თუშური ჩემ-ფესვ-ტური II


ჩვენ ამ დღეს ორჯერ გაგვიმართლა, ორმაგად დავიკარგეთ:

  • დიკლოში მიმავლები ომალოს ბილიკს დავადექით
  • და ომალოს ბილიკზე დამდგრებმა ეგ ბილიკიც დავკარგეთ
  • კიდევ კარგი დავკარგეთ, გადავრეკეთ და დიკლოს ბილიკი მიგვასწავლეს
  • მეორე გამართლება-დათვის ბუნაგს ვესტუმრეთ და სახლში არ დაგვხვდა

ხოოოოდა, მეორე დღეს დილით წვიმიანი დილა რომ დავინახე, გულზე შემომეყარა, გამოვძვერი კარვიდან, გავშალე ცალი ფეხი, მივლასლასდი ნაკოცონარ ადგილთან და შევუშვირე ჩემი შავი შორტიკები გასაშრობად.

ამასობაში რკინის კრუშკები შემოდგეს ცეცხლზე, მე მივხვდი რომ ცხელი წყლის მათხოვრობას აზრი არ ქონდა, რიგში ისედაც ბევრი იდგა ჩემამდე, ალექსას გაზი გამახსენდა და ოლია მათხოვრის და აბეზარი ბუზის როლში შესულმა მივაჭერი, ფლიიიიზ ყავა თქო, ხოდა ასე და ამდაგვარად მე და ხათოს და კიდევ მაკას გვერგო ცხელი ქაფქაფა ყავა იმ ცივ დილას. (ალექსა ამასობაში მთის ქონდარს არეკლამებდა, მაგრამ ყავა ჩვენი არსობისა-ო მივუგეთ ჩვენ )


მერე წავცანცარდით მე და ხათო, წინა დღეს ალვანის სახლში შუქი დაგვეტოვებინა და გასაღები გამოატანეთ ბესოსო დამირეკა თამაზიმ, მივეცით გასაღებები, შევარჭეთ დასატენად ტელეფონ-ფოტოაპარატები, გავისეირნეთ დართლოში და დავალევინეთ თვალებს წყალი, ვითამაშეთ კდემამოსილი მანდილოსნების როლები, მე ამასობაში მივხვდი რატომ მქონდა შატილში “სახლშიდავბრუნდი” შეგრძნება, სიპისქვებიანი სახლების გამო, ხოდა ამასობაში სხვებიც მოვიდნენ, ბრაზიანმა შორენამ გვითხრა ეკლესიის ადგილიდან გამოდით დროზე, თორემ წვიმა მოგივათო (შორენასთვის ექსკლუზიურად არ გაწვიმდებოდა რამდენიმე კვადრატულ სანტიმეტრზე ეტყობა :უსერ:)

ჩანთები დავტოვეთ, დიკლომდე უჩვენოდ წაიღებდა მანქანა და დავადექით ბილიკებს, რომლებითაც უნდა გადავსულიყავით დართლოდან დიკლოში ჩიღოს გავლით.

ჩიღომდე მარტივი იყო, თუ რამდენიმე ცხვრის ბინას არ ჩავთვლით, წარმოიდგინეთ, მიდიხარ შენთვის, უცებ ხედავ ცხვარს სადღაც შორს და მოექანება შენკენ კბილებდაღრჭენილი უზარმაზარი ქოფაკი და გიყეფს. თან ვიღაც ძაღლი აგვეკიდა და მთელი გზა წარმატებულად მიშლიდა ნერვს, იმიტომ რომ ძაღლის დანახვაზე უფრო წიოკდებოდნმენ ის ქოფაკები.

იდეაში მეცხვარის ძაღლი არ იკბინება, უბრალოდ გიყეფს და განახებს რომ “აქ მე ვარ და აბა დროზე დასტოვა ტერიტორია”, თუ ბილიკზე ერთად შეჯგუფდება რამდენიმე კაცი და მშვიდად გაივლის, ხელის ქნევის, ჯოხის მოღერების, ქვის სროლის, წივილ-კივილის და მსგავსი მანიპულაციების გარეშე, არც თვითონ არ ერჩის , ყეფა-ყეფით გააცილებს, სანამ იმ ტერიტორიას არ გადაცდება, რომელიც თვითონ აქვს “მონიშნულ-მისაკუთრებული” და შორს წასულსაც მიაყეფებს ერთ-ორს, პროფილაქტიკისთვის.

თავიდან ძალიან მეშინოდა, აი უძალიანესად, დიკლოდან გასულებიც არ ვიყავით, მეცხვარე შემოგვხვდა ცხვარი მიყავდა სადღაც და ეს მოგზაური ძაღლები ისეთი გაცოფებულები იყეფებოდნენ, ბოლო ხმაზე ვიკივლე გაიყვანეთ თქო, მოვიდა მერე, გვიშველა. მერე და მერე მივეჩვიე, ისინი ყეფდნენ, ჩვენ ერთად ვქუჩდებოდით და ნელა გავდიოდით ბილიკზე, აქეთ-იქიდან ძაღლები მოგვდევდნენ და ყეფდნენ, მეცხვარეები არც კი გვიმჩნევდნენ, ერთს გამოიხედავდნენ (ან არც გამოიხედავდნენ) და საქმეს აგრძელებდნენ, ამით კიდევ უფრო ვმშვიდდებოდი, ე.ი. იცის რომ არაფერს არ გვიზამენ თქო და ვაგრძელებდი ბილიკზე სიარულს.

იმჰო, თუ ცხვრის გადარეკვისას შემოხვდი და არა ჩვეულ ადგილას, კიდევ უფრო აგრესიულები არიან.

ხოდა ამასობაში მივედით ჩიღოში, დიდი არაფერი, პაწუკა სოფელი, ერთი ოჯახი დაგვხვდა სულ და იქაური მყეფარი, რომელსაც ჩვენი ძაღლი შემოეკბინა, საოჯახო სასტუმროც იყო, სამჯერადი კვებით 50 ლარიო, უკვებოდ 30. თითქმის ყველა სოფელშია მსგავსი სასტუმროები, დაგაძინებენ, გაჭმევენ, შხაპსაც მიგაღებინებენ.


იქ აგვიხსნეს რომ “ქვასთან მარჯვნივ უნდა გადაგვეხვია”, მერე მდინარე გადაგველახა ხიდით, მერე ბილიკით ავიდოდით, გადავივლიდით დიკლოს მთას და დავინახავდით მთის წვერიდან დიკლოს. ხოდა, ძალიან მოვინდომეთ და დავინახეთ “ქვა”, გადავუხვიეთ მარჯვნივ, დავიწყეთ დაშვება ციცაბო ბილიკზე, ტყეში, გავიგონეთ მდინარის ჩხრიალი, გაგვიხარდა, მივედით ახლოს და… მდინარეზე გადებულია ოთხი მორი, რამდენიმე ადგილას გარდიგარდმო სხვა მორით გამაგრებული, დაბლა ლოდებზე მოჩქეფს მდინარე და ვიღაც ღადაობს რომ ერთი ხელ-ფეხის აცდენა და ვსო, კაპუტ… ცურვა თუ არ იცი, მართლა 100% კაპუტ, თუ ცურვა იცი, ან გადარჩები ან არა, სწრაფი დინებაა და შეიძლება რომელიმე ლოდზე მიგახეთქოს.


წარმოდგენა რომ შეგექმნათ, აქ დაშვება ახალი დაწყებული გვაქვს არასწორ ბილიკზე და ხეობაში ჩავდიართ, სიღრმე არ ჩანს…


პირველები გერმანელი გოგო და ორი ჩვენი ბიჭი გადავიდნენ, მერე კიდევ სხვა გოგოები, მე ვიდექი და მუცელი ამტკივდა შიშისგან და სანამ სიმხდალე მომრევია წავალ თქო, ჩანთა ქსოვრელმა გადამიტანა, შარფი მოვიხსენი მხრებიდან (ბუზ-კოღო-ქინქლებს ძალიან გაუხარდათ) თავი ხელში ავიყვანე, მორებზე დავჯექი და ისე დავიწყე გადასვლა.

ამ დროს მთავარია, ძირს არ ჩაიხედო და პირდაპირ იყურო, თორემ მოგეჩვენება რომ ხიდი მდინარეში მიცურავს, დაგეხვევა თავბრუ და მოადენ ტყაპანს, ძალიან ვცდილობდი წინ მეყურა, მაგრამ ისიც ხომ უნდა დაინახო, რას კიდებ ხელს და სად ჯდები და უცებ მივხვდი რომ დამერხა, მეჩვენება რომ “მივცურავ”, თან საშინელი სისწრაფით, დავხუჭე თვალები, თავბრუმ უცებვე გამიარა, წამოვდექი და ახლა ოთხზე მდგარმა გავაგრძელე გადასვლა (აქ ზურგსუკან ვირაცის ყვირილი მომესმა, ხათო ყოფილა). ოთხით უფრო მარტივი აღმოჩნდა და ასე გავედი მეორე ნაპირზე. რეალურად, რომ არა ჩემი ცურვის არცოდნა, ძალიან მშვიდად გადასასვლელი ხიდი იყო, ჯუსტ ცოტა უნდა გაგეჭირვებინა და გეფოფხა.

მეორე ნაპირზე დაგვხვდა წელამდე ბლახები და ბილიკის არანაირი ნიშანწყალი, არადა უნდა ყოფილიყო. რატომღაც მდინარის მიმართულებით გადავწყვიტეთ წასვლა, გავუყევით ნაპირს, ჯუნგლი, ბლახი, ბუზი, კოღო, ჩახერგილი ტყე, წაქცეული მორები, ზოგგან დამპალი, უამრავი ტყის მარწყვი (გამოვკსტი, ისეთი გემრიელი იყო), ალაგ-ალაგ დათვის ნაგორავები. პარალელურ რეჟიმში რამდენიმე კაცი ცდილობდა სწორი მიმართულების დადგენას.

ნაგორავებს რომ გადავაწყდით და დათვი ვახსენეთ, ნაიამ მოიმარჯვა მობილური და რომელიღაცა კეთილი ადამიანის და შემდგომ მეორე კეთილი მწყემსის დახმარებით და რჩევით დავბრუნდით უკან, ისევ გადავფოფხდით იმ ხიდზე (დიდხანს ვბჭობდით ღირდა თუ არა გადასვლა, ნაწილი ამტკიცებდა რომ დიკლო მაინც აქეთ მხარესაა და ასევე უნდა ავაჭართ მდინარის გაყოლებაზეო), უკან გადაფოფხება უფრო რთული აღმოჩნდა, მეორე ნაპირი ამჯერად უფრო მაღლა იყო ვიდრე აქეთა და ხიდის ბოლოსკენ ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ უკან ვვარდებოდი.

ავიარეთ ის აღმართი უკან. უფრო სწორად, ავფოფხდით, ასვლა არ ერქვა ამას. წყალიც გვითავდებოდა და თან ნერვი მეშლებოდა, იმხელა დაღმართ-აღმართს რომ მივასკდით უაზროდ. გზადაგზა წამდაუწუმ ვჩერდებოდით და მე სერიოზულად ვიფიქრე ჩიღოში გაგვეთია ღამე, მეორე დღეს გადავიდოდით დიკლოში, ფიფლებმა არაო და ნუ კაი, ავფოფხდით როგორც იქნა ზემოთ, ქსოვრელის ჩხუბის თანხლებით, დავინახეთ ნანგრევები და ნაიას მეცხვარის მითითების მიხევით დავეშვით ქვემოთ, მერე იყო ხიდი, ხიდის ზემოთ წყარო, სადაც თვალებში გამოვიდეხედეთ და შევუდექით ბილიკს სულ ზემოთ და ზემოთ, ალაგ მდელოზე, ალაგ ტყეში, თან სერპანტინებად იყო ეს ბილიკი და სადაც დასასვენებლად დავჯექით ყველგან ქონდარი გავჭყლიტეთ და ეს ლაშქრობა ამ სუნთან ასოცირდება ჩემთვის. ზოგადად, ძალიან მინდოდა დამეჩივლა დავიღალე თქო, მაგრამ ერთ-ერთ მოლაშქრეს მუხლი ქონდა ნატკენი, ტკივილგამაყუჩებელი დალია და ისე მოდიოდა, ორი ჯოხით და იმას რომ ვუყურებდი, ვკეტავდი და გზას ვაგრძელებდი ჩუმად.


ის ნამდვილი ხიდი რომ დავინახე, მეორე სუნთქვა გამეხსნა

გზადაგზა არყის ხეების ტყეს შევხვდით, თუშეთში და არყის ხეები, არ ველოდებოდი.


წიწვიანების იყო ალაგ-ალაგ

ამასობაში ჩამოღამდა, ფაქტიურად ოთხით მივფოფხდი მთის წვერამდე, საიდანაც დიკლო ჩანდა და ქვებზე დავეხეთქე დასასვენებლად. მციოდა, მყინავდა, თბილი არაფერი არ წამოვიღე რატომღაც (შტერ) და საწვიმარში გავეხვიე.

წვერზე საყვარელი მესაზღვრე დაგვხვდა, ცოტაზე გაგვაცილა, კიდევ ერთხელ შეგვახსენა, რომ ძაღლების დანახვისას შევჯგუფებულიყავით და ისე გაგვევლო, დაგვემშვიდობა და ჩვენ სრულ უკუნეთში გავაგრძელეთ გზა, ტყეში.


დიკლოს ახლოს ძაღლების ყეფა გავიგონეთ, ვიცადეთ იქნებ ვინმე გამოვიდესო (ახლოს ისმოდა ყეფა), არავინ რომ არ გამოვიდა, რაღას ვიზამდით, წავცანცარდით და აღმოჩნდა რომ საერთოდაც მეორე მთაზე ყეფდნენ ის ძაღლები.


სოფელთან არმისული ჯიპის ეკიპაჟს დაენთო ცეცხლი და გველოდებოდნენ, ისე უბოდიშოდ დავასკდი პარალონზე, არც კი მიკითხავს შეიძლებოდა თუ არა და რაღაც პურს წავეპოტინე. ვერ შევჭამე, თავი არ მქონდა, გადავაგდე, ვიჯექი და ცეცხლზე ვლღვებოდი.

ამასობაში ჩვენი ბარგიც მოიტანეს და მოდით აქო დაგვირეკეს სოფლიდან, წავჩანჩალდი, ახლა უკვე ავტოპილოტზე (მომთენთა ცეცხლმა) კინაღამ კრაზანების თაიგული დამრჩა, გზადაგზა რომ ვაგროვე, ჩავედით სოფელში, ახლა იქ დავსხედით რაღაც სკამზე… ხოდა ისხდნენ ის ქალები და ჩაღმურად ქოთქოთებდნენ რა უთავბოლო ხალხიაო, თავი რომ ვერ შევიკავე და პასუხი რომ გავეცი ცოტაარიყოს გაუკვირდათ, როგორ გავიგე რას ლაპარაკობდნენ, მერე ავუხსენი რომ თუში ვიყავი და ახლა ის გაუკვირდათ, რატომ ჩაღმურად არ ვლაპარაკობდი. მერე გამომკითხეს ვინ ვიყავი და ააა, საბდოს გერის შვილი ხარ-ო? (საბედა ბაბუაჩემის მეშვიდე თუ მეექვსე ცოლია, ანუ ჩემი ბებიანაცვალი)… საბედნიეროდ გამოკითხვა ამით დამთავრდა და ლეონკე ბელადიძემ მოგვაკითხა, სახლის კარი გაგვიღო…


მე სასწრაფოდ ყველაზე რბილი ლოგინი დავიკავე ჩემთვის და ხათოსთვის, იქვე მდგარი სავარძელი საწყობად გამოვიყენე, დავიკიდე ყველანაირი ხმაური-ყაყანი-ვიღაცისფეხის და კედლებში გამჯდარი ცხვრის სუნი, პლედი დავიფარე ფეხებთან, ტანსაცმლიანად ჩავძვერი საძილეში, ისე რომ შარვლის ღილიც კი არ გამიხსნია, გადავბრუნდი კედლისკენ, არადა არ მეძინებოდა, უბრალოდ, არაფრის თავი აღარ მქონდა, დაღლილობისგან გული მერეოდა, თან ძალიანძალიან მშიოდა და ვნატრობდი ნეტა ვინმე მოიფიქრებდეს, პურის ფინჩხას შემომთავაზებდეს თქო მარა ვის ქონდა ჩემი თავი ყველა გაჭირვებული იყო იქ.

ბუნდოვნად მახოვს როგორ ხმაურობდნენ და ჭამდნენ ვიღაცეები ოთახის მეორე ბოლოში, როგორ ომახიანად გეგმავდა ნიკოლოზი რაღაცას, როგორ ჩაძვრა ხათო საძილეში და რაღაცეებს იძახდა (თუ არ იძახდა?), როგორ შევუღრინე რომელიღაც ტიპს, შენი ფეხსაცმელი ოთახიდან გაიტანე თქო, როგორ იმტკიცებდნენ ვიღაცეები საწოლებს და წინ და უკან დაათრევდნენ ლეიბებს და მერე აღარაფერი არ მახსოვს მეორე დილამდე, როცა შორენა შემოჩხუბდა ოთახში, ადექით, ორეთის ტბაზე უნდა წავიდეთ ცხენებითო….

პ.ს. ოდესმე თუ დართლოდან დიკლოში ფეხით გადასვლას დააპირებთ – დართლოდან ჩიღომდე მართლა ერთადერთი ბილიკი მიდის, ჩიღოში რომ შეხვალთ, სოფლის გავლით ქვემოთ უნდა დაეშვათ, გადალახოთ პატარა ღელე/ხევი ქვებზე სკუპსკუპით, გაყვეთ მარცხენა, ყველაზე ზემოთა ბილიკს, ბილიკი მოუხვევს და აიწევს ცოტა ზემოთ, ცოტას გაივლით და დაინახავთ ნანგრევებს (სოფლიდან გამოსვლიდან ასე 10-15 წუთში ან არც), დაეშვებით დაბლა ისე რომ ნანგრევები მარჯვნივ დარჩეს, ბილიკზე შემოგხვდებათ დიდი წითელი ქვა და წახვალთ მარჯვნივ, ზიგზაგისებურად ეშვება ბილიკი ტყეში, ზოგგან მაღალ ბლახებში იკარგება და წყლიანდება და რუს გავს და არ შეიმჩნიოთ, გააგრძელეთ გზა, მიადგებით ადამიანურმორებიან ხიდს, ხიდთანვე გრძელდება ბილიკი, რომელიც ადის მარჯვნივ და ზემოთ და რაც მთავარია, 5-ოდე წუთში გხვდებათ წყარო, ასერომ მდინარის წყლის ამოხაპვით თავს ნუ მოიკლავთ. მერე გაყვებით ამ ბილიკს, ივლით-ივლით, ერთადერთია და ვერ დაიკარგებით. მთის წვერზე ცოტა მდელოზე იკარგებასავით მარა უკვე იმ ადგილას, საიდანაც დიკლოც მოჩანს. მერე ძაღლებია და უნდა შეჯგუფდეთ, მერე გზა ისევ ტყეში შევა და ისევ ვერ დაიკარგებით და ასე ჩაბილიკდებით დიკლოში და არ დაგავიწყდეთ მანდაურობა მომიკითხეთ და გულნაზის გადაეცით დიდი მადლობა შხაპისთვის და საყვედური ძროხის ყველის და არაკოტრული ხაჭაპურებისთვის.

Advertisements

თუშური ჩემ-ფესვ-ტური. I



თბილისი-ალვანი-ცერის უღელტეხილი-დართლო-დანო-ნაწვიმარი კარვები

პარასკევს წავედით თბილისიდან ალვანში, დავიქირავეთ 15 კაციანი მარშუტკა, რომელშიც რატომრაც 20 კაცი ჩავსხედით და ალვანამდე ორი საათის გზას ოთხი საათი მოუნდა გომბორის გავლით…

საბედნიეროდ თამაზის სახლში გავჩერდით, ოღონდ მანამდე საკმაოდ დიდხანს ვეძებდი ჩაბნელებულ ალვანში იმ უბანს, სადაც გავიზარდე და სადაც გასაღები უნდა ამეღო სახლის. იმ ღამეს წყლის გადავლებაც მოვასწარით მე და კიდევ რამდენიმე გოგომ.

დილით ექვსზე ავდექით და შვიდისკენ დავიძარით, მე ძალიან მეშინოდა გზის, ტოესწ, სიმაღლის და საშიში შეგრძნებების და სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი სიმარტივით და მძღოლის ოსტატობით :აქდიდიგულიკი:


გზა იდეაში კარგია, პატარა მანქანა თავისუფლად დადის, მაგრამ დიდ სატვირთოს რაღაც მომენტში ადგილი არ ყოფნის მოსახვევში, ამიტომ უკანსვლით იხევს უფსკრულამდე, მერე ერთს ამოიხვნეშებს და გზას აგრძელებს და აი მაგ ადგილებში ისა, რამდენიმე წლის სიცოცხლე დავტოვე მგონი :შ

(თუმცა ზვიო მომიყვა, რომ წესით ძარაზე კი არ დგას ხალხი, როგორც ჩვენ ვიდექით, არამედ უამრავი ბარგია დაწყობილი და ადამიანი თუ დადგა, ბორტი მუხლამდე წვდება, ამიტომ ბარგზე ჯდებიან და ხელი ბორტზე უკიდიათ და გადავარდნის შანსები+ ექტრემალური შეგრძნებები უფრო მეტია)

ხოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მთა ყველგან მთაა, ტყე ყველგან ტყეა, ბალახი ყველგან ბალახია და გზა ყველგან გზაა და მე ძალიან ბევრგან ვარ ნამყოფი, თუშეთის გზამ მომხიბლა, აი ხევსურეთში რომ მიდიხარ, უბრალოდ აიღებ და მიდიხარ, არანაირი მისტიკა, აქ კი ცაზე გამოკიდებული გრუნტის გზით შედიხარ კანიონებში, უფსკრულში მდინარე მოჩქეფს, ზემოდან გადმომყურე ფერდობებზე ჯუნგლებივით ტყე და წვრილ-წვრილი მდინარ-ჩანჩქერებია და შენ სადღაც შუაში, სალ კლდეზე შეკოფსილ გზაზე მიცანცარებ, ჭიანჭველასავით…


კანიონის მერე უცებ გადიხარ გაშლილ სივრცეში, რომელიც ძალიან გავს ხევსურეთის გლუვ მთებს და ხვდები, რომ ის კანიონები და დროსა და სივრცეში მოგზაურობის შეგრძნება რომ არა, თუშეთი ერთი ჩვეულებრივი მთიანი მხარე იქნებოდა.

მიდიხარ დ მიდიხარ და მიდიხარ და ერთ ადგილას კამაზი უკუსვლით რომ დაეშვა და წივილის მაგიერ სიცილი რომ დავიწყე, მაშინ მივხვდი რომ მეშინია არა ფეხი, რომ დანდობილი ვარ ამ კაცმაარიცის რამდენი წლის კამაზს და მის მძღოლს და სალ კლდეებზე წამოკიდებულ გზებს.

მეტი სურათების სანახავად შეცანცარდით აქ


ცერის უღელტეხილი, ანუ ცერი, ანუ ადგილი, სადაც ყველანაირი ღორისხორცეულობა უნდა დატოვოთ, ამ ადგილის მერე აღარ შეიძლება.


ხოდა, პირველი ქუმელაურთა გხვდება (ყოველშემთხვევაში ასე აწერია)
და მერე იყო ომალო, ყველაზე დებილი სოფელი იმ სოფლებს შორის, რაც თუშეთში ვნახეთ,. უაზროდ გაბნეული უაზო სახლები, მოკლედ ისა… ჩკა :/


კესელოები… უმმ… დიდი არაფერი, კოშკებია შეკოფსილი ბევრი ერთად, იქ მუზეუმია , იმიტომ რომ ჩემხელა ბოქლომები ედო, შევიჭყიტე და ძველი სურათები დავინახე, ბებიაჩემსაც ქონდა მასეთები, ქალები ვერცხლისფულებიანი ყელსაბამებით, კაცები მკაცრი სახეებით და მრგვალსახიანი ჩაღმა ბავშვები…

დართლო
დავიძარით მერე დართლოსკენ,ხოდა მე ის-ის იყო გავიფიქრე, თუშეთი როგორ მზიანად მხვდება თქო, რომ ლაწანი გავიგე და ტოტი მომხვდა თვალში, არადა ძარაში ვიყავი მოხრილ-ჩამალული და აუჰ ისე გამამწარა :შ ფაქტიურად ისა, სად დაწანწალებდიამდენხანს-ო წკეპლა მომხვდა. ისე, ერთადერთხელ იწვიმა, არადა კოკისპირული წვიმები იყო გამოცხადებული.

მერე იყო დართლო


ისევ დართლო…


იქ დაგვხვდა დიდი ველი, მდინარე, ხეობა და საკარვე ადგილები, დავბანაკდით, ვჭამეთ და დანოსკენ შევუყევით.

ჩემი გვარის სოფელია დანო, დართლოდან რამდენიმე კილომეტრში, პირქუში, მთის წვერზე შემომდგარი, გრილნიავმოქარაშოტე. სახლების ნახევარი დანგრეულია, მათ შორის ჩვენიც, ანუ პაპაჩემის. მე არ ვიცოდი რომელი იყო და ყველას გადავუღე. ხატი იყო სამაგიეროდ ლამაზი, და ვიღაცეები იყვნენ იქ ჩასულები, ბავსვიანები, გაშავებულები, მძიმე შრომისგან დაბერებულები…

და თუ ადამიანები ის ვართ, რადაც გარემო გვქმნის, აწი აღარაა გასაკვირი რომ ისა…


დანოელების ხატი

დანო ზემოდან
დანოს მეტი სურათების სანახავად დააკლიკეთ აქ

სანამ დანომდე ავიდოდით, ღრუბლები მოიჯარა, დანოშივე გაისმა ჭექაქუხილების ხმები და ცივმა ნიავმა დაუბერა. კვავლოს ნახვა საერთოდ არ მინდოდა, ამიტომ სირბილთ დავეშვი და წკიპზე მივასწარი საკუთარ გარეთ დაგდებულ რუგზაკს, შევაგდე კარავში. ჩვენს კარავსაც გადავაფარეთ რამეები, შევძვერით სულ სველები, ვხუხეთ დათოს წამოღებული ორნახადი ჭაჭა და კარავშჳ ისე უცებ დათბა : ))) აი ასტერიქსში და ობელიქსში რომ სასმელს სვამენ და ნაწნავები გაეპრიხებათ ხოლმე, ზუუსტად მასე გამეპრიხა ყველა უჯრედი.

ხოდა მერე მითხრეს რაააამდენს წუწუნებო, ბოდიში ბატონო, მე როცა ვნერვიულობ ვწუწუნებ ხოლმე და აწი გამაგდეთ წვიმაში გარეთ და სულ წავალ ჯანდაბაში :შ

ხოდა ესაა დართლოში ის ცნობილი თორმეტი მსაჯულის სჯისადგილი, რომლის სათავეშიც ქალი იყო და რომლის როლშიც მე ვარ ამ სურათზე



ხოოოდა სანამ ჩემს სახლში შემოხვალთ, ფეხები კიარადა, ღორის ხორცები დაიწმინდეთ თუ შეიძლება…

მიუხედავად იმისა, რომ წინა დღეს ცალკე მე და ცალკე ორგანიზატორმა საკმაოდ ბევრჯერ გავიმეორეთ რომ ღორის ხორციანი რამეები არ უნდა წაგვეღო, ცერზე ამოიღო ჩანთიდან რომელიღაც გოგომ პაშტეტი და ისა… კიდევ კარგი უცხო იყო, თორემ ჩემიანი რომ ყოფილიყო ძალიან, ძალიან ვეჩხუბებოდი… ახლა კი რას ვიზამდი, გავწიწმატდი და მტკიცება დავიწყე რომ ისა, ესა და და ამდაგვარად და რამდენჯერ გთხოვეთ ბლაბლაბლა…

მესმის, რომ მისთვის ჩემი ღორის ხორცზე გაჭედვა ზუსტად ისეთივე იყო, როგორც ჩემთვისაა ეკლესიაში კაბით შესვლის მოთხოვნა, მაგრამ მე თუ შემოვდივარ შენს ტაძარში კაბით ან თავს ვიკავებ, შენც დატოვე რა ეს ხორცი, არ მოკვდები უმაგისოდ ოთხი დღე…

თუ თქვენ გჯერათ, რომ ქრისტე მესამე დღეს გაცოცხლდა იმისდამიუხედავად, რომ საკუთარი თვალით არ გინახავთ, მე რატომ არ უნდა მჯეროდეს, იმის, რომ მას მერე,რაც თუშმა კაცმა დართლოში ტურისტების მიერ ატანილი ღორის ხორცი შეჭამა, ხევი ადიდდა და სახლი სახურავამდე დაიფლო? მითუმეტეს, ჩემს გადაღებულ სურათებზეც კი ჩანს იმ სახლის სახურავი.(კაცი გადარჩა)

აკხმ….

არა, თქვენ არაფერი არ მოგივათ ღორის ხორცისგან, უბრალოდ, ზრდილობის ამბავია….

აი ხატთან ქალის გავლაზე უფრო მკაცრი წესებია და ზრდილობის ელემენტარული წესები ვეღარ გიშველით )))

გაგრძელება იქნება…

შემდეგ სერიაში– მეცხვარის ძაღლები ,ხინკალი, კოტრები, დათვის ბუნაგი და სხუა მრავალი

ორდღიანი ლაშქრობა – რა წავიღოთ?



საბაზისო მონაცემები– გვაქვს ჩანთა, პარალონი, სპალნიკი, ბანძი საწვიმარი და ერთი ცალი მეტრანახევრიანი გოგო, 50 კილო, ანუ ბევრს რომ ვერ მოიკიდებს ზურგზე, ისეთი.

  • ვიღებთ ერთ დიდ ჩანთას, ანუ რუგზაკს
  • დიდ შავ ნაგვის პარკს, ვტენით ჩანთაში და შიგ ვალაგებთ ყველაფერ დანარჩენს

ტანსაცმელი (ცალკე პარკით)

  • ტრუსიკი, ადამიანური (ტანგა არ წაიღოთ არ მიქაროთ)
  • 4 წყვილი ნასკი (წიკი თუ არ გაქვთ სუფთნასკური, ორიც შეიძლება)
  • ორი მაისური (ერთი ღამე დასაძინებლ-იმდღესვე გამოსაცვლელად და მეორე დღეს კიდევ მეორეს ვიცმევთ)
  • ჟაკეტი კაპიუშონით, სასარგებლო რამეა , შეიყუჟები შენთვის და ხარ.
  • შარვალი, ნაჭრის, იოლადგაშრობადი და მოხერხებული, არაფართხუნა
  • პანამა
  • შარფი, მსუბუქი, დიდი ზომის (გამოდგება წელზე-თავზე-ტრაკზე მოსახვევად, ასევე იქ დასაფენად სადაც თავს დადებთ)
  • სათადარიგო ფეხსაცმელი
  • საწვიმარი

პირადი ჰიგიენა (ყველაფერი თავსდება ცალ-ცალკე პარკებში )

  • კბილისპასტა ჩოთქით
  • პაწუკა საპონი
  • პაწუკა პირსახოცი
  • სველი ხელსახოცი, სასურველია მაკიაჟის მოსაშორებელი ან ინტიმური ჰიგიენის ეწეროს, ეგენი ყველაზე კომფორტულებია)
  • დამცავი კრემი
  • ტუჩის ბალზამი
  • სავარცხელი
  • ნუ კიდევ ისინი, თქვენ რაც გინდათ

საჭმელი

  • 1 პური
  • 4 სნიკერსი
  • 300 გრ ქიშმიში
  • პაშტეტი
  • ყველი დაჭრილი ან მდნარი
  • ლორი დაჭრილი
  • ყავა, ერთჯერადებით

წამლები

  • ნიმესილი 3-ოდე (სიცხე-ტკივილი-გაციება)
  • კოფეინის ტაბლეტები (სიმაღლეზე თუ ჩემსავით მიგდით წნევა მინუსებში)
  • სპირტი-ბამბა
  • სანტავიკები

წვრილმანები

  • ერთჯერადი პარკების არმია
  • მუსიკა
  • მობილა
  • ფოტოაპარატი
  • პირადობის მოწმობა
  • ფულები
  • კოვზი და ჭიქა არ დაგავიწყდეთ, თეფშის და ჩანგლის გარეშე კიდევ გაძლებს კაცი მარა ჭიქა ძალიან კარგი რამეა, აი სვეარ

ჩანთაში მემგონი ჯერ მძიმე უნდა ჩადო, მერე მსუბუქები, თუმცა მე პირიქით ვიქცევი ხოლმე გაუგებარი მიზეზების გამო. მოვაკოფსებთ თავზე ან ბოლოზე პარალონს, მივამაგრებთ ბოთლს, მოვიკიდებთ და ჰერი-ჰერი.

სასარგებლო პწიჩკები

  • ვცდილობთ ჩანთის გვერდით ჯიბეში ჩავდოთ ნოვა, სველი ხელსახოცი, სასუსნავი.
  • ჩანთის ზედა ნაწილში რომ ჯიბეა- ფული და ყველა ის წვრილი ნივთი, (წიპა ემპეტრი და დანა) რაც შეიძლება უცებ დაგვჭირდეს
  • სულზემოთ, ისე, რომ უცებ ამოვიღოთ-საწვიმარი და თბილი ჟაკეტი.
  • დაბოლოს, სადმე ყველაზე ხელმისაწვდომ ადგილას -სნიკერსი.

არადა აქ კი ჩამოვწერე მარა საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ისტერიულად ვიწყებ ფიქრს, რა წავიღო, და ბოლოს მიმაქვს ყველაფერი იმის გარდა რაც უნდა წავიღო, ერთხელ ფეხსაცმელიც კი დავტოვე ( :/

მუზა იყო ჩორვენის ეს პოსტი, მე ჩემს თავს მოვარგე 😀

როგორ მივდივარ ხოლმე სადმე


დღეს დილით გამეღვიძა და პირველი აზრი, რაც თავში მომივიდა, იყო-
“ვაი, სამსახურში დამაგვიანდა!”
რომ გავიაზრე, რომ კვირადღე იყო, მერე მეორე აზრი მოვიდა-
ააა, პახოდში მაგვიანდება!
საბოლოო გამოფხიზლების მერე მივხვდი, რომ არსადაც არ მივდიოდი, არ მეჩქარებოდა, შემეძლო დინჯად ავმდგარიყავი, ყავა გამეკეთებინა და პიჟამოთი მომეკალათებინა კომპთან.

ხოდა, იმის გამო, რომ არ ვიცი ამ დროს რა უნდა აკეთო, პოსტი გამოვაცხე იმაზე, რას ვაკეთებ ხოლმე შაბათ-კვირას

დილით, 6-7-8 საათზე მაღვიძარა მაღვიძებს, ძალიან გემრიელად მძინავს… თავს ვაიძულებ რომ გაიღვიძოს და ადგეს, თან ნერვები მეშლება, რატომ, რატომ ჩავეწერე/დავიგეგმე, ხომ შეიძლებოდა დღეს მაინც დამეძინა ნორმალურად.

ვყრი ჩანთაში ყველაფერს, რაც ხელში მომხვდება, იმიტომ რომ წინადღეს ვერაფრით ვერ გადავწყვიტე, რა უნდა წამეღო და რა დამეტოვებინა, აუცილებლად მრჩება რამე და ფართხა-ფურთხით გავრბივარ ტაქსის მოსაძებნად ნუცუბიძის მიყრუებულ ბოლოში. ხასიათს ცოტა მიკეთებს დილის სუსხი/სიგრილე და სრულიად მშვიდი და ცარიელი ქალაქი.

ყავის დალევას ვასწრებ, ან ვერ ვასწრებ, მაღაზია თუ ვიპოვე, რედბულს ვყიდულობ, შეკრების ადგილამდე ამრეზილი მივდივარ და ყველა და ყველაფერი მაღიზიანებს. თუ გამიმართლა, ფანჯარასთან ცალკე რომაა, მარჯვნივ, იმ სკამს ვიკავებ და დაგვიანებულების მოლოდინში ვაწყნარებ თავს, რომ ეს შეიძლება ოდესმე მეც დამემართოს და არაა საჭირო ახლა ამათ უპასუხისმგელობაზე გაჯავრება, რომ ყველანი ადამიანები ვართ, ბლაბლაბლა, თუმცა მაინცადამაინც არ მშველის.

როგორც იქნა, გვეღირსა, მარშუტკა იძვრება ადგილიდან, მიდის-მიდის-მიდის, ყურებში მუსიკას ვიკეთებ და ვიძინებ.

დანიშნულების ადგილას მიხვლისას სადაც ბლახები/ტყე/ბუნება/არათბილისი/არანაცნობი/უცხო/სხვანაირი/საინტერესო ადგილებია, ყველა ნეგატიური ემოცია ერთბაშად მიქრება, ვმშვიდდები, ლაპარაკს ვიწყებ, ვიღიმები და როგორც წესი, უკვე აღარაფერი აღარ მაღიზიანებს, თვით ყველაზე გამაღიზიანებელი ადამიანებიც კი.

თუ გასვლა ორ-სამ-მეტდღიანია, შემდეგი დილები ყოველთვის ბედნიერი და კოცონზემოდუღებულყავიანია, ყავა კვამლის არომატით, დილის ცინცხალი ჰაერი, მზე რომელიც გათბობს და გაღვიძებს სუსხიანი ღამის მერე, ხეების, ფოთლების, ტყის, მდინარის და ქარის ხმები და ბალახები შენს შიშველ ტერფებთან.

(აქ შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ სულ სხვა მე, არა ის, ვისაც ყოველდღე ხვდებით/ეკონტაქტებით)

და მერე უკან ვბრუნდები, დაღლილ-დაქანცული, უკანასკნელი ძალებით ვიწყებ ჩანთის ამოლაგება-დალაგებას, იმიტომ რომ ზუსტად ვიცი, შხაპის მერე ამის თავი არ მექნება, ვალაგებ, ჩანთას თავის ადგილას ვათავსებ, ვდგები შხაპში და
ვიწყებ უკან, სახლში/ყოველდღიურ რუტინაში დაბრუნებას, ვიხსენებ რა უნდა გავაკეთო ხვალ, რომ ეს ისეა და ეს ასე.

მეორე დღეს ყველა ხვდება, რომ შაბათ-კვირა უქმად არ დამიკარგავს, ღიმილიანი და მშვიდი სახით დავდივარ ხოლმე. (ნუ, ხო, კაი, ხანდახან წაშლილ-დანგრეული,მაგრამ მაინც კმაყოფილი, თუ ნამეტანი მკვლელი შაბათ-კვირა გამოვიდა)

ისიც მინდოდა დამეწერა, რატომ მივდივარ, მაგრამ ძალიანძალიან გაგრძელდა პოსტი, თანაც მგონი მიწერია უკვე სადღაც…

ექსკურსნახევარას ამბავი ანუ ყვაყვაჩოები



იყო და არა იყო რა, იყო ერთი მე, რომელსაც შუაღამის თორმეტზე მოუარა, სადმე ბლახებში მოუნდა და ექსკურსიაზე ჩაეწერა.
ბოლნისის მიმდებარე ტერიტორიებზე უნდა ენახა რამეები

  • ხოდა, მაღვიძარამ რომ ვერ დარეკა დილით და ნინძასავით ლოგინიდან წამომხტარი ყავადაულევლად რომ მიასკდა შეკრების ადგილას და კინაღამ რომ დააგვიანდა, ეგ არაუშავს.
  • მარშუტკაში რომ აუტანლად ცხელოდა, ეგეც არაუშავს.
  • მეზობლები რომ ძალიან ყაყანებდნენ, ერთდროულად სამი პარტია, ჯანდაბას, ხალხია, ლაპარაკი უყვართ.

კიდევ კარგი, ნაცნობები მაინც იყვნენ, ნუ, 60% ხომ იყო.

დღისოთხად-ოთხი კაიფი იყო

1. სკამი ბოლნისის სიონის ეზოში და იმ სკამის ზემოთ დიდი თუთა და მე ვიწექი სკამზე და მდუმარებით ვკაიფობდი

2. წუღრუღაშენთან არსებული მაღლობი ბლახებით და თეთრი-ფერადი ყვავილოზავრებით

3. გვირილებიანი მინდორი რაღაცნაირსახელიან ეკლესიასთან, წყალს რომ უგავდა სახელი

4. ყაყაჩოებიანი მინდვრის დანახვით გამოწვეული ეიფორია, სიხარული, ხტუნვა, სუნთქვის შეკვრა.


და ვსო

მერე ვიგრძენი, რომ ყაყაჩოების მძაფრი სუნი მაინცადამაინც არ მსიამოვნებდა, ამტკივდა თავი (მეწვოდა ტოესწ), დამეწყო გულისრევის შეგრძნება და ერთადერთი, რაც მჭირდებოდა, იყო მარტო ყოფნა, თვალების დახუჭვა, არაჯანჯღარა ადგილი და რამე მჟავე, ამ შემთხვევაში ალუჩა. ხალხი ციხეზე ავიდა, მე დავჯექი ბალახზე, ცოტა მძღოლს ვეჭორავე, ცოტა გავისეირნე და მეტ-ნაკლებად კარგად ვიყავი, სანამ ისევც დავიძვრებოდით ადგილიდან

ზუსტად არ მახსოვს, რა ხდებოდა სანამ თბილისამდე ჩამოვიდოდი, რაღაც პერიოდი გავითიშე, მეძინა და თან არც მეძინა, ამან ცოტა მიშველა, ზანავი-ნუნისის გახსენება დავიწყე იანოსთან ერთად, მერე ისევ დავიძარით და ერთადერთი, რაც დარჩა, იყო ნატვრა, რამენაირად სახლამდე მიმეღწია და ყავა დამელია, ძლიერი, მუქი, ტკბილი… თან ფანჯრები დაგმანეს და საერთოდ გავაფრინე, ჰაერი მშველოდა ცოტა.

ჩამოვედით.. ამიგოს წყალობით სახლში ძალიან სწრაფად მივედი, მოვიდგი ყავა, ვიბანავე, ალუჩა ვჭამე და აზრზე მოვედი, თუმცა მეორე დღესაც გადმომყვა ცოტა…
ხოდა ასე

ჩემსავით რომ არ დაგემართოთ, ძალიან დიდხანს ნუ იკოტრიალებთ ხოლმე ყაყაჩოებში )))

ზანავი-ნუნისი ნაწილი 2


გამოღვიძება იყო უცნაური… მეორე საწოლზე გოგო იწვა რომ დავიძინეთ და კაცის ხვრინვამ გამაღვიძა… არც მეორე ოთახიდან ისმოდა ხმა, კედელზე 2009 წლის კალენდარი ეკიდა და საერთოდ ვერ მივხვდი, ორი დღე გადაბმულად გვეძინა, რა დღე იყო, ჩვენები სად იყვნენ ხმები რატომ არ ისმოდა… მოკლედ ისა, კიდევ ერთი საინტერესო გამოღვიძება შემოემატა ჩემს კოლექციას.

ავლაპარაკდით მე და პუტინა და გვეპასუხება იატაკიდან ვიღაცა… კაი ხანი ლაპარაკის მერეღა გაგვახსენდა, კიმარა რომელი ხარ შენ მანდ-ო და ასე გავიცანით გოგო, რომელიც გუშინ ჩვენთან ერთად იყო მთელი დღე მაგრამ ისა… ნუ ხომ გესმით )))))


მყუდროდ და ბუნდოვნად მახსოვს მეორე დღე, სპალნიკიანად ვიწექი რბილ ლოგინზე, იქვე ღუმელი გუგუნებდა და ცხელი ყავისთვის წყალს ამზადებდა, ხან მეძინა, ხან ვთვლემდი,ხან რამეს შევისუსნებოდი, ალაგ-ალაბ საინტერესო რამეებს ვთამაშობდით, ნაწილი მღეროდა და ქეიფობდა, უცებ, ჩათვლემილი რომ წამომახტუნა გურულმა კრიმანჭულმა, წერილი როგორ არ წავიღე, ვერ მივხვდი, ეს იყო სრული კაკაფონია, ვინც ეს კრიმანჭული მოიგონა…. დაილოცოს მეგრული ნანა, და მრავალჟამიერი და საგალობლები და ყველა მრავალხმიანი სიმღერა გარდა კრიმანჭულისა :ტირილ:


აი ასეთი ხედი დავინახე ახალგაღვიძებულზე….

სულ გამომრჩა, წივწივას როგორ ველოდებოდი, ტოესწ ნუნისის მდელოზე წივწივას კარავში შეძვრომა-დაბანაკებას და ვერ გადავედით,მდინარე იყო გადასალახი, ამიტომ თავისი ფეხით გვესტუმრა და ისა, ისე გამიხარდა, ისე, შენიანს რომ აღმოაჩენ უდაბნოში.


ახალაშენებული მონასტერიც მოვინახულეთ, მე უკვე მესამედ… იგალობეს, მრავალჟამიერიც იმღერეს, მე ეზოშჳ ვიდექი, ასე უფრო ეფექტური მოსასმენია ხოლმე.


იყო ბევრი მწვანე და ფუსთა ხაერი


და რეინჯერების კოტეჯი, რომელსაც კარაველების ურდო შემოესია, რეინჯერები გააძევა და შტურმით აიღო და დაბანაკდა, ფესვები და ბათინკები გაიდგა, ჩანთები გასაშრობად მიაფინა და არსადაც არ წავალთ-ო გამოაცხადა.


ეს იმ კოლექციის მცირე ნაწილია, რომელიც იმ ორი დღის მანძილზე ღუმელთან შრებოდა. მოჩანს ასევე გამურული ჩაიდანი, რომლის მსგავსის დანახვაზეც ერთხელ ჩემმა ნაცნობმა სერიოზულად მკითხა- კიმარა, აქედან რომ სვამთ როგორ არ გეშინიათო. მეც საწყალი სახე მივიღე- აბა სხვა რა გზა გვაქვს თქო.


მერე მზიანი დღე გათენდა, ჩვენი ნუნისიდან წამოსვლის დღე


მზეზე წოლაც მოვასწარი, დაჟრუანტელებაც, სახის ალეწვაც .


და დავიძარით პირველი არა და მეორე ნაკადი (პირველები დედაბერაზე გადასვლის დღესვე,შუაღამისას წამოვიდნენ თბილისში), მე, ხათო, ბარტყი, ქეთი, და ბაქარის რაზმი.


გზა იყო ასეთი


ალაგ ასეთი


ააააააი, იმ თოვლიანი მთიდან ჩამოვიდნენ ისინი ბარში, დიახთ, დიახთ


გზაზე…


გველი ვიპოვეთ, მკვდარი, და მე ის გველი გამახსენდა, გული რომ გაუსკდა რაჭაში : )))


მერამდენედ ჩავიარე ამ სახლის გვერდით და ისევ ზუსტად ისეთია, ნეტა ჩადის ხოლმე ვინმე, თუ ჭიშკარგამოკეტილი ელოდება ამაოდ…


ხოდა მერე რელსებზე მოვძუძგეთ, გვაგვიანდებოდა, ცხოვრებაში ასე სწრაფად იაპონურად და შეშინებულად არ მივლია მგონი, სწრაფად იმიტომ რომ ბიჭები დადიოდნენ სწრაფად, იაპონურად იმიტომ, რომ ძელები ახლო-ახლო იყო და შეშინებულად იმიტომ რომ ვერ ვხვდებოდი საიდან უნდა მოსულიყო მატარებელი და არ მინდოდა ზედ ჩემზე გადაეჯლიგინა.

ხოოოოდა, პირველად იყო ისა, ლუდი :აქ დიდი გულიკი:

ჩემი მესამე და არაუკანასკნელი ტრადიციული ლუდისსმა მოლითში, აქ ლუდი განსაკუთრებულად გემრიელია, მითუმეტეს თუ ლუდისჭიქიანად და ზურგჩანთამოკიდებულს შეგსვამენ მატარებელში, გზადაგზა იმღერებ, საწყალ ბულბულს შეიბრალებ, ლუდი რომ გაგითავდება და კიდევ იშოვნი, ნაგვის ყუთში შენივე ჩადგმულ ჭიქებს უკანვე ამოიღებ, შეავსებ და სმას გააგრძელებ.


ბაქარი და მისი რაზმი გვემშვიდობება… არ ვიცი ამას წაიკითხავენ თუ არა, მარა მადლობა მინდა ვუთხრა, დედაბერაზე ძალიან მამხნევებდნენ თავისი იქ ყოფნით და კიდევ რომელიღაცამ შეკრების ადგილამდე რომ მიმიტანა, მიყვანა არ ერქვა ამას, უცებ ვიღაც მომვარდა, ჩანთა მომხსნა და სნამ აზრზე მოვედი, ცხვირსახიცივით მიმაფრიალა .


დაბოლოს, მატარებელში იმდენად დაკომპლექსებული ხალხი იჯდა,რომ ათლარიანი ვაგონის ბოლოშიღა ძხლივს დავაურდავეთ.

პ.ს. მთელი ეს ისტორიები იქ მყოფების და ბლოგის მკითხველების გარდა ერთმა ტაქსისტმა და ერთმა გამყიდველმაც იცის, მკითხეს, არ დამეზარა და მოვუყევი : )))

ადგილები, რომლებიც "შენია".


შატილში რომ ჩავედი პირველად, ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ სახლში დავბრუნდი დიდი ხნის განშორების შემდეგ. ყველაფერი რატომღაც ძალიან მშობლიური, ნაცნობი და სიმშვიდისმომგვრელი იყო, სიახლის არანაირი განცდა არ მქონდა, ერთადერთი რასაც ვფიქრობდი- რატომ ვგრძნობ აქ თავს “სახლში”? ტურისტივით კი არა, ძველი მოსახლესავით დავდიოდი, რომელიც წლების წინ ბარში ჩავიდა და როგორც იქნა, გადაწყვიტა, ძველი ადგილი მოენახულებინა.

მეორე დღეს წამოვედით, სხვები თბილისში ბრუნდებოდნენ, მე შატილს ვტოვებდი და ვიცოდი, რომ აუცილებლად ჩავაკითხავდი ისევ.

ასეთი რაღაც საქართველოს არც ერთ კუთხეში არ მიგრძვნია.

ეს კი კორფუა, კუნძული სადაც პატარა ჯერალდ დარელი ცხოვრობდა და სადაც იმ წიგნის ისტორია დაიწყო, მე რომ საბერძნეთის ეს ნაწილი შემაყვარა.

და ვიცი, რომ ოდესმე თუ კორფუზე მოვხვდი, ზუსტად ასეთივე შეგრძნება მექნება, სახლში დაბრუნების. არაუცხოობის.

ტყეში, ფოთლებში, ბლახებში


დილით ვდგები
როგორც ყოველთვის გაყინული და აბუზღუნებული
სანამ ყავისთვის წყალი დუღდება
აბაზანაში ცხელ წყალს ვებუზღუნები
იმაზე, თუ რა საწყალი ვარ დილაობით.
ვაღებ კარადას ვიცვამ პირველივე მაიკას
ჯინსებს
კედებს, მეტი მოსახერხებულობისათვის
(თან ყავით ვიფუფქავ პირს)
ჩანთაში ვყრი ყველაფერს, რაც მგონია რომ დამჭირდება
ყურებში მუსიკა და
ჰერი-ჰერი
ოღონდ ჯერ რედბულია საყიდი
თორემ ისა,
ჩკა.

გარეთ მზეა, გიორგობაა
დედაჩემი ასკვნის რომ კურტკა დამჭირდება და რომ მთელი ზამთარი ასეთივე ამინდი იქნება.

მე მივფოფხავ გვირაბში
სულაც არ მაქვს წითელი თმები
არც ჩასაფრებული დრაკონი ვარ
საფარი არა ისა კიდე
ნაბუქოდონოსორი.


ტაკს…
მორწმუნემ იცის, რომ საკურთხეველში შესვლა არ შეიძლება.
ურწმუნომ წესით ეგ სადაა, არ უნდა იცოდეს.
ან სხვა რწმენისამ
აბა რა საჭიროა ეს წარწერა?


ბავშვები თამაშობენ ხმალობანას
და წარმოსახვით თხილამურებზე სრიალებენ
მაიას მეძახიან
და ეს მე სულაც არ მძაბავს.
(ანუ კიდევ ერთხელ: გააჩნია ვინ გეძახის და როგორ).

ბავაშვის ენაზე პერწკლი ცრემლი აღმოჩნდა, ჰეჰ
კიარადა
ფაქტიურად
გავოცდი

მივფოფხავ ზემოთ და ზემოთ
ფოთლების კიბეებით


იქ ტყეა
შიშველი
და სულაც არ რცხვენია ჩვენი.


ხანდახან მგონია რომ კლდეები გოგოები არიან
სულ დახავსულები არიან-იპრანჭებიან
და ხანდახან შეიძლება უცენ სკუპ და გისროლონ დაბლა.

………..

ბერიშას მანქანამ ისე ოსტატურად გვანერვიულა
კიარადა საძაგელი ტალახიანი გზა
და საყვარელი ქვა.
თუ საძაგელი იყო?
მძღოლობის გაგებაში არმყოფი ადამიანის თვალსაზრისით ძალიან საყვარელი იყო, იმიტომ რომ ოსტატურად შეაკავა დაცურებული მანქანა.


ბლახები.
არა, მაინც რა ნაგლი უნდა იყო, შემოდგომისპირას ამოხვიდე და თესლების გამობმის იმედი გქონდეს.

უსასრულობამდე დავიღალე და გავიყინე
განსაკუთრებით ბევრი ვიცინე და
ვაღიარებ, ცოტ-ცოტა შემომეღადავა
:ანგელოზისსმაილი:


ჩემი კედები და კედებისნაირი ხასიათი.
კიარადა აგრესიული ხარო მითრეს, მე, ბულკივით ბავშვს
ჭიანჭველასაც კი არ ვადგავ ფეხს, არადა.
(პაწუაა და მეზარება, ჯუსტ)
….

საწყალი მწვადები, როგორ გახახვეს. 😦
სამ შამფურს გავეკიდე და მაინც ვერ მივუსწარი უხახვარომატოს
მარა მაინც მნიამნია, ხახვის არომატს და მარილს თუ ჩამოვკიდებთ სადმე რომელიმე ხეზე.

დიდები კოცონთან სხედან და ყაყანებენ: კამათობენ.
ყელის ჩახლეჩვამდე კამათობენ
ზოგიერთები
იმაზე, რაც უაზრობა იყო და უაზრობადვე დარჩება მუდამ
იმიტომ, რომ ის, რასაც ღმერთს ვეძახით, ჩვენშია
და
გულში მჯიღის ცემით როდის იყო საკუთარ თავთან ჰარმონიაში მოდიოდა ვინმე.
მე ვერასოდეს მივხვდები, რატომ ვერ ათავსებენ რელიგიას და იუმორს ერთმანეთთან
მაშინ
როცა ჩემი ყველაზე სწორადრელიგიური ნაცნობი
თვითონ მშვენივრად ხალისობს მსგავს ანეგდოტებზე.

ხოდა რაშუაში იყო და კაი იყო, ხალხბევრობის მიუხედავად.

შიდა ქართლი, დმანისი, შემოდგომა


შაბათის დილა იყო მგონი, კარავზე თემას გადავაწყდი, ერთი ნაცნობი სახელი და კიდევ დმანისი მომხვდა თვალში, მივჭიკარტდი და კვირას, 9:30 რედისონ ივერიასთან ვიყავი დარჭობილი. (კარაველების საყვარელი შეკრების ადგილი, რომელიც მიუდგომელი ციხესიმაგრეა ჩემთვის, არაფერი არ მიდის ანუ ჩემგან), მივდიოდით მე, ბასა-ტტტ, კიდევ კარავი87 (ეს ის აღმოჩნდა, რკონის გასვლაში რომ დავკარგეთ კინაღამ) და მისი მეგობარი დიმიტრი. მანქანის სახელი არ მკითხოთ, ჯუსტ ვიცი, რომ მსუბუქი მანქანა იყო და საწყალი სულაც არ ეცოდებოდა პატრონს.

დმანისში კი… უბრალოდ, ლამაზი იყო და ეკლესიის ჩუქურთმებსაც შევახე ხელი.
აწი მემახსოვრება )))


ხე სიცოცხლისა

ამინდი იყო სუპერ, ანუ მოღრუბლული, ნესტიანჰაერიანი და შემოდგომისფერებიანი.
ქვემო ქართლში ვიყავით, ბევრი ეკლესიები ვნახეთ, მე ყველაზე ძალიან ყორანთა და როსტევანი კიარადა რატევანი მომეწონა, ტოესწ, კი არ მომეწონა, ულამააზეს ადგილებში იყო გაშენებული.


ხოდა, ჯერ დმანისით დავიწყებ, იმიტომ რომ იქ მწვანე ეკლესია იყო, საყვარელი :გულიკები:


ცა აბანოდან კიარდა მისის სახურავიდან ჭვრიტი


ესეც აბანოდან გადავიღე


ზემოთ, ციხიდან მოვფოფხავთ. ჩაფოფხებისას ავტყდი სურათი გადამიღეთ თქო და ისეთი დავენარცხე… კიდევ კარგი დავენარცხე დაარ დავსრიალდი თორემ ჩავსრიალდებოდი ეკლესიამდე და მოვიტეხდი რამეს ))

ხედი სულსულზემოდან


ფერად-ფერადი


შუასაუკუნეების ფეოდალის ციხე-სიმაგრეს გავს, არა?


სხვარი. ერთს ზედაც შევაჯექი, აქ ვერ დავდებ, არაპოლიტკორექტულია მაინც, თან ამდენი ჩემი სახე რაუბედურებაა


რა მნიშვნელობა აქვს, რა იყო, ლამაზი ხომ იყო


ტრადიცია თათრების (თუ სხვა ეთნიკური ჯგუფია,იზვინიაიუს, ვერ ვერკვევი), გოგო როგორც კი 18 წლის ანუ გასათხოვარი გახდება, წითელ ნაჭრებს კიდებენ რომ აჰათ გოგო და წაიღეთო. პ.ს. მე კიდევ მეგონა რომ ვიღაც მოკვდა და იმიტომ გამოკიდესო, ძალიან ბევრგან რომდავინახე მერეღა ვიკითხე და გამარკვიეს.


რომელიღაც წინაპარის ძვალი ყორანთასკენ მიმავალ გზაზე.
პირდაპირ გზაზეა გამოთხრილი ძველისძველი სამარხები


ხედი სადღაც ყორანთიდან. მეჩვენება თუ ელფების მთებს გავს?


ა, ხო, ცხოვრებაში პირველად ვნახე ხის სოკო ხეზე!


რატევანთანვე იყო რარაც ძველისძველი ეკლესია, უგუმბათო და ობოლი, სააამაგიეროდ შიგ 1960-იან წლებში გარდაცვლილი 98 წლის ქალის საფლავი იყო, ზედ ქვის ლოდით. ეტყობა მის ახალგაზრდობაში მოდაში იყო და ძელი მოდით მოინდომა საფლავი, მარა რაღა მაინცადამაინც ეკლესიის შიგნით?!


ეს კადრი შემიყვარდა, რატო, არ მკითხოთ, ვერ დავასაბუთებ.


რატევანი


ბოლნისი….


რატევანი

რატევანში ხაერი იყო ფუსთა-ფუსთა, კრისტალურად, აი იმ მდინარესავით, სამეგრელოში რომ ვიპოვეთ და რომელის სახლიც სულაც არ მახსოვს. და ბალახის სუნი ქონდა ჰახერს, არ ვაჭარბებ, აი ცვეტში, მე ვიყო ფარშევანგი. სანამ თამარიჩი და კარავი სურათებს იღებდა მე ჩამოვრჩი და სოფლის ხმებს ვუსმენდი :გულიკები:


ხავსიანი ქვები რატევანის მიდამოებში…
აუ, ისე, გავღიზიანდი ამ სათათრეთში ძალიან, დიდი სიამოვნებით გავასახლებდი ტათრებს თავიანთ ისტორიულ სამშობლოში, ქართულ ენას ეგენი არ სწავლობენ და აქ რა ჯანდაბა დაკარგვიათ?


ცურტავი, აქედან ყოფილა ის იაკობი, ტვინს რომ მიბურღავდა მეცხრე კლასში.
დედები ცხოვრობენო, მაგრამ არ იყვნენ, ეტყობა წირვაზე წავიდნენო დავასკვენით, კრუგები ვურტყით, ვაბრახუნეთ და წამოვედით გაწბილებულები


ზატო ფუსა იყო იქ.


მე-შმაკი 😀


დმანისის ციხეზე ვპოზიორობ სიტყვებით “აუ გადამიღეთ რაააა”, კადრი ეკუთვნის ბასას


მფრინავი ჰოლ… კიარადა პერწკლი


ასოცირებული სურათი, აი ასეთი გასვლა იყო, მწვანე და ფუსთა

პ.ს. გააავიყინე, სახლში რომ მოვედი, ორსაუკუნენახევარი ვლხვებოდი აბაზანაში.

როგორ შემიყვარდა ზღვა



ჩემი ბლოგი- ჩემი ციხესიმაგრე.
მე ახალი ზოდიაქო მაქვს- პერწკლის
და
ოჯახში მემგონი ერთადერთი ვარ, რომელსაც ჭორფლები არ აქვს და უნდა, რომ ქონდეს (როგორც წესი პირიქითაა ხოლმე)
ერთადერთი ვიპოვე ღაწვზე და ვუფრთხილდები თვალისჩინივით.

დოდკა წერდა რომელიღაც პოსტში, მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ ბადრიჯანი არ მიყვარდაო, მერე გასინჯა და აღმოაჩინა რომ უყვარდა.

მე მესამე კლასის მერე მეგონა, რომ ზღვა არ მიყვარდა, გამძაფრებას ხელი მესამე კურსზე ე.წ. ბიოლოგიების პრაქტიკებმა შეუწყეს, როცა დამატებით აღმოვაჩინე რომ არც გადაჭედილ პლაჟზე “ზაგარზე წოლა” მომწონდა, არც ბათუმის ქვიანი პლაჟი და არც გადაძეძგილ ბუნგალოებში რამის წრუპვა . აი მომკალი და 5-ზე მეტი ადამიანი თუა გარშემო უცხო, კუ ,რვაფეხა და კიბო ერთად მემართება. 10 დღე გაძლებაზე ვიყავი…

ამის მერე გავიდა 3-4 წელი და მე, ანდროგვანცა და წივწივა რაჭაში წავედით და საბოლოოდ გრიგოლეთში ამოვყავით თავი. სულაც არ მინდოდა, მარა როცა სამ კაცს უნდა, მეოთხემ უნდა მოკეტოს, ხოდა როცა იქით წასვლა გადაწყდა ამოვიჩარე ჩანთა და წავჩანჩალდი. გამოუძინებლები ჩავედით, გზის გასწვრივ დიდი ჩანთებით დასაბანაკებელი ადგილი ვეძებეთ და როცა საბოლოოდ დავჯექით ქვიშაზე, შემცივნულს და ნესტიანი ჰაერით ცხვირგამოტენილს ერთადერთი სურვილი მქონდა: “სახლში მინდა”!

მერე ნელ-ნელა მზე ამოვიდა, ტანსაცმელები გავიხადეთ, კარავი ავაშენეთ, ცხელ ქვიშაზე გავიარეთ, გამორიყული შეშები მოვაგროვეთ, გამოვიძინეთ, ვიბანავეთ, მზის ჩასვლა ვნახე, საღამოს ზღვის პირას კოცონზე ადუღებული ჩაი დავლიე, ზღვისხმაურიან კარავში დავიძინე და სულაც აღარ მინდოდა სახლში.

მერე იყო გაზაფხული, წვიმიანი და უკაცრიელი ბათუმის ბულვარი, სარფისკენ მიმავალი გზის პირას დაცემული კარავი და საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ მე მიყვარს ზღვა, ოღონდ არა ისე, როგორც “უნდა გიყვარდეს”.

ის ცოცხალია , სუნთქავს, შენი ენერგია მიაქვს და სანაცვლოდ ფუსთას გიბრუნებს, ოღონდ უნდა იცოდე, როდის მიხვიდე.

ნამდვილი ზღვა სტიქიაა, ნაცრისფერი, მოქუფრული ცის ქვეშ დიდი ტალღებით და მარილიანშხეფებიანი ქარით. ნამდვილ ზღვაზე დიდი გემები დადიან და კლდოვან სანაპიროებს ბრაზიანი ტალღები ეხეთქება, იქ სულ მუდამ ცივა, მაშინაც კი, როცა მზეა და ადამიანები ჩაფუთნულები დადიან.

ხოდა მოკლედ იმის თქმა მინდოდა, რომ საწყალი ზღვა ამდენი ადამიანის ხელში თქო.