშვობაში, მანქანით რომ მივდიოდით, სულ მეგონა , რომ იქ, ბოლოში, გზა ვიწროვდებოდა და ხეები გვეღობებოდა.

გზა ვაშლოვანისკენ, მოსაწყენი, უბედური, სწორზე სწორი, ერთი ფუნჩხა ბალახის ან ბუჩქის გარეშე

ვაშლოვანი ზამთარში, გადატრუსული, შოკოლადისფერი და ქარვისფერი დიუნები.

მანავი, კახეთი. ზუსტად ასეთი გაბარჯღული ხეებია გადმოფარებული გზაზე.

აბასთუმნის სერპანტინები, ნისლიანი, საშიში, უგზო-უკვლოდ დახვეული.


ეს სურათიც მაგონებს რომელიღაც უკვე ნანახ სურათს, მაგრამ ვერ გავიხსენე ვერაფრით…

თუშები თვლიან, რომ თუშეთი ყველაზე ლამაზი მხარეა საქართველოში. მე ვეთანხმები. არა იმიტომ, რომ ეს ასეა, ნწ, ის ზუსტად ისეთივე ლამაზია, როგორც ხევსურეთი, სვანეთი ან ზანავი-ნუნისი. უფრო მეტიც, თუშეთის გზის რაღაც ნაწილი ზუუუუსტად ისეთივეა, როგორც ხევსურეთის.

უბრალოდ, მე იქაური ვარ. ესაა და ეს.

მე პოლინეზიის არქიპელაგის ნახვა მინდა. ერთი კონკრეტული კუნძულის-ფატუ-ჰივასი. ფატუ-ჰივას მეზობელია ტაიტი, არა, კი გამიხარდება საგზურის მიღება მანდ, მაგრამ ტაიტიზე ჩასული აუცილებლად ჩავალ ფატუ-ჰივაზეც, და ქვას წამოვიღებ, რომელიც იმით განსხვავდება იმ რიყის ქვისგან, რომელიც ჩემს ეზოში გდია, რომ მასზე შეიძლება ოდესღაც ტურ ჰეირდალმა დააბიჯა.

მწერალი გაცილებით უკეთესად დაწერდა ალბათ ამაზე

მე კი უბრალოდ, იმის თქმა მინდოდა, რომ ადამიანი, რომელიც მხოლოდ პწიჩკებს სვამს უკვე ნანახი აუცილებელი ღირსშესანიშნაობების გასწვრივ, ვერასოდეს მიხვდება, რატომ შეიძლება დაადგე გზას ისე, რომ არ გქონდეს კონკრეტული მიზანი.

ამ მთისა, იმ ბარისა…



ბანანის გემო ტუჩებზე
Redbull+vodka
და
თავისუფლება უდაბნოს ცხელ ქვიშებში.

არაფერია იმაზე მარადიული ვიდრე ემოციები.

დედამიწა არც ისეთი მრგვალია, როგორც ჩვენ გვგონია
ქვა ვერ შეხვდება ქვას
თუმცა ჩვენი მთები ერთ დროს ოკეანის ფსკერზე იყვნენ,
ზღვის ვარსკვლავებს, როგორც ფოსტალიონებს
მიმოქონდათ ამბები
იმ მთისა, ამ ბარისა…

ისე, უბრალოდ…
იმ მთისა…
ამ ბარისა…

მე მიყვარს მზე


დაბადების დღე-22 ივლისი.
ზოდიაქო-კიბორჩხალა, წყლის ნიშანი.

კი, როგორ არა…

მზის ადამიანი ვარ მე.

მზის, რომელიც დილაობით ფანჯარაში მიჭყიტინებს, ფარდაზე მოქარგულობებს მიხატავს და მეუბნება-გაიღვიძე, კიდევ ერთი თბილი და ჟღურტულა დღე გათენდა-ო.


ის მზე მიყვარს, ზაფხულობით ბალახზე გაწოლილს რომ მადნება ზედ და მთელ სხეულში მივლის ჟრუანტელებად, გამლღვალი შოკოლადის ნაკადულებივით, ვანილიან კექსზე.


შემოდგომობით ლბილად რომ მეფერება ორი ზომით დიდ, ნაქსოვ ჟაკეტში ჩაფართხუნებულს და აივანზე მოკალათებულს, თან კი ყურძნის, კარალიოკის, აბოლებული ფოთლის გროვების და ახალნაწვიმი თივის ზვინების სურნელი მოაქვს.


ზღვა რომ ირეკლავს, ის სხივები მიყვარს, თვალს რომ ჭრიან, სულში მიძვრებიან და იმ ამბებზე მიყვებიან, ოდესღაც რომ მომხდარა ჩემსკენ, მითარგმნიან და გარშემო დასუნსულებენ, იქნებ რამე ახალი დამაცდენინონ, აიტაცონ და თავის ნებაზე ააქარაშოტონ სამყარო.


გაზაფხულის შხაპუნა წვიმის მერე გამობრჭყვიალებული მზეც ჩემიანია, ოზონის, აყვავებული ხეების, გათიბული ბალახის და სველი მიწის სურნელით. ძარღვებში რომ გივლის სიგიჟედ.

ლაშქრობებში რომ ცხვირს რომ მიწვავს შუადღისას, დილით კარავიდან გამომძვრალს მესალმება და მაფხიზლებს, საღამოობით ცას ღებავს ფერად-ფერადად და კიდევ ერთხელ მახსენებს, რომ ოდესმე მეც ავიღებ ფუნჯს მარცხენა ხელში და დავხატავ, ზეთის საღებავებით, მსუყე, ხალასი ფერებით, ხის ჩარჩოზე გადაჭიმულ ტილოზე. გვერდით კი მეჯდება კატა.


ზაფხულში, მზის ყველა სიკვდილს ფერები რომ მოყვება, ეგ მიყვარს.


ადამიანები-მზეებიც მიყვარს, თვითონაც რომ ხვდებიან ხშირად, როგორ მზეობენ. ზოგჯერ მამჩნევენ, გამომელაპარაკებიან ან რამეს გაიფიქრებენ, ან, ვერც შემამჩნევენ ისე გაიხედავენ სადღაც, იქეთ, მე კი სულ მახსოვს, რომ ისინი არსებობენ დედამიწაზე და არც ისეთი უმზეოა სამყარო. გოგოები, ბიჭები, ბავშვები, გაფანტულები დედამიწაზე, ჩემი მოთხოვნილებისთვის- მე მზეები მჭირდება სიცოცხლისთვის.

იქნებ თქვენც ხართ ვიღაცის მზე
და არ იცით?

p.s. ყველა სურათა, სადაც მე არ ვჩანვარ, და პირველი, სადაც ვჩანვარ, ჩემს მიერაა ნაცოდვილარი :უსერ:

როგორ შემიყვარდა ზღვა



ჩემი ბლოგი- ჩემი ციხესიმაგრე.
მე ახალი ზოდიაქო მაქვს- პერწკლის
და
ოჯახში მემგონი ერთადერთი ვარ, რომელსაც ჭორფლები არ აქვს და უნდა, რომ ქონდეს (როგორც წესი პირიქითაა ხოლმე)
ერთადერთი ვიპოვე ღაწვზე და ვუფრთხილდები თვალისჩინივით.

დოდკა წერდა რომელიღაც პოსტში, მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ ბადრიჯანი არ მიყვარდაო, მერე გასინჯა და აღმოაჩინა რომ უყვარდა.

მე მესამე კლასის მერე მეგონა, რომ ზღვა არ მიყვარდა, გამძაფრებას ხელი მესამე კურსზე ე.წ. ბიოლოგიების პრაქტიკებმა შეუწყეს, როცა დამატებით აღმოვაჩინე რომ არც გადაჭედილ პლაჟზე “ზაგარზე წოლა” მომწონდა, არც ბათუმის ქვიანი პლაჟი და არც გადაძეძგილ ბუნგალოებში რამის წრუპვა . აი მომკალი და 5-ზე მეტი ადამიანი თუა გარშემო უცხო, კუ ,რვაფეხა და კიბო ერთად მემართება. 10 დღე გაძლებაზე ვიყავი…

ამის მერე გავიდა 3-4 წელი და მე, ანდროგვანცა და წივწივა რაჭაში წავედით და საბოლოოდ გრიგოლეთში ამოვყავით თავი. სულაც არ მინდოდა, მარა როცა სამ კაცს უნდა, მეოთხემ უნდა მოკეტოს, ხოდა როცა იქით წასვლა გადაწყდა ამოვიჩარე ჩანთა და წავჩანჩალდი. გამოუძინებლები ჩავედით, გზის გასწვრივ დიდი ჩანთებით დასაბანაკებელი ადგილი ვეძებეთ და როცა საბოლოოდ დავჯექით ქვიშაზე, შემცივნულს და ნესტიანი ჰაერით ცხვირგამოტენილს ერთადერთი სურვილი მქონდა: “სახლში მინდა”!

მერე ნელ-ნელა მზე ამოვიდა, ტანსაცმელები გავიხადეთ, კარავი ავაშენეთ, ცხელ ქვიშაზე გავიარეთ, გამორიყული შეშები მოვაგროვეთ, გამოვიძინეთ, ვიბანავეთ, მზის ჩასვლა ვნახე, საღამოს ზღვის პირას კოცონზე ადუღებული ჩაი დავლიე, ზღვისხმაურიან კარავში დავიძინე და სულაც აღარ მინდოდა სახლში.

მერე იყო გაზაფხული, წვიმიანი და უკაცრიელი ბათუმის ბულვარი, სარფისკენ მიმავალი გზის პირას დაცემული კარავი და საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ მე მიყვარს ზღვა, ოღონდ არა ისე, როგორც “უნდა გიყვარდეს”.

ის ცოცხალია , სუნთქავს, შენი ენერგია მიაქვს და სანაცვლოდ ფუსთას გიბრუნებს, ოღონდ უნდა იცოდე, როდის მიხვიდე.

ნამდვილი ზღვა სტიქიაა, ნაცრისფერი, მოქუფრული ცის ქვეშ დიდი ტალღებით და მარილიანშხეფებიანი ქარით. ნამდვილ ზღვაზე დიდი გემები დადიან და კლდოვან სანაპიროებს ბრაზიანი ტალღები ეხეთქება, იქ სულ მუდამ ცივა, მაშინაც კი, როცა მზეა და ადამიანები ჩაფუთნულები დადიან.

ხოდა მოკლედ იმის თქმა მინდოდა, რომ საწყალი ზღვა ამდენი ადამიანის ხელში თქო.

ზღვა


არ ვიცი, რატომ მომინდა ზღვაზე.. ცურვა მე არ ვიცი, გარუჯვის პროცედურას სათზე მეტხანს ვერ ვუძლებ,ისიც ზაგარის ხათრით მხოლოდ… ბათუმის ხმაურიანი ბაბახები მე არმიყვარს და…… ზღვაზე კი მომინდა… კომპში უზარმაზარ კოლექციაში ერთიზღვის სურათიც კი ვერ ვნახე და დევიანტზეღა მოვძებნე რამე, გასაფორმებლად :)))))
სადმე ველურ ადგილას მინდა,სადაც სულსულ სიწყნარე და სიმშვიდე იქნება და მხოლოდ მე და წიგნი…………
მაგრამ მეტი არაა ჩემი მტერი……

ეჰჰ……..