დღეს მოდაშია


დღეს მოდაშია ფოტოგრაფობა

და

“ლაშქრობებში სიარული”.

სადაც გაიხედავ, ყველა ან სარკულ ციფრულს დაათრევს (ჩემი ჩათვლით)

ან

კარავ-და-ჩანთა-მოკიდებული სადღაც მიემგზავრება, საბოდიალოდ.

(თან გზადაგზა წუწუნებენ).

“წყალნი წავლენ და წამოვლენ, ქვიშანი დარჩებიანო”

ანდაზა რომაა, გახსოვთ, ხომ?

ხოდა

გაივლის თვეები, ლაშქრობები, ერთი, ორი, სამი…

და მთელი ამ მოდას აყოლილი ადამიანებიდან

კანტიკუნტად დარჩებიან მხოლოდ ისინი, ვისაც მოდის იქით, უბრალოდ, ზურგჩანთამოკიდებულებს,

ტყეში, მინდორში, ბლახებში, მთაში და ბარში ხეტიალიც უყვართ.

ლაშქრობებში სიარული ერთს გაუვლის, ორს, მაგრამ ის მესამე დარჩება, მერე ის მესამე მეოთხეს და მეექვსეს წამოიყვანს  და მერე სულ ჩვენ ვიქნებით, მობოდიალეები…

  • და მე ხანდახან ძალიან მრცხვენია, რომ არ გამიარა, რომ ისევ აქტიურად დავდივარ და ალბათ ცხოვრების ბოლომდე ვივლი.
  • ხანდახან იმისაც მრცხვენია, რომ რაც თავი მახსოვს ჩემზე პატარებთან ბევრად უფრო მეხალისება ურთიერთობა, ვიდრე ჩემხელებთან ან ჩემზე დიდებთან.
  • კიდევ იმისი მრცხვენოდა ხოლმე ადრე, რომ ჩემს ნათქვამებზე ეცინებოდათ მაშინ, როცა სრულიად სერიოზულად ვიძახდი რაღაცეებს.

არადა, მორცხვობა აღარაა მოდაში.

ახლა წითელი თმაა მოდაში, ყოველი მეშვიდე გოგო წითლად იღებავს თავს და მე ვუყურებ და ვხვდები, რომ მიხარია, რომ მარტო მე აღარ ვარ “თავცეცხლა”. მერე რა, რომ წლებთან ერთად გაუვლით და როგორი სევდიანიც არ უნდა იყოს, ისევ გაყავისფრდებიან, “დადინჯდებიან” და რუტინულ ცხოვრებას დაიწყებენ.

შეგიმჩნევიათ რა სევდიანად მთავრდება პეპი გრძელიწინდა, ან პიტერ პენი?

არა?

კარგი.

მე გოგო ვარ,

მმართველი პლანეტა- მთვარე

და

ხანდახან, ეს სრულიად საკმარისია იმისათვის, რომ

ზოგჯერ, სრულიად ემოციურად,

მსგავსი პოსტები “გამოვაცხო”.

Advertisements

კახისის ტბა, ანუ როგორ ვიღრძე ფეხი


კახისის ტბა სადღაც იქაა, ბორჯომთან ახლოს, ანუ დაბაძველს რომ გაცდები, ერთ 500 მეტრში. დაბაძველამდე მემგონი მიდის რამეები, ჩვენ გზა გავიგრძელეთ და ყვავი ჩხიკვის მამიდა გზით წავედით,  ჭობისხევის ჩანჩქერი უნდა გვენახა გზადაგზა.

სოფლიდან გზადაგზა მუჭანახევარა გზები მიდის, ზოგი იქით, ზოგი აქეთ, როგორც მახსოვს, ჯერ მარჯვნივ, მერე მარცხნივ მერე მარჯვნივ (მინდვრიანი გადასახვევია) და ჩანჩქერამდეც მისული ხარ. ეს კეთლი ადამიანები შეგვხვდნენ გზაზე და საკმაოდ გრძელი აღმართები აგვატარეს.

ერთ-ერთი ყველაზე მშვიდი გასვლა იყო ჩემი ამ ჯგუფთან ლაშქრობების ისტორიაში, აი ყველაფერი სულ ერთი რომაა, უბრალოდ დაბოდიალობ და ტკბები.


უმეტესობა მიკროსკოპული ზომის რუგზაკებით იყო, ისეთი პატარებით, რომ მე ლამის შემრცხვა “ამხელა” 60-ლიტრიანი ჩანთა რომ მეკიდა+პარალონი+კარავი და  ფაქტიურად ფეხებგამობმული რუგზაკი ვიყავი.  ამ ჩანთისავე წყალობით კინაღამ ძირს გავფრინდი ჩანჩქერისკენ მიმავალ გზაზე, ცალ მხარეს ხრამი იყო, მეორე მხარეს ციცაბო ფერდობი ზედ ამოსული ნაძვებით და ამ ნაძვებზე მეკიდა ხელები, თუმცა რაღაც მომენტში ჩანთაზე მიმაგრებული კარავი გამოედო რაღაცას და კინაღამ ჰოპლა. გავბრაზდი, დავჯექი და აღარ მივდიოდი წინ, სანამ ვიღაცამ ფოტოაპარატი არ გამომართვა, ხელი მომაწოდა და შემაგულიანა.

ოდესმე ნახვას თუ დააპირებთ, რავიცი, ამად არ ღირდა. გურგენიანზე წახვიდეთ ჯობია. მე მეორედ არ დავბრუნდები.

ღამდებოდა, კახისზე ბანაკი რომ გავშალეთ. ჩემი კარავი დიდია, ამიტომ გზაში სიმძიმე გავინაწილეთ,  მე ტენტები მქონდა, მაკას ჯოხები და კიდევ ერთ გოგოს პალოები მივეცით. მივცვივდით მე და მაკა, გავშალეთ კარავი, ველოდებით პალოებიან გოგოს… დაღამდა, გაკუნაპეტდა, გოგო არ ჩანს… არადა პალოების გარეშე კარავი დარბის, იქცევა, ვერ ვაჩერებ ადგილზე, დაგვემხო თავზე. ის-ის იყო ვეღარ მოვითმინე და ცეცხლთან მივედი, ხალხო, ჩემი გოგო დაიკარგა, ხო არ მოგვეძებნა  თქო რომ თურმე იქვე არ ზის?! სასწრაფოდ გამოვართვი პალოები, მაგრამ როგორც თქვენ ჩარჭეთ, ისე მე.  ვარჭობ ნახევრამდე და ვსე… არც თავში ქვა შველის, არც ხელით დაწოლა, არც 98298798 ადგილის მოძებნა თავიდან ჩასარჭობად. (აქ რამე საცოდავი სმაილი). დავდივარ გარშემო და ქოშინ-ქოშინით და ბუზღუნ-ბუზღუნით ვარჭობ, თან ვატყობ, ძაან ვბოროტდები და არაქათიც გამომელია. ბიჭები რომ არა, დარჩებოდნენ ჩემი პალოები ნახევრად ისინი და საერთოდაც ბოლოს ლადომ ისე ჩაარჭო, დილას სერიოზული ძალისხმვა დაჭირდა უკან ამორჭობას. (ბოლო ორი დღეა ამაზონზე დავძვრები, მსუბუქ და მოქმედ პალოებს ვეძებ).

დილით ძროხების ხმამ გამაღვიძა+ვიღაც გოგო სვანი ძროხების ამბავს ყვებოდა, შხარასთან რომ შეგვიკიკინეს. არ შევიმჩნიე და ძილი გავარძელე, გემრიელად გამოვიძინე, ამასობაში გარშემო ვიღაცეები ძროხებს უქშევდნენ და ძროების მიერ დაღეჭილ რამეებზე დარდობდნენ.

დილით აი ასეთი ხედი გვქონდა კარვიდან, კრიალა ცა, მზე,  თეთრი ღრუბლები და ჟოლო, იგივე ქუმელი იგივე ხვაფა, უამრავი, უთვალავი, იმდენი, რომ ჭამ-ჭაამ-ჭამ და აღარ შეგიძლია. სამაგიეროდ შეგიძლია ლოდზე დადო და გადაუღო.
კიარადა ხო…

ასე გამოიყურებოდა ბანაკი ზემოდან…

ჯუსთ ტბასთან ამოსული ხე.

დავიძარით თორმეტი საათისკენ, მეგზური ვერ ვიშოვეთ, სამაგიეროდ გზაზე ვიშოვეთ ბევრი ადგილობრივი, რომლებმაც ძალიან დიდხანს უხსნეს ბიჭებს, როგორ უნდა გადავსულიყავით თორში, სულ მარჯვნივ აირეთ გეზი, გზას არ გაუყვეთ, ბილიკით უნდა იაროთ და საერთოდაც ამ გორას რომ გადაივლით დიდი მინდორი შემოგხვდებათ და იქ მარჯვნისაკენ ბილიკია და გაყევით და მიხვალთო.

ხოდა დავადექით გზას… მარცხნისაკენ, გზით… ვინაიდან თორი ძალიან შორს არ იყო+ტყეში ვიყავით+ზურგზე მეკიდა ჩანთა სადაც იდო საჭმელი, თბილი ტანსაცმელი, საძილე და კარავი+დედაჩემი გაფრთხილებული იყო, რომ შეიძლება დამაგვიანდეს ან ხვალ ჩამოვიდე, ის აზრი, რომ შეიძლებოდა დავკარგულიყავი, ძალიანაც მართობდა.

ამასობაში გზაზე ოთხი ვაიმოლაშქრე ვიპოვეთ.. ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით. გზა დაგვებნა და წელამდე ბალახებში ვიარეთო… ნუ კაი, გავაყოლეთ ხელს.  რამდენიმე მინდორიც ვიპოვეთ, რამდენიმე განაკაფიც, გზებიც, ნაირ-ნაირი… აი ბილიკი ვერა.

რაღაც მონაკვეთში ძალიან მაღალი ბალახი იყო, პლიუს მემგონი დიდი მანქანის ნაკვალევი, ხოდა მივდივარ, თან წონასწორობას ვიცავ ამ ბორბლების ნაკვალევსშუა მიწაის წვრილ ზოლზე, ხოდა უცებ მიწა გამექცა ფეხქვეშ, აი, მოსუსტებული რომაა და დაადგავ და წკაპ. ფეხი გადამიბრუნდა, თან წინ დახრილს ზურგჩანთა დამაწვა მთელი ძალით და სანამ მე ამ წონის გაწონასწორება მოვახერხე, რომ თავით არ დავცემულიყავი,  ისეთი ფხლიწინის ხმა გავიგე, მეგონა კოჭი მოვიტეხე. კარგადაც მაყვირა, მარა რატომღაც რამოდენიმე მეტრით წინ მიმავალ ადამიანებს არც კი მოუხედიათ.

ნუ კაი… ავკანჭურდი როგორც იქნა, ფეხი გავიქნიე, ჰმ, ისე საშინლადაც არ მტკივა, მოძრაობს, მოტეხილი ასე ვერ იმოძრავებდა… ნაბიჯი გადავდგი.. უპს, მტკივა, თან საკმაოდ. ჯოხიც გამიტყდა, ბოლო შესვენებისას ვიღაცამ (ვინ იცის იქნებ მეც) ფეხი დაადგა და გატყდა. წავედი ნელ-ნელა, ხალხი იქვე ჩრდილში ისვენებდა და რაღაცეებს იცვლიდა, რამოდენიმე ისეთი ტრაგიკული სახით იჯდა, ფეხი მტკივა თქო, just for info ვთქვი და ეგ იყო და ეგ. აშკარად რაღაც უსიერი ტყის დასაწყისში ვიყავით, ნელ-ნელა გაჯურღმულდა და მაყვლის ბარდებიც გამრავლდა.

წინ ლადო მიდიოდა, მერე რამდენიმე ადამიანი და მერე მე, სპეციალურად, თუ რამე, დავისვენებ გზადაგზა თქო.

კი, დაისვენებ…

გავიხედე და უზარმაზარი ნაყარი ხეები, ანუ წაქცეულები, ჩახერგილები, და ზედ მიდიან ბავშვები. პირველზე გადავკანჭურდი, მეორეზეც, მესამეზე კინაღამ ავსრიალდი, მაგრამ მაინც გადავკანჭურდი… ამასობაში ფეხი ეტყობა გახურდა, ან მე გამომეყო ადრენალინი (სიმაღლეების და პოტენციური ჩასავარდნების მეშინია ხოლმე) და ფეხმა გამიარა, თუ მე გავუარე, მოკლედ, მაშინ მაგის დრო არ იყო, ფეხი დამეზოგა.

ხატიას ფეხები

ჯუნგლებში ვიყავით, უსიერში… აი ხომ არის ხარაგაულის უსიერი ტყე (ნუ კაი, იყო, ზანავი-ნუნისის ბილიკზე), ლაგოდეხშიც იშოვება… მაგრამ ასეთი გაუვალი რამე პირველად ვნახე, ან წელამდე ეკალ-ბარდებში უნდა გევლო (რაც წარმოუდგენელია) ან პირდაპირ ხეებზე, რომლებიც ალაგ-ალაგ ტორტმანებდა და ალაგ-ალაგ ქერქი სძვრებოდა. მივდიოდით-მივდიოდით და არ მთავრდებოდა ეს ხეები. თან ნელ-ნელა დაღმართზე დავეშვით.

მერე და მერე ამ ხეებს ხევიც დაემატა, გადავწყვიტეთ (ანუ ლადომ გადაწყვიტა)  მდინარეს გავყოლოდით, სადმე ხომ ჩაგვიყვანსო. ხევისკენ კიდევ უფრო გახშირდა და გასაშიშდა ეს ხეები, ერთ ადგილას სამი მორი იყო დაცერავებული, ანუ წვერით ხევისკენ, ამათზე უნდა ჩასულიყავი, მერე 90 გრადუსით მარჯვნივ გადახვიდოდი და მერე ივლიდი. მივდივარ ამ დაცერავებულზე, შუა მორზე (დაბლა ხევია ასეთივე მორებით, ანუ თუ დავარდი, ჭკა) და უცებ ვგრძნობ, რომ თავით ვყირავდები, ჩანთის სიმძიმემ წინ გადამქაჩა. უცებ მოვტრიალდი მარცხნივ და გამწარებული მეზობლად მდებარე მორს მოვებღაუჭე, თან ფეხის კუნთები ამიკანკალდა დაძაბულობისგან. ვდგავარ ასე მორიდან მორამდე გაჭიფხული და თან ადგილზე ვწრიალებ, გაბოროტებული, შანსია, მე აქ არ ჩავარდები თქო. : )))) ამწუთას ვერაფრით ვერ ვიხსენებ რა ვქენი, ნიტო ბიძგით “გადმოვვარდი” უკან, ნიტო ნუ აი არ მახსოვს… ფაქტია აგერ ვზივარ და ვწერ.

ალაგ-ალაგ ძალიან მიშლიდა ხელს რუგზაკზე მობმული კარავი, 102398129038 ადგილას გამოედო რაღაცეებს და ამ მორებზე ბალანსირებას კიდევ ეს ემატებოდა. რამდენიმე ადგილას ისიც კი ვიფიქრე, ნეტა რა განსხვავებაა ჩემსა და იმ ადამიანს შორის, თოკზე რომ დადის ცირკში თქო. გრძელი ჯოხი არ მქონდა, სამაგიეროდ ბალანსისთვის ვებღაუჭებოდი ფოთლებს, გამხმარ ტოტებს, ბალახის ღეროებს, მოკლედ, ყველაფერს, რაც ახლომახლო იზრდებოდა. ვებღაუჭებოდი პირდაპირი გაგებით არა, უბრალოდ, რატომღაც, ოდნავ ხელიც რომ წაავლო ბალახის ღეროს, მომენტალურად საოცრად ადვილდება წონასწორობის დაცვა. რაღაც ფსიქოლოგიური მომენტია ეტყობა.

ჩემზე უკეთეს დღეში არც სხვები იყვნენ, ერთ გოგოს საერთოდაც ხელით (!) მოქონდა მოზრდილი საძილე ტომარა, და ეს იქ, სადაც ზოგ ადგილას გადასაფოფხებლად მე ორი ხელი მჭირდებოდა და პრინციპში დამატებით წყვილ ხელზეც არ ვიტყოდი უარს. თუმცა სამაგიეროდ ჩანთა ქონდა ძალიან პატარა და სავარაუდოდ მსუბუქი, რაც იმ ფორთხვას გაუადვილებდა. ერთ ბიჭს კიდევ მთლიანი ჩანთა მოქონდა ხელით, ჩახუტებული…

ხევში  რომ ჩავბოდიალდით, იქვე წყარო ვიპოვეთ.. ანუ შედარებით ფუსთა წყალი, მიწიდან ამოსული, ნაწილმა დალია, ნაწილმა (ანუ მე) ტალახიანი ჭრილობები დაიბანა და ნაღრძობზე თავის ჭკუაში ცივი წყალი დაისხა.

ერთმა პანიკა დაიმართა, რამოდენიმე ადამიანს სახეზე ეტყობოდა, რომ სიამოვნებით გამოუძახებდა მაშველებს, თუმცა ამის საჭიროება ნამდვილაად არ იყო, გვქონდა მობილური, სადაც იყო ჯიპიესი და ვიცოით სად ვიყავით და საით უნდა წავსულიყავით, უბრალოდ, სწორ ხაზზე მივდიოდით იმის ნაცვლად, რომ ბილიკით გვევლო.

ხევში კიდევ უარესი ხეები აღმოჩნდა და მაკა სასწრაფოდ ზემოთ აძვრა, შანსი არაა მე აქ არ ვივლიო, კიდევ სხვებიც გაყვნენ და ჩვენგ გავეკიდეთ. კი, გზა უკეთესი იყო…შედარებით… მერე ისევ რაღატომღაც ორ ნაწილად გავიყავით, მერე ჩვენ  ცოტა ხანში მდელო დავინახეთ, მეორე ნაწილი ძირს ჩამოვრეკეთ და გზას გავუდექით, რომეღითაც ხემდე, საჭმელი რომ გვეჭამა.

აქედან უკვე ადვილად გავაღწიეთ, აქედან უკვე “ავტობანი” იწყებოდა და…

და მერე თორი, პატარა ლამაზი სოფელი, სადაც უნდა წახვიდე, დატოვო ცივილიზაციის ყველა მიღწევა სახლში, ქინდლის გარდა და დაისვენო, ისუნთქო, თივის ზვინზე წამოწვე და იკითხო, ცოტაც იმუშაო და განიტვირთო…

ჭა გვანახეს ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა და დავესიეთ, მთელი გზა უწყლოდ ვიარეთ, სადაც რამე გუბე შეგვხვდა, ლამის ყველაფერი დავლიეთ…  არაქათგამოცლილები სხედან…

ძალიან ლამაზი სახლი ვიპოვე მე თორში, მთელი ასიოდე წლის.

მერე ჩავჯექით მარშუტკაში, ვისმენდი ამას და ვგრძნობდი, რომ ძალიან, ძალიან დიდი ხანია ასეთი ბედნიერებით სავსე არ ვყოფილვარ, ერთი დიდი, ფერადი, დადებითად დამუხტული ბუშტი ვიყავი, ტყის ენერგიით სავსე.

პ.ს. დაახლოებით ორ საათში, როცა მარშუტკიდან ჩამოსვლა მოვინდომე, მივხვდი რომ მარჯვენა ფეხს ვერ ვადგავდი, ძალიან მტკიოდა. ორშაბათს ექიმთან რომ წავედი, უზარმაზარი ჰემატომა+ნაღრძობი აღმოჩნდა. ტრავმას კიდე ტრავმა დავამატე თურმე იმდენი სიარულით, თორემ ასე არ გამისივდებოდა. შედეგად წელს კატიწვერაზე ვერ ავედი, ლამის ერთი თვის მერეც  კი დიდხანს სიარულის მერე “თავს მახსენებს”.

პ.პ.ს. ოდესმე თუ ფეხს დაიზიანებთ და ჩემსავით ლაშქრობებში აპირებთ სიარულს, ააააუცილებლად მიდით ექიმთან, თორემ  ახლა კი გაივლის, მარა ყოველი ძლიერი დატვირთვისას თავიდან შეგაწუხებთ.

სვანეთი – ჭალაადი და შდუგრა (1)


თავიდან იყო ისა, ბევრხალხიანი სვანეთის ტური, შვებულებაზე ერთი ფეხი რომ გავაფხაკურე და ვერაო, კაი, ხო, სულ არ მინდა თქო და ვსო.

მერე უცებ ჯიპტურად გადაკეთდა, მერე უცებ მეორე მანქანა გამოჩნდა, უცებ შოდამ დამირეკა, მეორე დღეს უფროსის წინ დავერჭე ხბოს თვალებით და ქვას რომ გახეთქავდა ისეთი არგუმენტებით, აქეთ-იქიდან თანამშრომლები წამომეშველნენ, საქმეს მივხედავთ, წადიო და ასე და ამგვარად, შაბათ დილით, ექვს საათზე დიდუბეში რომ დავერჭე, მაინცადამაინც არ მჯეროდა, რომ სვანეთში მივდიოდი. ყოველთვის მეგონა, რომ წლები ისე გავიდოდა, იქ არ წავიდოდი.

ჯიპტურზე რატომღაც მსუქანი, დიდი ჯიპები და ჯიპზე ოთხი კაცი წარმოვიდგინე, (ასეთებში ვარ მარტო ნამყოფი) რეალურად კიდევ ერთი ორკარიანი ჯიპი და კიდევ მმმ, აი მომკალი და არ ვიცი რა ქვია იმ მანქანას, ის გვყავდა და მანქანაზე ბევრი კაცი მოვდიოდით და იყო ბარგის სახურავებზე დამაგრება, პარალონების თავზე დადება, ვისი ფეხი ვის კისერზეა და სხვა სიამტკბილობები.

რიკოთის გვირაბი

სვანეთისკენ მიმავალ გზაზე პაწუკა, მარა მთელი ოთხკაციანი მანქანაც წამოგვეშველა და კომფორტულად ვიმგზავრეთ. კიდევ კარგი, წამოგვეშველა, თორემ იმ სიცხეში იმ გზაზე დავწყდებოდით. ნუ მე რომ გავწყდებოდი, ზუსტად ვიცი, ბათინკები მეცვა და ისა. ნუ ხო კაი არ ვიცოდი, სად მივდიოდი და მაგიტომ.

გზაში საკუბდრეში გავჩერდით და ისინი ვჭამეთ, ჩანჩქერიც ჩამოდიოდა იქვე. რატომრაც ცივი წყალი არ ქონდათ, ბოთლის. იძულებული გავხდი, ლიმონათი დამელია, რომელიც ძალიან არ უხდება კუბდარს. საერთო ჯამში ძალიან კარგი ადგილია შესასვენებლად.

კუბდარი. ანუ ხორციანი ხაჭაპური ხახვით და ცოტა მწარეთი (უხახვოდ უკეთესი იქნებოდა)

ისეთი შეგრძნება იყო, რომ მთელი დღე მივდიოდით, მივდიოდით და მივდიოდით… გზა იყო ცხელი, მტვრიანი, უზარმაზარენგურიანი, აჩქაფჩქაფებული რომ მორბოდა და მოხრიგინებდა თავპირისმტვრევით. გადასარევი გზაა, ასფალტიანი, მოპირკეთებული, მაგრამ მაინც სულ მტვერია, გაუთავებელი. ერთგან მერსედესი ვნახეთ, გზის პირას კლდეზე შემოკოფსებული, იქვე პატრული.. ვერ მივხვდი, რანაირად უნდა შემოესვა ის მანქანა ასე ნახევარი მეტრის სიმაღლის მქონე კლდეზე. თურმე რაც ეს გზა გაკეთდა, ავარიებიც გახშირდა.

გზაზე გაჭრილი გვირაბები…

გზადაგზა კიდევ ენგურჰესი ვნახეთ, რაღაც საოცარი ფერის წყლით. იქვე მესაზღვრეები დგანან და მკაცრად გითვალთვალებენ, ემანდ სადმე ცალი ფეხი სხვაგან არ გადადგა.

ენგუჰესი

უკვე ღამდებოდა, მესტიამდე რომ მივაღწიეთ, ვიარეთ-ვიარეთ-ვიარეთ-ვიარეთ და საბოლოოდ საადღაც დავბანადით, ჰაწვალი ერქვა, იქვეა, მესტიასთან. მშვენიერი მინდორი იყო, უბრალოდ წყალი არ იყო იქვე, მაგრამ მაკა შეგვპირდა რომ მოგვიტანდა ბოთლებით, ჩვენ ამასობაში კარვები გავშალეთ, მე ქადაგად დავვარდი, კარვები ცეცხლისგან შორს გასწიეთ თქო. შეშა ეყარა ხვინჭასავით, ორ მეტრზე შეხვიდოდი ტყეში და უზარმაზარ შეკვრას გამოზიდავდი.

ბიჭებმა ცეცხლი დაანთეს, ამასობაში დაღამდა, მე ავიღე პარალონი და უპატრონოდ მიტოვებულ ცეცხლთან წამოვწექი.
საკმაოდ ციოდა, თუმცა მემგონი მარტო ჩემთვის, იმიტომ რომ ხალხის ნაწილი სადღაც იქ, სიბნელეში ქეიფობდა. როდის-როდის მოვიდნენ ცეცხლთან, ლუდი მოიყოლეს, კიდევ რაღაცეეები და პირველად მაშინ დავინახე წესიერად ის ადამიანები, ვისთან ერთადაც მთეეეეეეელი 9 დღე უნდა გამეტარებინა.

ამ ცხრა კაცში კიარადა ათში ვიყავით: მე; გოგო-პოზიტივი; ძალიან ჩუმი წყვილი; წყნარ იმაში ეშმაკები არიანო რუსული გამოთქმა როა, აი ისა; ორი მძიმეწონიანი ანუ წინა ადგილებში და კაი პონტში რომ იყვნენ ისინი; კახელი იმერელი სვანი; კიდევ ორი ცალი პოზიტივი, გაჩერებულები და დადუმებულები ერთხელ ვნახე მარტო, სერიოზული დანაკარგის მერე, ისიც 5-ოდე წუთით; და კიდევ აფხაზეთში არსებული მეგრელი თავადის ასული (თუ წორად გავიგე წარმომავლობა). ხო ნუ მოკლედ ჩემი გამოკლებით ძალიან კარგი ხალხი იყო. მე სულ ვწუწუნებდი და  საერთოდაც მე იქ რა წასაყვანი ვიყავი.

ასეთი მთებიც ჩანდა იქვე…

იმ ღამეს ისე მეძინა კარავში, ფეხი არ გამიფხაკურებია (აღმოვაჩინე რომ ფანარი დამრჩა და რომც მომენდომებინა, ვერც გავაფხაკურებდი) ხოდა მეორე დილას კარავიდან რომ გამოვძვერი, აღმოჩნდა რომ რკინის ჭიქაც დამიტოვებია (თავი რატო არ დამრჩა) და ასე ბედნიერად ვმათხოვრობდი რკინის ჭიქებს ყავების ასადუღებლად. საბედნიეროდ გაზი გვქონდა და სწრაფად ხდებოდა ეს ამბავი.

სულ ცოტა ზემოთ თუ აიწეოდი ჩვენი ბანაკიდან, უშბა მოჩდანდა, წაწვეტებული და გაფხორილი.

უშბა.

ვაპოზიორე კარგა ხანს, სანამ ბანაკი აიშლებოდა, კარვებს დაკეცავდნენ, ისაუზმებდნენ. ჯიპტურის ბონუსი ესაა, მშვიდად და ნელა ემზადები და არსად არ მიგეჩქარება. კიდევ ეს მწერიც ვაპოზიორე, მარტო პახოდებში აქვს ხოლმე იმის დრო რომ სარკული ვაწვალო და…

კამერისწვალებისმომენტი

ჭალაადის მყინვარისკენ დავიძარით. მყინვარამდე ასე ერთი საათის სავალია ფეხით, ოღონდ ჯერ მდინარეზე გადებული ხიდი უნდა გადაიარო, ბაგირიანი, რომ ყანყალებს, ცახცახებს და ალაგ-ალაგ ფიცრებს შორის მდინარე მოჩანს. მგონი ენგურია, მაგრამ თავს ვერ დავდებ.

მერე ტყეში მიიკლაკნება ბილიკი, მერე მდინარის გასწვრივ, მერე და მერე აღმართია და ტყე მთავრდება, ქვიანი იწყება, თან რა ქვიანი… რაც რამე უპოვნია თავის გზაზე მყინვარს, ყველაფერი თან გამოუყოლებია, დაუხვეტია, დაუბწკენია და გზადაგზა დაუყყრია ჩვენნაირების კისრის მოსატეხად. ვისკუპსკუპეთ ალბათ ასე ნახევარი საათი და მივედით როგორც იქნა.

გზა-და-გზა ჭალაადისკენ

არ ვიცი რატომ, მგრამ სადღაც შუა გზაშიღა გავარკვიე, რომ მყინვარზე მივდიოდით, მაკამ რომ იმ ისტორიის მოყოლა დაიწყო, როგორ მოწყდა მყინვარიდან დიდი ყინულის ლოდი. გზადაგზა ყველგან ნიშნულებია, ხეებზე, ლოდებზე, სულ პატარა, უმნიშვნელო ბილიკის  გადაკვეთის შემთხვევაშიც კი მინიშნება დევს, საით უნდა წახვიდე.

ჭალაადის მყინვარი

ერთი მხრივ, კარგია, ვერ დაიკარგები, მეორე მხრივ, თითქოს ხელჩაკიდებულს დაგატარებენ.

ჭალადიდან ყინულივით წყალი მოდიოდა, აბა რა იქნებოდა, ყინულია კიარადა მყინვარი, თუმცა რამდენიმე მაინც ჩაძვრა, ქვათაცვენასაც არ მოერიდა და მყინვარის წყალი შეაგროვეს დასალევად. საერთოდ, მყინვართან დილით უნდა მიხვიდე, სანამ მზე დააჭერს და ქვების და ლოდების ქეთ-იქით ფრიალს დაიწყებს, თურმე.

რაშუაში იყო, და ჭალადის დღეს ჩემი დაბდღე დაემთხვა, 22 ივლისი. ხოდა, ხეპი ბიორზდეი თუ მი თქო, გავიფიქრე და ჩემი “ტორტიც” გაჩნდა უცებ. ტორტი რა, ჩემთვის ჩუმად გავიფიქრე რომ ეს უნდა ყოფილიყო ჩემი ტორტი :დ

ხეპი ბიორზდეი, პეპი. პ.ს. სურვილიც კი ჩავიფიქრე :დ

დაბდღეზე გამახსენდა, შუაღამისას გამაღვიძეს ბიჭებმა, კიდევ ერთის დაბდღეც იყო და იმღერეს, რაღაცეებჩარჭობილი საზამთროთი მოადგნენ კარავს. გავდებილდი, საერთოდ არ მახსოვდა რომ ისა… ხოდა როგორმა დაჯღანულმა გავაღე კარვის კარი, წარმომიდგენია სანამ გამახსენდებოდა… 😦

გაუგებარი ქვები

მყინვარამდე სანამ მიხვალ, ნიშანია, რომ უნდა გაჩერდე. იდეაში იმის მერე წასვლა საშიშია, მაგრამ ვინ უგდებს ყურს ამას. ხოდა იმ ნიშანთან ქვებისგან პატარ-პატარა გროვებია აგებული, დიდ ლოდზე. მეც დავადე ერთი ქვა, სიმბოლურად.

ჭალაადის მერე დავიძარით და წავედით “რაღაც ჩანჩქერის” სანახავად. მანქანები სოფელში დავტოვეთ და თაკარა მზეზე გავუყევით მტვრიან შარაგზას. სინამდვილეში ის გზა მანქანით უნდა გამოგვევლო და დიდ დროს მოვიგებდით. გზა თავიდან კარგი იყო, მერე ბილიკი იყო, მერე უცებ ალაგ-ალაგ მდინარე გადმოვიდა, მერე სულმთლად გადმოვიდა და ვდურთეთ თავები ბარდებში, ჩირგვებში, გაუვალში. ნაწილმა პირდაპირ გატოპა, ნაწილმა არ გატოპა და ასე… გზადაგზა ჩინელი ტურისტების ჯოგი შეგვხვდა, მშრალების, ჩემთვის დღემდე გაუგებარია, რანაირად მოახერხეს არდასველება. თან ყურებამდე შეფუთულები იყვნენ, ჩვენ კიდევ აღარ ვიცოდით, რა გაგვეხადა.

გატოპვის  მერე დაიწყო აღმართები, დიდი გრძელი, დამღლელ-დამქანცველი. თან რომ გეტყვიან ორი წუთის სავალიაო და ადვილიო და უცებ  ასეთი “სირთულე” გხვდება, გეზარება რაღაცნაირად. ხალხის ნაწილი წინ წავიდა, ნაწილი უკან ჩამოგვრჩა და ბოლოს მე და ქეთი შევრჩით ერთმანეთს. ბოთლში ორი ყლუპი წყალი გვქოდა და სრულ სიჩუმეში, უზარმაზარ ხეებშუა გაკვალულ ბილიკზე მივსეირნობდით, რომელიც ნელ-ნელა გასწორდა და სასიამოვნო საბოდიალო გახდა. მერე ძაღლლის ყეფა მოგვესმა, გავჩერდით და ვინმეს დაველოდეთ. ეს ვინმე ლევანი და ბექა აღმოჩნდენ, (თითქოს ოთხს აღარ შეგვჭამდა ის ძაღლი და ორს მოგვერეოდა). ხიდს იქით, იქვე, მესაზღვრეები იყვნენ თურმე. საწყალი ხმით ვითხოვე წყალი, მესაზღვრემ ჭიქა აიღო და გამიძღვა, ქეთი მომძახის- ცოტა ჩვენც წამოგვიღე. შეხედა იმან ქეთის,  მერე მე, ამოიოხრა და დიდი ვედრო დაგვიდგა, სავსე. ექვსმა ადამიანმა ლამის ბოლომდე დავლიეთ.

რომ მოვსულიერდით, ზემოთ ასვლა დავიწყეთ. უზარმაზარი ლოდები ეყარა, მივფოფხავდი-მივფოფხავდი და უცებ ვიგრძენი, თუ არ გავჩერდებოდი, ან ვინმეს მოვკლავდი ან მე მოვკვდებოდი, აი ძალიან სულერთი იყო ჩანჩქერიც, მდინარეც, უბრალოდ წამოწოლა და ხეების ყურება მინდოდა. ხოდა გავჩერდი, ვზივარ ლოდზე და ვფიქრობ უკან ხომ არ დავბრუნდე. ამასობაში ვხედავ, ვიღაც სვანი მოდის ცხენით და რაღაცას მომძახის, თან არცისეფხიზელი. ზემოთ გავიხედე, ნწ, ამ ლოდებზე ჩემი მტერი აფოფხდა თქო და დაველოდე მშვიდად. კიდევ კარგი, დაველოდე, წესიერი ბილიკი მანახა, ცხენი შემომთავაზა (უარი ვტკიცე, მინდორზე მირჩევნია ცხენის ტარება) და თვითონ წავიდა, იმ აბდლებს მე ვასწავლე და სხვა ბილიკით მიდიანო, რამე არ მოუვიდეთო.

ადგილი, სადაც მოვკვდი და დავენარცხე

სწორი ბილიკი უფრო მარტივი გამოდგა, მიწაზე მიიკლაკნებოდა და იქვე დიდი ლოდი ეგდო, პანორამული ხედით ჩანჩქერზე, ქვემოთ სოფელზე, და საერთოდაც ისა, იქ უნდა ყოფილიყავით ეს რომ გეგრძნოთ. ლაგოდეხის გურგენიანის  ჩანჩქერი გინახავთ? კი? ხოდა ახლა წარმოიდგინეთ, რომ ეს ჩანჩქერი ჯიბეში ჩაისვამს გურგენიანს. წყლის უზარმაზარი მასა, წარმოუდგენელი სიმაღლიდან, საფეხურებად რომ ეცემა და გზადაგზა ცისარტყელებად იშლება, გარშემო კი უზარმაზარი მთებია და ხეობა და შენ ისეთი პატარა და უმნიშვნელო ხარ, როგორც ბეღურა, მავთულზე შემომჯდარი.

შდუგრას ჩანჩქერი

ესეც ვიდეო…

სანამ მე საკუთარ უმნიშვნელოობაზე ვფიქრობდი, მაკა და ქეთი დაბრუნდნენ, ერთი სვანიც მოყვათ ორი ცხენითურთ, დანარჩენებმა კი მეორესთან ერთდ გზა გააგრძელეს. ჩვენ დავბრუნდით, წყალზე წავედით, მდინარის ხეობას გავუყევით, ერთ განსაკუთრებით ქაფქაფამდინარიან და ლამაზ ნაპირას ბანაკი დავეცით, თხილი-ნიგოზი-ქიშმიშის ნარჩენები და რამდენიმე კანფეტი ვიპოვეთ და ვიპიკნიკეთ, ცოტაც დავისვენეთ, ცოტა სურათები ვაჩხლაკუნეთ და გზას გავუყევით უკან, ბანაკისკენ.

უკანა გზა რატომღაც უფრო მარტივი გამოდგა, ალბათ იმიტომ, რომ არც გვწყუროდა, არც გვშიოდა, მოვბოდიალობდით და ვქაქანებდით.

აქეთობისას და იქეთობისას, ანუ ჩანჩქერთან რომ მესაზღვრეებია, ეს ხიდია გადასავლელი, ერთი შეხედვით ვითომ არაფერი, მაგრამ ისეთი აქაფებული მდინარე ჩამოუდის….

ეს  ის “ცუგაა”, გულები რომ დაგვიხეთქა.

ხოდა მოკლედ ასეთი ცივი წყალი არ იყო რომ გავტოპეთ და იქეთობისას იიიისეთი გაყინული იყო, ტერფებს ვეღარ ვგრძნობდი, კი არ მეწვოდა, მტკიოდა.არადა წყალში ერთი წუთიც კი არ გავჩერებულვარ.

იმ ღამეს გრანდ ოტელ უშბაში ვიბანავეთ. ამ ოტელის მთელი ღირსება აი ეს მთაა, უცებ ზემოთ აიხედები და თავზე რომ დაგყურებს, სასწაული ეფექტი აქვს. ხოდ ბანაობისას აბაზანაში ფენი რომ დავინახე, გამიკვირდა და ბედნიერმა გავიშრე თმა, (ხუთ ლარად გვაბანავეს) მერე ჩაის დასალევად რომ დავჯექი და “სრული ბედნიერებისთვის ვაიფაიღა მაკლია თქო” და “რა პრობლემაა, გვაქვსო”, კინაღამ სკამიდან ჩამოვვარდი. რას-რას და სვანეთში, რომელიღაცა  სოფელში არსებულ სასტუმროში wifi.. მოკლედ, მაგარი იყო. სურათი არ გადამიღია, ელემენტი იტენებოდა და.. თუ დაინტერესდებით, ბეჩოს თემში სოფელი მაზერი იკითხეთ.

ის ღამე რომელიღაც ბლახებიანი გორაკის წვერზე დაძინებულმა გავატარე და დილას ჩემს კარავს მოულოდნელად თავზე შოდას რისხვა დაეცა…

(გაგრძელება იქნება)

მთ(ლ)იანი აჭარა (I)


რა სევდიანია, რომ ის ადამიანები, ვისთან ერთადაც საბოდიალოდ დავდიოდი, უკვე თვეებია, აღარ მინახავს.

რა სევდიანია, რომ საუკეთესო მეგობარი მხოლოდ მაშინ გახსენდება, როცა მისი “სახლისკენ” მიმავალ გზას ადგახარ.

რა სევდიანია, რომ…

მე კი, ტრადიციულად, თბილისიდან გავრბივარ, უცხო ხალხი, უცხო გარემო, უცხო, უცხო, უცხო, არაჩვეულებრივი, არაჩემნაირი, არაშეჩვეული, არშეჩვევადი, ოღონდ არა ის, რაც უკვე არის.

ხოდა, მოკლედ, ავიღე ბარგი და წავჩანჩალდი, უკან მრჩებოდა ფეხები, ხელები, თავი და საერთოდაც ღნავილი უფრო მინდოდა, ვიდრე იმწამს იმ მარშუტკაში ჯდომა და არაშის მოსმენა. (თუ ვინ იყო იქ ის ჟღავილა ტიპი ორნოტიანი სიმღერით).

პირველი გაჩერება ახალციხე იყო. არასოდეს ვყოფილვარ ახალციხეში, მხოლოდ გვერდს ვუვლიდი და გულწრფელად გამიკვირდა, როცა მწვანე გაზონები აღმოვაჩინე და კიდევ ხეები, ეზოებში. ისეთი უფერული და მტვრიანი ჩანდა ხოლმე, რავიცი.

ახალციხეში ლოგინზე მეძინა (აქ დიდი ვაშა), დილით აბაზანაში ერთ-ერთი პირველი შევედი, მერე ჩაიდანი დავადგი, ყავა დავისხი, აივანზე გავედი და დილის ყავას “ჩავუჯექი”.

მერე წავედით… აი მომკალი და არ მახსოვს სად წავედით, ერთი ის ვიცი, რომ ძალიან ბევრს დავდიოდით და მეტრანახევრიანი მე ვერ ვეტეოდი სკამში და გულწრფელად მეცოდებოდა იქვე მჯდომი ორმეტრიანი ბიჭი, რომელიც მთეეეეელი გზა ცდილობდა რამენაირად მოთავსებულიყო და კიდევ ზვიადის მარშუტკა მენატრებოდა.

მივიდოდით, გავჩერდებოდით, კამერას გავაჩხლაკუნებდით, ჩავსხდებოდით, წავიდოდით, მივიდოდით, კამერას გავაჩხლაკუნებდით, ჩავსხდებოდით, წამოვიდოდით.

გოდერძის უღელტეხილზე მინდოდა მეთქვა ერთი-ორი სიტყვა: ლამაზია! და ოდესმე ფეხით გავივლი, თავიდან ბოლომდე.

ვიარეთ-ვიარეთ და მივედით ბეშუმამდე, იყო ნისლი, სიცივე, წვიმა, ქარი და თოვლის ნაგლეჯები და ხის სახლები და ბევრი ხის სახლები და კიდევ ძროხები, უცნაური ზმუილა ხმებით და ჩვენ ჩამოვედით მარშუტკიდან და გავუყევით გზას ფეხით, მწუნე ტბამდე (არადა შაბიამნისფერია). ბეშუმი ძალიან გავს ბახმაროს, ოღონდ აქ სახლები უფრო დიდია, მხოლოდ ხისგან ნაშენი და შორი-შორს განლაგებული.

ვიარეთ-ვიარეთ-ვიარეთ და მივედით და ვნახეთ მომწვანოსფერი ტბა, გზაზე შემოგვხვდა ბევრი ჭრელრქებიანი ძროხები და ჩამოგლეჯილი ბავშვები და მწყემსები. მე მეცვა კვასკვასა სტაფილოსფერი უზარმაზარი პონჩოს სტილის საწვიმარი და ჩემთვის ჩუმად მეშინოდა ხარების. მერე ერთი მწყემსი გამოვიჭირე და ვკითხე რამდენად საშიში იყო. დამცინ-დამამშვიდა.

მოლაშქრეების უმეტესობა სულმთლად დასველდა, მე მხოლოდ ბათინკი დამისველდა, ისიც იმიტომ, რომ კარგად ვერ გადავხტი და უკანა გზაზე მომდინარო რაღაცაში ცალი ფეხი ჩამივარდა. ხოდა ახლა წარმოიდგინეთ ერთი ციდა მარშუტკა, სადაც 18 კაცი იცვლის ტანსაცმელს…

ხოდა მერე ბევრი ვიარეთ თუ ცოტა ვიარეთ, მე იმ სტადიაში გადავედი, რომ იღრინები და მიქელანჯელოს დავითიც კი ცალ ფეხზე რომ გკიდია, ხალხის უმეტესობა ქობულეთისკენ წასვლას ითხოვდა, მაგრამ ორგანიზატორმა ქვა ააგდო, თავი შეუშვირა, ხმა ჩაგვაწყვეტინა, ვიღაც მუსულმანი ბიჭი მოძებნა რუსულსამანქანენიშნიანი მანქანიდან გადმოსული და წავედით ღორჯომის მეჩეთის სანახავად. ყოველი მოსახვევის მერე მეგონა, რომ მოვედით, მაგრამ უშედეგოდ. ბოლობოლო რომ მოვედით მეჩეთამდე, აღმოჩნდა, რომ ორი ბორბალი ჭკა და ამ სოფელში უნდა დავრჩეთ.

ვა-ი-მე!

განა რა, მაგრამ იმ მანქანის რუსულ ნომრებზე გავჭედე თავიდანვე და კატეგორიულად არ მინდოდა იმ სოფელში ღამის გათევა, კაცმა არ იცის სად და ვისთან და როგორ.

არადა…

ბათუმის პიაცას თუ არ ჩავთვლით, ერთ-ერთი საუკეთესო აგილი იყო.

შევესიეთ ყოფილი გამგებელის ოჯახს, დავალაგეთ ჩანთები, დავიკავეთ საწოლები, დავფინეთ სველი ტანსაცმელი და მივაფიცხეთ ღუმელს ფეხსაცმელები (ზუსტად ისე, როგორც ნუნისში), ვისაც დასაფენი ადგილი არ შეხვდა, ხელში ეჭირა და ისე აშრობდა.

ხალხის ნაწილი საჭმელს მოეზიდებოდა, იქვე რამდენიმე მამრი ფეხბურთს მიაშტერდა, გოგოები ჭორაობდნენ, მეზობელი ქალები შემოვიდნენ, ჩამოსხდნენ და ჩვენ გვაკვირდებოდნენ მდუმარედ, მე ღუმელთან ვლხვებოდი და ველოდებოდი როდის მოდუღდებოდა პირდაპირ ღუმელზე დადგმული ყავის ჭიქები.

ბორანო

ბორანო

ამასობაში სუფრა გაიშალა და ვეცით დამშეულები. იყო ფიჭის თაფლი, ჯუსტ თაფლი, ცხიმში მოხარშული თუ მოხრაკული ყველი- ბორანო და გაწურული მაწონი, რომელიც კონსისტენციით ნადუღს წააგავდა და ისეთი მჟავე იყო, პირს შუშხავდა. კიდევ გვქონდა ლადოს მამის გამოტანებული წითელი ღვინო ახალციხიდან და იყო მნამ-მნამ.

მე არ მომეწონა ბორანო, ყველი ძალიან მკვრივი და მლაშე იყო, ცხიმი კი ისედაც არ მიყვარს. მეორედ არ გავსინჯავდი. ისევე, როგორც ბახმაროში კაიმაღს.

იმჰო, მთაში, სადაც არ უნდა წახვიდე, უამრავი ცხიმის, ყველის, ხაჭოს და მაწვნის რამენაირი კომბინაციისგან გაკეთებული საჭმელი აუცილებლად ექნებათ ადგილობრივებს.

მეჩეთი არ მინახავს, დამეზარა, ფეხზე სიფრიფანა ბოტასები მეცვა და დამესვრებ-წყლი შემივიდოდა  და მეტი აღარ მქონდა. (საერთოდ ამ გასვლაში ძალიან ბევრი რამე დამეზარა რატომღაც), სამაგიეროდ დიასახლისებთან ვიჭუკჭუკე.

:გაგრძელება იქნება თუ არ დამეზარება:

გზა – როგორც სახლი


გზა

როგორც სახლი

არსაფიქრელი წუთებისგან აწყობილი

ჭანჭიკ-ჭანჭიკ.

ადამიანების მოზაიკა

ჭრელა-ჭრულა და უზარ-მა-ზარი

  • მუსულმანი მასპინძელიდან
  • ქისტ მეგზურამდე
  • ლორიანი ლობიანები რომ დაგვიცხო, იმ რაჭველ ბებომდე
  • ჩემს ბიძაშვილამდე, თუშეთში მიმავლებს სახლი რომ დაგვითმო ალვანში
  • მეფუტკრემდე, ყავა რომ დაგვალევინა
  • მეცხვარემდე, წვიმაში რომ შეგვიფარა
  • საგადასახდო პოლიციის თანამშრომლამდე, გზა რომ გაიმრუდა, შემთხვევით გზაზე შემოხვედრილები მატარებლის სადგურამდე რომ მივეყვანეთ
  • ვოლგის მძღოლამდე, გასწრებულ მარშუტკას რომ დამაწია
  • იმ ადამიანებამდე, ტყიბულში ტაშს რომ გვიკრავდნენ
  • პოლიციელამდე, მობილურის დამტენისთვის სახლში რომ წავიდა
  • ტყეში დაკარგული რომ გვიპოვეს, იმ რეინჯერებამდე
  • მეცხვარეებამდე, თუშეთში დაკარგულებს გზა რომ გამოგვაგნებინეს
  • გრიგოლეთში წყაროს წყალს რომ “ვპარავდით”, იმ სახლის მეპატრონემდე
  • საქეიფოდ რომ გვეპატიჟებოდა, იმ რაჭველამდე
  • ჭარელების ოჯახამდე, რაჭაში ფეხნაღრძობთანამოლაშქრიანები რომ შეგვიფარეს სამი დღე
  • პოლიციელამდე, სათაფლიასთან საბანაკე ადგილი რომ მიგვასწავლა

გზა

როგორც სახლი

და მაინც

რატომ მაქვს ისეთი შეგრძნება, რომ ერთ პატარა ნაჭუჭში ვარ მოქცეული, რომელსაც საქართველო ქვია, და რომელიც იქით რუგზაკით საბოდიალოდ გაღწევაზე ოცნებაც არ ღირს?!

დედამიწა

როგორც სახლი

ოდესმე.

ტბათანა და პანკისის ხეობა -ნაწილი პირველი


პანკისი…

შორეული ხეობა, მაღალ, ტყიან მთებში მოქცეული, პირქუში ხალხით დასახლებული ადგილი, სადაც ყველა მამრი პოტენციური მოძალადე და მეომარია, კბილებამდე შეიარაღებული, ქალები გრძელი კაბებით და მანდილებით დადიან, ლამის ყოველღამე სროლები მიმდინარეობს და ქართველების შესვლა არ შეიძლება. ღამ-ღამობით იქით ვერტმფრენები მიფრინავს ხოლმე და ყოველწუთას შეიძლება ომი დაიწყოს. პანკისი ცალკე ქვეყანაა ფაქტიურად, დამოუკიდებელი, აი როგორც ჩეჩნეთი ან რამე ასეთი

ასეთი იყო ჩემთვის პანკისი 26 მაისამდე.

2 საათზე დავიძინე, ოთხზე ავდექი, ხუთზე მარშუტკასთან ვიდექი (თენდებოდასავით). რედბულს ჩავეხუტე (დილაობით კოფეინის გარეშე აუტანელი ვარ ხოლმე) და მენდელის კანონების განხილვას შევუდექი.

გზაში დაძინებას რომ ვერ მოვახერხებდი, მისვლისთანავე მივხვდი:  ზვიადის მარშუტკით მივდიოდით და მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან კომფორტულია სამგზავროდ, ვერაფრით ვერ ვიღებ ხოლმე დასაძინებელ პოზას. ჩანთები, პარალონები, სპალნიკები, პარკები ეწყო-ელაგა-ეყარა ყველგან და ხალხი ამ ჩანთებზე დადიოდა. შედარებით ფაქიზი ჩანთების პატრონები ცოტაარიყოს ნერვიულობდნენ, მე მარტივად-ფეხებთან დავიდე და ცოტა შევვიწროვდი, სამაგიეროდ ზუსტად ვიცოდი, სად და როგორ იყო ჩემი ნივთები.

მეცვა ბათინკები, ელასტიკი, გრძელი მაიკა და დაახლოებით შვიდჯერ მომიწია იმის  მოსმენა, როგორ არ შემიშვებდნენ პანკისში, მაგრამ ვინაიდან ჩადრი თან არ მქონდა წაღებული, პანკისის ხეობა იძულებული გახდა, ასეთი მივეღე, არადა ისეთი შთაბეჭდილება მქონდა, რომ  შესასვლელში დიდ აბრაზე გადახაზული შორტების  და ელასტიკის გამოსახულება უნდა დამხვედროდა, დიდი მსუქანი წითელი ძახილის ნიშნით.

პირველი გაჩერება ბოჭორმა იყო, რატომ ჩავთვალე, რომ აგერ 100 მეტრში იყო პაწუკა ეკლესია, არ ვიცი. კაი ნახევარი საათი მივდიოდით და მივფოფხავდით აღმართზე, ტყეში, უხსოვარ დროს დატოვებული სარესტავრაციო მასალების გადასაზიდი რელსის გვერდით.  თუ ოდესმე წახვალთ, გაითვალისწინეთ რომ მანდ მისასვლელი სამანქანე  გზა ძალიან გაფუჭებულია+გრუნტია. ხოდა, მერე მთააზე ასვლისას პაწუკა ნანგრევი რომ შემოგხვდებათ, ყურადღებას ნუ მიაქცევთ და გზა გააგრძელეთ, ცოტა ხანში დიდი კედელი შემოგხვდებათ, შესაძვრომი ფანჯრით. ძალიანაც ნუ გაგიხარდებათ, ერთი 100 მეტრი კიდევ უნდა გაიაროთ, რომ “ცენტრალურ შესასვლელს” მიადგეთ.

რომ შედიხარ, უზარმაზარი მწვანე მინდორი, ძველისძველი უზარმაზარი ხეები და ახალგათიბული ჭინჭრის სუნი გხვდება.  დიდი კომპლექსია, ეკლესიით, მის გვერდით მოქმედი ჭით, ციხით, შენობა-ნაგებობებით და ულამაზესი ხედებით.

დუისის მეჩეთი

დუისის მეჩეთი

მერე ვნახეთ ეკლესია (არჩილის მონასტერი) და  მერე კიდევ მეჩეთი. ქისტებმა ეს უკაბო და თავზე კაპიუშონწამოსხმული გოგო მეჩეთში შემიშვეს და მოთმინებით მიყურეს, როგორ ვპოზიორობდი სასურათედ,   მართლმადიდებელმა მღვდელმა ჩვენს დანახვაზე უხეშად “ტრუსიკიანი ბიჭები და შარვლიანი გოგოები არ შეუშვა”-ო გადასძახა თავის ლაქიას (ანუ ვიღაც ბიჭს, წინ და უკან რომ დარბოდა ქოშინით, მისი განკარგულებების შესასრულებლად). ქისტმა მეჩეთში შემიშვა და მართლმადიდებელმა მღვდელმა ეკლესიის კარი მომიჯახუნა :დ

ხეები ბოჭორმის ეზოში

ხეები ბოჭორმის ეზოში

არა, კი არ გავბრაზდი, ჯუსტ, გამოვშტერდი, ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ მღვდელს სახლში მივადექი და არ ესიამოვნა. უმეტესად, ან გთხოვენ ან თავშალს გაწვდიან ასე მისულს, რომ შეხვიდე და ასეთი აგრესიული და უხეში დახვედრა პირველად ვნახე. ვინც წახვალთ, გაითვალისწინეთ, ან, პრინციპში, სადმე სხვაგან წახვიდეთ, ჯობია, ღმერთი ყველგანაა და სხვაგან უკეთესი მასპინძელი დაგხვდებათ.

ჯანდაბიდან ჩამოსული, ლაშქრობაში მიმავალი ადამიანი რომ მაღალ ქუსლებზე არ იდგება, მანდილით არ იქნება და კაბა არ ეცმება, ძნელი გასაგებია? ერთხელ შენ არ შემიშვებ, მეორედ მე აღარ მოვალ და სანთლის საყიდლად გამოწვდილი ხელი არ გამიშეშდება ჰაერში, წავალ და მეორე შარვალს ვიყიდი სანთელში დაზოგილი ფულით. გიგას ჩემი დანთებული სანთელი არც ააშენებდა, არც დააქცევდა იმქვეყნად, მარა ვიღაც წვერებიანი მოკვდავის გამო რომ ვერ ავანთე, ძალიან გავბრაზდი.

კვეტერა

კვეტერას ეკლესიაც ვნახეთ.  პაწუკა, მრგვალი, მყუდრო ეკლესიაა, სახურავის სტაფილოსფერ კრამიტებზე უცნაური ცისფერი კრამიტებითაა მორთული და ყველაზე მწვანე ეზო აქვს დედამიწის ზურგზე არსებულ ეკლესიებს შორის.

დაპირებული წვიმის მიუხედავად მთელი დღე თაკარა მზე იყო. მატანში რომ შევედით, მთებიც გამოჩნდა, აი ისინი, ტბათანა სადაცაა და საქისტოს მთა იწყება. ბარში მზის მიუხედავად მთებზე შავ-შავი ღრუბლები ირეოდა და ვისაც არ ეზარებოდა, ყველა ამინდის პროგნოზს წინასწარმეტყველებდა (უმეტესად კოკისპირულ წვიმას, ან ჯუსტ წვიმას, ზოგი განსაკუთრებით ოპტიმისტი ქარსაც გვპირდებოდა). მე ჯერ პანიკას მივეცი, კარვის გაშლა მეზარებოდა წვიმაში და…მერე გამახსენდა რომ ტბათანაში ქოხებია და გავჩუმდი.

ხო, არაფერი განსაკუთრებული არ დამხვედრია პანკისში, რომ არ მცოდნოდა სად ვიყავი, ვერც ვერასოდეს მივხვდებოდი, რომ ოპა, პანკისი. სრულიად ჩვეულებრივი მოცინარი ბავშვები და მათი დედა-ბებიები იყვნენ იქვე, კაცებიც ჩვეულებრივები იყვნენ, მზეც ჩვეულებრივ ანათებდა და ერთადერთი, რაც სხვანაირი იყო- მეჩეთი იყო.

უფრო მეტიც, არც გზაზე შემომხვედრია რამე პოსტი, საიდანაც მივხვდებოდი, რომ პანკისი იწყება, ისე, რომ ვერც კი მივხვდი, ისე შევედი პანკისის ტერიტორიაზე.

სულ ბოლო სოფლიდან სატვირთომ აგვიყვანა ტბათანამდე (ასე 15 კილომეტრია). ჯერ ძარაზე ვიჯექი, მერე კაბინაში გადავინაცვლე, სადაც ფოტოების გადაღების შანსიც მქონდა.

ქისტი ბავშვები

ქისტი ბავშვები

პირველად თუშეთის გზებზე მოვკვდი შიშით, მეორედ აქ. ჩვეულებრივ გზებზე არ მეშინია, რა არის საშიში, გადავარდები-მიწას არ აცდები, მაგრამ აქაური გზების უმეტესობაზე თუ გადავარდი, საკმაოდ დიდხანს უნდა იფრინო, სანამ მიწას მოძებნიდე.

ამასობაში უზარმაზარი შავი ღრუბლებიც წავიდნენ და ახალმოთოვილი მთები გამოჩნდა…

ხოდა, იმას ვიძახდი, ძარაზე სანამ ზიხარ, კიდევ არაუშავს, ვერ ხედავ ვერაფერს და შიშის დიდი თვალებიც წყნარად არიან. აი, რომ დგები, თუ ხრამის მხარეს მოხვდი, ხედავ რომ მანქანა მიდის, წინ ძაფივით გზაა, გვერდიდან გზაც კი არ ჩანს, პირდაპირ ხრამია და მოსახვევებში გვერდზე რომ იხრება, თითქოს ცოტაც და, მიწას მოწყდება და გაფრინდება.

კაბინას ის უპირატესობა აქვს, რომ გზასაც ხედავ, იცი როდის მოგაჯანჯღარებს, როდის გადაყირავდები და თან შეგიძალია მძღოლს მოგონილი სიმშვიდით კითხო, კიდევ რამდენი დაგრჩათ, დიდი ხანია ალბათ რაც ამ გზებზე დადის? სულ ასეთი გაფუჭებულია ხოლმე ეს გზა? მძღოლიც, თავის მხრივ, ძალიან მშვიდად ატრიალებს საჭეს ამ ციცაბო გზებზე ისე, რომ არც კი უყურებს წესიერად, შენ მოგჩერებია და გეკითხება, კიმარა, აქ და დაგრჩენია, თბილისიდან ამსიშორეზე რომ წამოსულხარ.  შენ პასუხობ რომ ძალიან გაინტერესებს და თან დაჟინებით მიჩერებიხარ გზას, იქნებ მიხვდეს და თვითონაც გაიხედოს, თორემ ვააააააიმე რა ციცაბო მოსახვევია, მიიხედე, თუ ღმერთი გწამს, წინ, თორემ აგერ ძარაზეც აწიოკდა ხალხი. მძღოლი შენკენ ყურებას აგრძელებს და პერიფერიული მხედველობითაც კარგად კმაყოფილდება. ბოლო-ბოლო ხვდები, რომ აზრი არ აქვს, შეგეშინდება თუ არა, შედეგი მაინც ერთი და იგივე იქნება, ამიტომ მოკრუნჩხულ ნერვებს და ფეხის თითებს ასწორებ, დუნდები, ყველაფერს ფეხებზე იკიდებ და მხოლოდ ხედებით ტკბები.

ტბათანაში ადრე, ადრე, აი ჩვენი ბებიების დროს, 400-ოდე კომლი ადიოდა ხოლმე ზაფხულობით და იყო ერთი ჟივილ-ხივილი. მერე პანკისის მოვლენები მოხდა და თუშების ხის ქოხებიც მანდ მოთარეშე ბოევიკებმა  გააწინწილეს, შეშად, ნაწილიც უამინდობამ და დრომ გააფუჭა.  ახლა რამდენიმე ქოხიღაა შემორჩენილი და აღარც იმდენი ხალხი  ადის ზაფხულობით. ძირითადად პატარა ბავშვების პატრონები, მანდაურობის ერთგულები და კიდევ მწყემსები, თუშებიც, ქისტებიც, კახებიც, ისინიც, ესენიც. ქოხები არ იკეტება, შიგ არც ავეჯია. მხოლოდ ხის სკამ-თახჩები, დასაწოლად. ფანჯრებიც ძალიან ძუნწად აქვს, ერთი ან ორი, ვიწრო, როგორც დავაფიქსირე, ყველა ერთ, ალბათ ქარისგან დაცულ მხარესაა მიქცეული.

წყაროც ერთადერთია, ცივ-ცივი, კამკამა. ზაფხულობით დასალევადაც ეს წყალი მიაქვთ, საბანაოდაც, სარეცხსაც აქ რეცხავენ.

ჩასულები ავირ-დავირიეთ, ნაწილმა მაშინვე კარვები დასცა, ნაწილმა აქეთ-იქით ბოდიალი დაიწყო, ქოხებში შეიხედა, სხვა მხარეს გავარდა…

ხოდა, ერთ-ერთ  ქოხში შევსახლდი მეც. სულ ოთხი გოგო, ერთი ბიჭი და კიდევ ჩვენი ქისტი მეგზური ვიყავით. (მეგზურზე ცოტა მერე ვილაპარაკებ), გავშალეთ პარალონები ხმელ თახჩებზე, სპალნიკები, და მეტი საიმედოობისთვის ტენტიც გადავიფარეთ. ორ-ორი დავწექით, სითბოს ასე უკეთ ინარჩუნებ+ ადგილებს ვიგებდით (მეზობელმა კი გამომიცხადა დილას, მავიწროვებდიო, მაგრამ მეტრანახევარი ვარ და 50 კილო და რა შევიწროვება, ა? :ანგელოზისსმაილი: ). ხო, ერთს სულაც ერთიმეორეზე მიდგმულ მაგიდებზე ეძინა.

ამასობაში წამოჟინჟლა, დაღამდა. ბიჭებმა გზაზე მოგროვებული და ცოტაც თბილისიდან წაღებული შეშისგან ცეცხლი დაანთეს. ჯერ ქოხში, ბოლი გავა ფანჯრიდანო. ბოლი არა, მარა მე კი გამოვედი და კართან ავიტუზე. რომ შეატყეს, რომ ბოლი არსად არ აპირებდა წასვლას, გარეთ გადგეს ცეცხლი, იქვე ქოხი იყო ნახევრად დანგრეული და იმის გადმოხურულში, სახელი არ მახსოვს, ჩემს სოფელში პლოშადკას რომ ძახიან, ცეცხლი დაანთეს. ჩვენი მეგზური და მძღოლიც დაგვეხმარნენ, კიდევ იქ მწყემსებიც იყვნენ და გვაფრთხილებდნენ, არაფერი დაწვათ, თუშები ჩვენ დაგვაბრალებენო.

ქისტური ლაპარაკიც მოვისმინე და მეთვითონ დავრწმუნდი, რომ ძალიან, ძაალიან გავს წოურს (ანუ წოვა თუშების ლაპარაკს), თუმცა წოვების დამახასიათხებელი ‘ჰხ” ანუ ღრმა ხ თუ ჰ, რომლის გამოთქმაც ვერაფრით ვერ დავამუღამე, ამათ არ აქვთ.

ჰხოდა, სანამ იქ კეთილი ადამიანები მწვადებს წვავდნენ, ღვინოს სვამდნენ  და რაღაცეებს იძახდნენ, მე ერთმა კეთილმა ადამიანმა ღვინო მომცა (მე ვერ შვეეკვეხე “მაგიდასთან” და ფარ-ხმალ დაყრილი იქვე კუთხეში, სკამზე ვიძუძგებოდი სიცივისგან.

ცეცხლი რომ ჩაქრა და მწვადებიც შეიჭამა და ღვინოც დაილია და წვიმამაც გადაიღო, ყველანი ჩვენ-ჩვენ ლოგინებში კიარადა ქოხებში და კარვებში და სპალნიკებში გავეშურეთ იმის იმედით, რომ ხვალ წვიმა არ იქნებოდა და რაღაც ჩანჩქერს ვნახავდით და კიდევ ბევრ და საინტერესო რამეებს

ჩემი პირველი ლაშქრობა


ხუთი წლის წინ, მოვახერხეთ და ჭაუხებში დავიკარგეთ, იქ, სადაც იმდენი ხალხი დადის, გადაბილიკებულია ყველაფერი და ყველა თავმოყვარე მობოდიალე ერთხელ მაინცაა ნამყოფი.

ხო, ჭაუხები თუ ჭიუხები?

დღემდე ვერ გავიგე რა ქვია, ზოგი ერთს ეძახის, ზოგი მეორეს, ზოგი მესამეს.

ჭაუხები გამოჩნდნენ და ჯერ კიდევ მიხარია :დ

წასვლა რომ დავაპირე, ზუსტად სამი საათი ვეხვეწე დედას, რომ “გავეშვი”. ხვეწნა რატომ დამჭირდა, არ მახსოვს. დედაჩემი თუშია, იქ, მოგეხსენებათ, ცუდი გზებია, ხევსურეთის გზატკეცილები ნანახი არ ქონდა და შესაბამისად, ცივი უარი მტკიცა. მერე მაინც დავითანხმე.

გზადაგზა "მალინა" იშოვებოდა, ბებიაჩემის ენაზე ქხვაფა :დ

სულ ხუთი კაცი ვიყავით, მე ყველაზე გამოუცდელი, ნათხოვარი ზურგჩანთით, ნათხოვარი საძილეთი, ბოტასებით, ჯინსებით, მოკლედ, ყველაფერ იმით, რაც ჯობია, სახლში დატოვო. სახლიდან მოხარშული სიმინდი, პერაშკები და ვაშლი გავაყოლე.

პირველივე დღე მივხვდი, რომ ძალიან, ძალიანზე მეტად გამიჭირდებოდა. ზურგჩანთა საშჳნლად მძიმე იყო, მე კი ძალიან ცუდ ფიზიკურ ფორმაში ვიყავი და თურმე წარმოდგენაც არ მქონდა, სად უნდ მევლო და რამღელა აღმართები ამევლო. იყო მომენტები, როცა უბრალოდ, ძირს ვეცემოდი, იმიტომ, რომ გული ისე მიჩქარდებოდა, ნაბიჯს ვეღარ ვდგამდი, თვალებში მიბნელდებოდა და რას არ მივცემდი, ოღონდ იმ წუთას თბილისში აღმოვჩენილიყავი.

თუმცა მერე იწყებოდა დაღმართები ან ვაკე , სადაც სიარული არ მიჭირდა და თბილისში დაბრუნებაზე ნატვრას ვწყვეტდი, იმდენად ლამაზი იყო იქაურობა და იმხელა თავისუფლების შეგრძნება მოქონდა.

 

მოხარშული სიმინდით ხელში. არ მკითხოთ, რა უნდოდა ლაშქრობაში :დ

სულ ოთხი დღე გვქონდა. პირველი ღამე სადაც დაგვიღამდა, იქ გავათიეთ. დღე მაისურში რომ მცხელოდა,  ღამე ქურთუკი მეცვა და ვერ ვთბებოდი. თან მოვახერხეთ და თან წაღებული გაზის ბალონი რაღაცნაირად გავაფუჭეთ, შესაბამისად, ალპურ ზონაში ცხელი წყლის გარეშე აღმოვჩნდით, ერთ-ერთმა მონაწილემ კი პირველ დღესვე ფეხი დაიშავა.

მეორე დღეს ჭაუხებს მივუახლოვდით, გვერდით გავუარეთ და…  აი მერე რა ვქენით, მე პირადად წარმოდგენაც არ მაქვს. უბრალოდ, დავდიოდით, დავდიოდით, დავფორთხავდით, რუკას ვუყურებდით (ჯიპიესი ან უკიდურეს შემთხვევაში კომპასიც კი არ გვქონდა), ვცდილობდით გამოგვეცნო, სად და როგორ უნდა წავსულიყავით და იმასაც ვერ ვხვდებოდით მემგონი, სად ვიყავით.

ამეებზე დავდიოდით გზააბნეულები და ნეტა რატომ არ ჩავვარდით?

ერთი სულიერიც კი არ ჩანდა ჰორიზონტზე, რამე რომ გეკითხა. მერე ფარა დავინახეთ, ერთი ჩვენგანი მეცხვარის მოსაძებნად გაიქცა, მე მზიან ფერდობზე ჩამოვჯექი და… ზურგჩანთის მოუხსნელად ჩამეძინა.

ბოლოს დეკიანებზე დავეშვით.  დეკა დაცერავებულ ფერდობებზე იზრდება ისე, რომ ზემოთკენ მოხრილი ღერები გამოსდის, ხოდა სულ სირბილ-სირბილით ჩამოვირბინე. იმის მერე ბევრჯერ მომისმენია რა საშინელებაა დეკიანებზე ჩამოსვლა, არადა პირიქით, ფეხს ადგამ დრეკად ხალიჩაზე, რომელიც გიკავებს და ფაქტიურად, კიბეზე ჩამოდიხარ. რაც მთავარია, გაცილებით უფრო სწრაფად, ვიდრე ამას უდეკო ფერდობზე შეძლებდი.

და-ვი-ღა-ლე!

ის ღამე სადღაც დაფერდებულზე გავშალეთ კარავი, მთელი ღამე ფეხზე მდგარს მეძინა, დილით კი ვიღაც ცხენოსნები თუ მწყემსები შემოგვხვდნენ და აგვეკიდეთ რაც ძალი და ღონე გვქონდა. გვასწავლეს, როგორ უნდა გადავსულიყავით რომელიღაც ქედზე, რომ მერე თავბრუდამხვევად აბეზარი დაკლაკნილი ბილიკებით დავშვებულიყავით ციცაბო ფერდობებზე, აბუდელაურის ტბებისკენ, (რომლებიც ძალიან შორიდან დავინახეთ) და მთელი დღე, ფაქტიურად შესვენებების გარეშე, სწრაფი ტემპებით ჩავედით მმმ… როშკამდე თუ კორშამდე?

სოფლამდე მივაღწიეთ, აქ ჯერ არ ვიცი, რომ ღამე კიდევ უნდა ვიბოდიალო

ანუ აი რომელიც უფრო მაღლაა, იქამდე. იქ დაგვამშვიდეს, რომ ღამე ტყეში მგლები იქნებოდნენ და მეცხვარის ძაღლები, მე ავიღე დიდი წკეპლა (შეგიძლიათ გადაიხარხაროთ, არ მოგერიდოთ) და დავადექით გზას. დაგვაღამდა, წვიმა დაიწყო, მივდიოდით ხეობაში, მივდიოდით, მივდიოდით, მივდიოდით…. მე რა, ფეხები მიდიოდნენ ავტოპილოტზე.

ძალიან ცუდი იყო, ზემოდან კლდე და ბნელი ტყე გადმოგყურებს, დაბლა მდინარის შხუილი ისმის, გაღმა ფერდობებზე ალაგ-ალაგ სინათლეები ჩანს და ძაღლების ყეფის ხმა ისმის, მიუყვები გზას და ყოველი მოსახვევის დანახვისას იმდედი გაქვს, რომ აი ეს მოსახვევიც  და სოფელი გამოჩნდება, მაგრამ  იმედი გიცრუვდება, მერე მეორე მოსახვევს უახლოვდები და ისევ თავიდან ჩნდება გასაცრეუებელი იმედი… ბოლოს ბარისახოს ნაწილისკენ გადასახვევი რომაა და ასფალტიანი გაუგებრობა, აი იქ დავეცით კარავი. არადა, თურმე ერთი მოსახვევიც და სოფელი იქნებოდა, სადაც ვინ იცის, იქნებ თბილადაც დაგვეძინა…

დილით კი ავტობუსი მოვიდა და წამოვედით. მე გულში ვიფიცებოდი, რომ ეს ჩემი ბოლო გაბოდიალებაა მთებში.

პ.ს. სულელურად მოვიქეცი და დისკზე ჩავწერე სურათები, კომპიდან კი წავშალე, ამიტომ ვარ ყველა სურათში მე.  სხვები, უბრალოდ, არ მაქვს. არადა ძალიან მინდოდა ეს პოსტი დამეწერა.

Canon vs Nikon and my heart goes to…


ბოლო ექსკურსიის სურათები იმდენად ცუდი გამომივიდა, რომ ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე… ამდენს დავდივარ და ერთი ნორმალური კამერა როგორ არ უნდა მქონდეს?!

ნორმალური თქო და სარკული გაგახსენდათ ეგრევე, ხომ? ნწუს, სარკული (პროფესიონალურს რომ ეძახიან) ფოტოაპარატები ძალიან ფაქიზია და სულაც არ მეხალისება ბევრკილოიანი აპარატის ლაშქრობებში თრევა, ან სადმე მიარტყამ, ან უდროო დროს დაგაწვიმს და ჭკა, მშვიდობით, აპარატო.

საუკეთესო გამოსავალი Canon-ის SX სერიის აპარატებია, იმჰო. რატომ?

  •  მბრუნავი/მოძრავი ეკრანი, ყველაზე-ყველაზე-ყველაზე ზე მიზეზი, რის გამოც არასოდეს არ ვიყიდი ნიკონს.  შენ კი არ იღუნები და კისერს ღრიცავ რომ დაინახო, რას იღებ, ეკრანს მოაბრუნებ და ვსო :გულიკი:
  • ზუმი. მე ზუმის ხამი ვარ, რაც მეტი, მით უკეთესი. ადამიანების შეუმჩნევლად გადაღებისას და ვრცელი ხედების  დეტალების მოახლოვებისას მადგება.
  • პროგრამული მოუდი. აქ წვრილმანების გასწორება შეიძლება ჩემნაირი ჩაინიკებისთვის. მკვეთრი ფერები, მზიანი-ღრუბლიანი ამინდი და მსგავსი უწიპუწოები.
  •  შატერის სიჩქარის  და მსგავსების დასაყენებელი ცალ-ცალკე განყოფილებები. ძალიან კარგი რამეა თუ გინდა, რომ რამე ისწავლო.
  •  აი მომკალი და ძალიან user-friendly დიზაინი/პროგრამა აქვს. უმარტივესია, ნიკონისგან განსხვავებით, რომელიც რამდენჯერმე მეჭირა ხელში და ვერც თავი გავუგე, ვერც ბოლო, ახვლანჯული ძაფის გორგალივით იყო.
  • რბილია, მოსახერხებელი და ხელში “მოგყვება”, წვეტიანი არაა, ნიკონივით.
  • უბრალოდ, მიყვარს ეს ფოტოაპარატები. :დ

ამ ბლოგზე არსებული ფოტოების სრული უმრავლესობა ამ ფოტოაპარატითაა გადაღებული. ორი წლის წინ ვიყიდე ნახმარი, 300 ლარი მივეცი, გაუძლო გუბეში რამდენჯერმე და მდინარის ქვებზე ერთხელ ჩავარდნას, ლაშქრობებში ძირს გდებას და ხეებზე მინარცხებას, ჩანთაში ყოველგვარი დაცვების გარეშე ჩაგდებას. იდეალურ მდგომარეობაში იყო და ახლა იმდენი ნაკაწრი აქვს, ვერ მოვთვლი. ერთი პერიოდი ობიექტივის ფრთები არ ეხურებოდა წინ, გაიჭედა. მერე მიხვდა, რომ გამკეთებელი არ ვიყავი და თვითონვე გამოსწორდა. (უცებ მეტი ვერ ვნახე, სორი, ამ სურათზე სპეციალურად ვარ გაბლარული და საშინლად უხარისხოა, იმიტომ, რომ ძალიან დაბალი შუქია და მაღალი ISO მაქვს მოპწიჩკული  :დ)

გადაწყვეტილება მიღებულია, იმ ხელფასზე Canon sx 40-ს ვყიდულობ. თუმცა, რევიუ რომ ვნახე, რაღაც სულელური უწიპუწობები, სულ ცოტათი გაზრდილი ზუმი და მაღალი ხარისხის ვიდეო ქონია დამატებული რასაც მე სულაც არ ვიყენებ, ხოდა ისა… კარგად უნდა მოვიფიქრო :დ

პ.ს. Canon-ის G სერია კიდევ უფრო უკეთესია, უბრალოდ, რატომღაც sx უფრო მესაყვარლება მე :დ

პ.ს. აი ასეთ საყვარელ მწვანობებს იღებს ჩემი უბრალო პაპარატი

წკლიპერინობები


ჩემი სახლია და სტენკას სადაც მიდნა იქ დავდგამ

ჩემზე

ხო, “მიდნა” და არა “მინდა”, “ფუსთა” და არა “სუფთა”. ეს მეტყველების ჩემეული სტილია და მე ძალიან მიყვარს ბლოგები, რომლებიც ისევე წერენ, როგორც მეტყველებენ ხოლმე, სწრაფად, უცებ, უნებურად.

ჩემი პოსტები ან ერთი ამოსუნთქვით იწერება, ან საერთოდ არ იწერება. აქ შეხვდებით ბარბარიზმებს, დამახინჯებულ სიტყვებს, ალაგ-ალაგ “აპეჩატკებსაც”, ჩემი კლავიატურა დიდი ხანია გამოსაცვლელია,სულ მეზარება და იმიტომ.

ქართულ ცეკვაზე

ჩემს რუტინას ცეკვა დაემატა,  უფრო სწორად, მცდელობა, ვიქნიო ხელ-ფეხი რვა თვლაზე, მაქსიმალური სიზუსტით.

თავიდან რვაფეხას ან კიბორჩხალას ვგავდი, ახლა ნელ-ნელა დავამუღამე და უკვე მსიამოვნებს კიდეც, როცა რაღაც გამომდის, ან არ გამომდის და ბევრჯერ ვიმეორებ, თან საკუთარ თავზე მეცინება.

ყველაზე მეტად ჩაკვრები მომწონს და მეხალისება, მკვეთრი მოძრაობები და ბიჭების ილეთები მომწონს, ნაზინუზა მოკრძალებული მოძრაობები ძალიან ცუდად გამომდის და ვერაფრით ვერ მივხვდი, სად უნდა დავმალო იდაყვი ხელების პრანჭვისას (ანუ, აქეთ-იქით რომ გრიხავ, რა ქვია მაგ მოძრაობას?)

ვაშლოვანზე

შეიძლება ვაშლოვანში წავიდე, კარვით… ძალიან კი ცივა, მაგრამ მე მაინც იმედი მაქვს, რომ არ გავიფიჩხები და საერთოდაც, წავალ. ბოლოს რომ ვიყავი, დეკემბერი იყო, 2010 წელი, მორიგი “გაქცევა” მჭირდა თბილისიდან. ახლა არ გავრბივარ, ჯუსტ, მომენატრა ღია ცა, თავზემოთ.

სინტონზე

უკვე რამდენიმე თვეა დავდივარ.  სინტონის გავლენაა თუ უბრალოდ, მე გადავწყვიტე, რომ უნდა შევიცვალო, არ ვიცი, ფაქტია, რარაცეები შეიცვალა. წვრილმანებში ვამჩნევ და ძალიან მიხარია 🙂 ძალიანზე მეტადაც. და ადამიანების ფიდბექია ძალიან საოცარი და დადებითი, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ გავცოცხლდი და სარკოფაგიდან ამოვძვერი. განსაკუთრებით ახალი ადამიანების მიმართ ვგრძნობ ამას. ძველებისადმი, შენს შესახებ უფრო “გამყარებული” და უკვე არსებული სტერეოტიპები რომ აქვთ, ცოტა ძნელია ახლის “დადება”.

წიგნებზე

ჯეინ ვებსტერის “გრძელფეხება მამილო”-ში იძახის ჯუდი ებოტი, “ადამიანი, რომელსაც მთელი ცხოვრების მანძილზე არასოდეს არაფერზე შეხედულება არ შეუცვლია, უნდა დასპირტო და მუზეუმში გამოფინოო”, კიდევ იმას იძახის, რომ ყველას უნდა ქონდეს ბედნიერი ბავშვობა, რათა დიდობაში, როცა კაცმა არ იცის, რა მოუხდება და როგორი იქნება, ყოველთვის სიხარულით გაიხსენოს ეს პერიოდი.

ჯუდი ობოლია, სულ არავინ არ ყავს, უცნობი მეურვის გარდა, რომელსაც წერილებს წერს და რომელმაც ბავშვთა სახლში გაზრდილი გოგო კოლეჯში გაგზავნა.

პ.ს. ზღვის სუნიც მომენატრა