ვიცი, რომ…!


  • “ამას შიგ ხომ არ აქვს”-ის თქმა არ მიხდება– ნუ გექნებათ შიგ და არ ვიტყვი და თქვენც ჩათვლით რომ მე სათნო და საყუარელი გოგო ვარ
  • პატიოსანი გოგოები ლაშქრობებში არ დადიან და კარავში არ ძინავთ– მართალია, ისინი ლოგინში ქალაქში, 6 საათზე წვებიან, რომ 9-ზე სახლში მივიდნენ.
  • ქალს კაბა უხდება–მართალია, გაჯღვარკულ ფეხებზე თუ კაბა არ ჩაიცვი და ქვეშ ტახი არ გაიძვრინე, რაა მამული.
  • ტანსაცმელი უნდა გააუთოვო– 30 გრადუს სიცხეში? მაიკა? შვილო, სადო-მაზო თუ მოგწონს, უთოს რას ერჩი :შ
  • ყველა ბავშვი საყვარელია– კერქით რა, შეხედეთ სიმართლეს თვალებში, ზოგი ბავშვი ისეთია, ძაღლიც არ გაეთამაშება, კისერზე კატლეტი თუ არ დაკიდე.
  • მე ვერასოდეს გავიზრდები– ჰმმ, ნევერლანდიაში გოგოები არ ხვდებიან, დაგავიწყდათ, ფიფლ?

და არა, მე პეემესი არ მაქვს. 😀

Advertisements

წერილი საძულველ ადამიანს(ებს)



The person you hate most/caused you a lot of pain.

სამი დღეა ვცდილობ ამაზე რამე დავწერო და რადგან სიძულვილს საბედნიეროდ არავის მიმართ არ ვგრძნობ

ამიტომ

ე.ი. მოიმარჯვეთ მაუსები და კარგად დაიმახსოვრეთ, არარაობები ხართ ყველანი, ვინც

  • როდესმე “ზრდილობიანად” გამიღიმეთ, გაიარეთ და ზურგსუკან გამჭორეთ. (ვაღიარებ, მეც “გამიჭორავს”, მაგრამ პირშიც არ გამჭირვებია იგივეს გამეორება)
  • ყალბი თანაგრძნობა გამოხატეთ (გაიკეთეთ თქვენც იცით სად)
  • ერთ წუთში რუსეთი გამოლანძღეთ და მეორე წუთში რუსული პროდუქტი იყიდეთ მაშინ, როცა ალტერნატივა არსებობდა.
  • ფარისევლები ხართ, მექანიკურად იცავეთ მართლმადიდებლურ წესებს, დადიხართ ეკლესიებში საჭორაოდ, მარხულობთ სამარხვო კატლეტებით და პირჯვარს ისე იწერთ, როგორც მე ვივარცხნი თმას (ანუ ხელის ერთი მოსმით, მექანიკურად) და რაც მტავარია, როცა არასამარხვო რამეს შემოგთავაზებთ, (შემტხვევით,ზრდილობის ამბავში) იმის ნაცვლად, რომ ზრდილობიანი უარი მითხრათ, ტრაგიკულ სახეს იღებთ “ვაიმე მე ამას ვერ შევჭამ, მოიცა ვნახო, სამარხვოა?”. აქეთ გამოვდივარ დამნაშავე რომ შემოგთავაზეთ, ფუკც.
  • ცემთ უმწეოს და თქვენზე სუსტს
  • დაცინით ადამიანებს ზურგსუკან
  • ტოვებთ ნაგავს ბუნებაში და ზოგადად, ანაგვიანებთ გარემოს.
  • და სხვა მრავალი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა პმს-ს გავლენის ქვეშ ვარ :უსერ:

და კიდევ, ზოგადად, “თავგადაკლული დიასახლისები” მეზიზღებიან, აი ისინი, 24/7 რომ უწუნებენ იმაზე, რაოდენ ბევრი საქმე გააკეთეს, როგორ გადაიტყავეს ხელები, როგორ მოამზადეს 2123219837 თავი საჭმელი მაშინ როცა ააააღარ შეეძლოთ და ამ დროს აქვთ მზრეა “დამაფასეთ” და არიან საშინლად ნერვულები. სულ მგონია რომ ძალიან ცოტა სექსი აქვთ, თანაც უხარისხო და ამ დაუხარჯავ ენერგიას დებენ ხეხვაში.

ძალიან უნიჭო პოსტია, ბოდიში მომითხოვია :/

ორგაზმი პირში თუ პირით


თავსგადახდენილ ამბებზე დავწერ, მერე რომ არ თქვათ, აზოგადებო ან ასე არ არისო.

  • ამბავი პირველი

ბიძა დამეღუპა (უფრო სწორად, დედაჩემის დეიდაშვილის ქმარი), ვდგავარ კუბოსთან და ცრემლებს ვყლაპავ რომ არ ვიტირო და უცებ მესმის “ქვრივს შეხედე, ერთი ცრემლი არ გადმოუგდია, როგორ მშვიდად ზის”. მდედრობითი სქესის ორი ეგზემპლარი ჭორაობდა.
მიცვალებულის პატვიისცემა რომ არა, მოვახსენებდი რასაც ვფიქრობდი მათზე.

“საწყლები”, მოვიდნენ რომ “უნუგეშო ქვრივის დარდი” ენახათ, დამტკბარიყვნენ და მერე სახლში, ყავის ჭიქით ხელში გაეგრძელებინათ მსჯელობა, როგორ და რანაირად ტიროდა.
სამწუხაროდ არ გაუმართლათ, თავშეკავებული ადამიანი შეხვდათ.

მერე ამ კაცის პატარა გოგოზე გადაერთნენ.

მე ავდექი და წამოვედი, გულისამრევი იყო სიტუაცია.

  • ამბავი მეორე

ჩემი სიძე რომ დაიღუპა, 28 წლის ბიჭი, მოდიოდნენ დედაკაცები, დასხდებოდნენ, იკითხავდნენ- ცოლი რომელია? და მიდიოდა ჭორ-ჭორ-ჭორ… უი ქალო გაიგე ასე ყოფილა უი ისე ყოფილა, ნწნწნწ… და ეს მაშინ, როცა ძვლები მეყინებოდა, ისე ღმუოდა იმ ბიჭის დედა. (ცნობისათვის, არ ვარ ზოგადად ემოციური). ოდესმე რამეში რომ დავჭირდე იმ ადამიანებს, არ დავეხმარები, არასოდეს, შიმშილით რომ კვდებოდნენ პურს არ მივაწოდებ. დედამისიც კი მიხვდა, მოდიან სეირის მაყურებლებიო, რამდენჯერმე გაიმეორა.

  • გარკვეული ტიპის ადამიანებს სიამოვნებთ სხვისი უბედურება

თუ ასე არ არის, რატომ ყვებიან აღტკინებულები დეტალებში ერთიდაიგივეს, სამჯერ, ოთხჯერ, მეხუთედ, მეექვსედ, აფორმებენ, უმატებენ ახალ დეტალებს და ცდილობენ კიდევ უფრო მეტი გაიგონ, სად მიარტყა თავი, როგორ კვდებოდა, რა თქვა სიკვდილის წინ, რამდენი იტანჯა. და რაც უფრო ძნელად და ტანჯვით კვდება ადამიანი, მით უფრო დიდხანს და დაგემოვნებით განიხილავენ ამას. ქექავენ ყველაფერს, რისი გაქექვაც შეიძლება, აწარმოებენ გამოძიებებს, აბამენ გაგონილს კუდებს და თანაგრძნობით სავსე სახით შეყურებენ ჭირისუფალს, იქნებ კიდევ რამე თქვას ისეთი, რაც “სათანაგრძნობო” მასალას დააგროვებს. თან ისე ყვებიან, თითქოს გემრიელი კანფეტი ედოთ პირში, თვალები უბრწყინავთ და ხმის ტონალობა უმაღლდებათ.

და თუ არც მათ ყალბ თანაგრძნობას საჭიროებს ჭირისუფალი და სიკვდილის დეტალებზე საჭორაოც არაფერია, აუცილებლად გამოქექავენ წარსულიდან რამე, მათი აზრით, “პიკანტურ” დეტალს და წავიდაააა…

დედაჩემს ვეჩხუბე ერთხელ, ეკლესიაში იყო მიცვალებული დასვენებული და ვიღაც ნათესავი გამოელაპარაკა, ძალიან ძნელია ნახევარი საათი ჩუმად იყო თქო? დედაჩემი რაშუაში იყო მარა შვილო შენ გითხარი რძალო გაიგონეო…

პატივი ეცით მიცვალებულებს,თუ შეიძლება.

ნუ განიკითხავთ და არ განიკითხებით.

დაე ყველა განმკითხველი ჭუჭყიანი საცვლებით მოკვდეს, რომ მისნაირებმა კუბოშიც არ დაასვენონ.

პ.ს. უცნაურია, მაგრამ კარგ ამბებზე ასეთი რეაქციები არ აქვთ…

იმ ადამიანებს


დედამიწისთვის სულერთია
რამდენი ჭიანჭველა იცხოვრებს ხევებში
რომ ფოთლები უსირცხვილოდ იბადებიან
ხეებში

მე ისევ ისე დავდივარ ჯუნგლებში
და
ემოციაშეკავებული მზერით ვიგერიებ
მდედრ შიმპანზეებს

დალაგებული ოთახები
გალოკილი იატაკები
ჭკვიანური პეროები
შინაგანი უშინაარსობის, უ-აზრ-ობის
და
უწესრიგობის დასაფარად.

გადაუარე პატარა ადამიანს
იქნებ ასე მაინც შეიგრძნო
უსუსურობის და ჩმოროზავრობის მიერ
მიკრომბძანებლობის როლში შესულის
ორწამიანი ორგაზმი
რომელიც გაგაძლებინებს იქ სადაც
თავდახრილი დადიხარ მთელი ცხოვრება
და ქვასანაყს ეძებ
თავმოყვარეობის დასანაყად

არაფერია შენი ცხოვრება
სტატუსების გარეშე
რომელსაც შენვე მიანიჭე უდიდესი მნიშვნელობა
(არარაობას რაობა სახელმა მაინც ხომ უნდა შესძინოს)
მიკროსამყაროს ჩამონგრევის შიში გაიძულებს
ყოველდრე უკმიო გუნდრუკი იმას
რისიც დაიჯერე და მისი სახელით იტანჯები
კიარადა
გამარჯობა
აჰაშენ
ექსტაზი
ცხოვრებაში ერთხელ მაინც იყავი კმაყოფილი და ბედნიერი.

კრეტინი მეზობლები სახლში


არ მიყვარს სახლში ჩასვლა, უფრო სწორად, იმ ბინაში, სადაც გავიზარდე.
იმ ეზოში, მთელი კორპუსი რომ ვუვლიდით და ნამდვილი ბატარა ბაღი იყო თავისი ნაძვებით, ხეხილით და ყვავილნარით, ტალავერზე აშვებული ვაზით და იასამნებით, ახლა საბომჟეთია, ყველგან ნაგავი ყრია, ხეებს აღარავინ უვლის და აღარც ბავშვები თამაშობენ, სხედან 2-3-4-5 კლასელები და მშობლების მიბაძვით “სემიჩკას” იპურჭყებიან.
ის ბავშვები, ვისთან ერთადაც მე ვთამაშობდი და ეზოს ვუვლიდი, გაიზარდნენ და ჩემსავით დაიფანტნენ აქეთ-იქით, ვინც დარჩა, არ ვიცი ეთაკილება, არ ვიცი არ ადარდებს, მისი შვილი ნაგავში ითამაშებს თუ ბალახში…
თავის დროზე ჩვენმა მამებმა ტყის მიწა მოიტანეს, სანერგეები შეაწრიალეს, ტყიდან ნაძვები და ფიჭვები მოზიდეს, სამშენებლო ნაგავი გაზიდეს, შემოღობეს, რომ ბავშვები არსად დავკარგულიყავით და ჭიშკარი ჩამოკიდეს. ერთადერთი, ცემენტი ვერ დაასხეს შემოსასვლელში, რაიკომმა (თუ ვინც იყო მაშინ უფროსი) არ დართოთ ნება.

ახლა პირველსართულელი თამარა ბებო აღარ არის, აღარ არის არც მისი ხელით დარგული და გამოზრდილი ადესა ყურძენი, იები და ენძელები, ჰიაცინტები. რა გადაუარეს ამისთანა, ერთიც არ ამოსულა!
ვერ ვიტან ჩემს ახალ მეზობლებს, სოფლიდან ჩამოსულებს, იმის მაგიერ რომ “ქალაქელების” გაკეთებულისთვის მოევლოთ, უდაბნოს დაამსგავსეს! ჯანდაბას, ნუ გააკეთებდნენ, რაღატო აფუჭებენ! ბორჯომის ბლასმასის ბოთლების და ოლვეისების გადმოყრა ხო ეხერხებათ ფანჯრიდან!
პირველი მსგავსი მახათი ოჯახი რომ გადმოგვივიდა, იმდენი ვქენით მეზობლებმა, ადგნენ და გადავიდნენ, ვერ აიტანეს ათვალწუნებული მზერები… გაკეთებას ხო არავინ თხოვთ, ნუ აფუჭებენ რა! ის ხო კაია, ყოველსაღამოს ნაძვების ქვეშ რომ სხედან და ლეღვი მწიფს იმდენი, ხეზე ჩიტები ქეიფობენ ხოლმე და ადამიანებსაც რჩებათ, ალუჩაზე და ტყემალზე ხმას აღარ ვიღებ, არც ბროწეულზე და თითა ყურძენზე, დგანან, ამტვრევენ ტოტებს, ანაგვიანებენ, მოკლედ, ღორები! მეზიზღებიან!

აღარ მიხარია სახლში ჩასვლა, ეს ჩემი სახლი აღარაა, იქ აღარც თამარა ბებოა, აღარც გორგიშელი, კარის მეზობლად აღარ ცხოვრობს მედიკო დეიდა და აღარც კორპუსის სახურავზე ასასვლელი კიბეა ადგილზე.
აღარ მოაქვთ სურნელოვანი შეშის მორები, დედა ვეღარ ანთებს შეშის ღუმელს, ქვემოთა შიზოფრენიკი მეზობელი პოლიციაშჳ უჩივის, ხანძარი გამიჩნდებაო (ნეტა მაცოდინა,როგორ?).
სადარბაზოს სუნიც კი შეიცვალა, ჩემი ბინისაც, ასე მგონია, უცხო ადგილას ჩავდივარ და ყოველ ჯერზე თავიდან ვეგუები იქაურობას.

აწი აღარ გავაპროტესტებ, ამის გაყიდვას და სადმე გადასვლას თუ გადაწყვეტს, რაც მიყვარდა, ყველაფერი მოსპეს ველურმა გაუზრდელმა ღორებმა!

უთმოდ


ჩემთვის ჩემი თმის ფერი იმაზე ბევრად მეტია ხოლმე, ვიდრე უბრალოდ, ფერი, იმიტომ რომ ერთადერთია, რაც საკუთარ გარეგნობაში მომწონს.

ბოლო 2-3 წელია, ერთიდაიგივე საღებავის ერთიდაიგივე ნომრით, ერთიდაიგივე ფერად ვიღებავ და გავიჩემითმისფერე. (იხილეთ ზემოთ).
სამწუხაროდ, გარნიემ გადაწყვიტა, რომ მეყო ხალისობა და ამ ნომერს აღარ უშვებს. სად აღარ ვიყავი, ყველაზე მივარდნილი წერტილებიც კი მოვიარე და არსად არ აქვთ.
შეუღებავობა აღარ გამოდიოდა და მსგავსი ფერი მოვნახე ვითომ, შევიღებე და…
ეს საშინელებაა, კოშმარი, იდიოტიზმი, გაუგებარი, არც წითელი,არც ყავისფერი, იმ ტონზე უფრო მუქი, არაბზინვარე გაუგებრობაა სახელწოდებით “ამასარჯობდაშეუღებავსმევლოოოოო”.
ლაბშჳ მამშვიდებენ ესეც გიხდებაო, მარა ალბათ იმიტომ რომ ისეთ ხასიათზე ვარ, ვინმე შემომაკვდება 😦
ჩემი თმის ფერი მინდა : (((((((((((((((((

პირდაპირი რეპორტაჟი საკვირაო წირვიდან


შემცივდა+ გადამიარეს და გადმომიარეს, გამწიეს-გამომწიეს “მორწმუნეებმა” რომ ერთმანეთი გადაეკოცნათ და ოჯახები მოეკითხათ შუა წირვის დროს.
ბევრი ხალხი იყო, საშჳნლად არ მომეწონა იმ ჭყლეტვაში უცხო ადამიანებთან ასე ახლო დგომა, არც ისე სასიამოვნო სუნების ყნოსვა და მემგონი ვინც გაციებული იყო, ყველამ მაშინ გადაწყვიტა იქ მისვლა და ახველეს და აფცხიკეს იქ. წირვის დასრულების მერე იქადაგა მამა ზაზამ და ისა, ჭკვიანი კაცია ძალიან : )
ქადაგება მორჩა, გალობა დაიწყო და მეთქი ვსე, წავედი აწი და თურმე ჯვარს უნდა ემთხვიო და ღვინიანი პური აიღო (მერე რა რომ ვერცერთ კომპონენტს ვერე ვიტანთ ვერც მე და ვერც ჩემი კუჭი 😦 პურს და ღვინოს ვგულისხმობ ). მიმაბრუნა ალეკომ უკან და ჩავდექი რიგში მორჩჳლად, რაღა მექნა. (ხო, ალეკო ჩემი უფროსი და ძალიან ჭკვიანი ადამიანია).

საერთოდაც, როგორ გავძელი დამთავრებამდე,ვერ ვხვდები, ისე ამტკივდა წელი დიდხანს ფეხზე დგომისგან, თან იმდენი ხალხი იყო, სკამს ვინ ჩჳვა, კედლამდე ვერ მივედი რომ მივყუდებოდი 😦
თავი მტკივა-გული მერევა, ეტყობა წნევა დამივარდა ან ამივარდა, ნე ზნაუ.
სამხურში ვზივარ სრულიად მარტო, ისმის როგორ მოძრაობს მეტროს მატარებელი, ტაიმერზე 5 წუთი დამრჩა და დრო ვიხელთე რამის დასაწერად.

მოკლედ, ისეთი უარყოფითემოციიანი ვიყავი იქ, არამგონია მადლისმსგავსი რამე წამომყოლოდა იქიდან, თუ არ ჩავთვლით იმას რომ ჩემი საქმე, რისთვისაც ახლა ლაბში ვზივარ, ხუთიანზე გამოვიდა.
პ.ს. ზამთრიოს სქელი ნაჭრის კაბა რომ მაცვია, თავი დედამიწაზე ყველაზე დაბალი,სქელი და მახინჯი მგონია ხოლმე 😦 თხელები მიყვარს მარა მოვკვდები ვერ გადავიტან ქარის დაბერვას :s
პ.პ.ს. ჩემი კურსელი დავინახე, იმანაც დამინახა მარა ან ჩათვალა რომ მოველანდე, ან თუ მიცნო, იფიქრა, მეშლება ,შანასი არაა ეს ახლა აქ იყოსო. კიდე კაი, რაღაცნაირი გოგო იყო, არ მევასებოდა არასოდეს.

:როგორარუნდავიაროთ: ტური ანუ ხადა



კვირას კარაველებთან ერთად წავპროწიალდი იქ, ხადას ხეობაში.


ეს ბილიკი მჟავე წყლის გაკეთებულია, ამას რა დამალევიებდა, საშინელი გემო აქვს, სამაგიეროდ გადავუღე


ციხეები და მათი მცველები,ტანში ჟრუანტელი მივლის იმის წარმოდგენაზე, რომ ოდესღაც აქ ხალხი ცხოვრობდა და ძალიან ხშირად იმ ციხეების დაცვას ეწირებოდა. გადავიღე ეს სურათა და მერეღა გავარკვიე რომ ესენი უბრალოდ სასიგნალო კოშკები ყოფილა და მეტი არაფერი. ;(


სხორი


მუა რომელიღაც მთიულური სოფლის ფონზე, სადაც ერთი საწყალის ერთჱი ბებო კარტოფილებს იღებდა.
ერთ კარაველს ვკითხე რა ქვია ტქო და შედი კარავზე და წაიკითხეო.
რონმელ თემაში, ადამიანების სურათების მეტი რომ არაფერი არაა?
ჰმმ

რტო….. პრიკოლ, სოფლიდან გავედით, 100-200 ან მეტი მეტრი გავიარეთ თქვენც ხედავთ როგორ ადგილას, მერე უკან მივტრიალდით და რომ ვიკითხე რატო თქო, ჯასთ ვათვალიერებდითო. :ტოჟე მნე:


თმაც კი ისეთი ფერის გაქვს საერთოდ არ ჩანხარო. მართალი უთქვამთ ლოლ. ისე, ეს თითქმის ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ფერები იყო შემოდგომური. გადახრუკულ-ჩაჟამებულია წელს საქართველო, იმჰო.

ღრუბლის დაბადება.

ამ სურათის გადაღებისას წნევა უკვე მაღალი მაქვს, ძლივს დავდივარ და თავი მისკდება ყველა გატოკებაზე. არ ვიმჩნევ და გმირულად მივდივარ.


აქ უკვე ვიმჩნევ და ძალით ვიცინი, დღუს ბოლო სურათია.

ვარდისფერი საყვარლობები.


ძალიან ლამაზი ხეები.

მთავარი სოფელი, ხონჩო. რომელიც არ მინახია გზის თურმე უცოდინრობის გამო.

რეალურად, მე უკმაყოფილო დავრჩი, ალბათ იმიტომ რომ თავიდანვე გავიფანტეთ, მერე ბიჭები ალექსას გაეკიდნენ, მაგას კიდევ ჩემი მტერი გაეკიდა აღმართებზე, ჯიხვივით დარბის, ხოდა ვიგრძენი ცხოვრებაში მეორედ, რომ ვეღარ მივდიოდი, რომ არ დავმჯდარიყავი, დავვარდებოდი. ბიჭები ზოგი ხელს მიწვდიდა, პლიუსმა ჩანთა გამომართვა კიარადა წამართვა და ასე ავჩანჩალდი აღმართებზე და ვაკემდე მივაღწიე, სული მოვითქვი, მაგრამ ორგანიზმმა ჩათვალა რომ ძალიან ცუდად მოვექეცი. მეძინა კიდეც, თითქოს გამიარა მარა სახლში როგორ მოვედი წესიერად არ მახსოვს, ჩანთა დავდე, მეზობელს შევუვარდი წნევა გამიზომე პლზ თქო და ცოტა მაღალი იყო (ჩემს ცხოვრებაში პირველად) !!!! 2000 მეტრზე რომ ავქოთქოთდი აბა რა მეგონა… ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა ბატური სიარული რომ არა…..
ნუი კაი, ხედები იყო ლამაზი და რა მაწუწუნებს, ხო ვიცოდი სად მივდიოდი : ))))
პ.ს. ამ შაბათკვირას ტრტულის და წივწივას მივყვები თმოგვის ციხეზე, ეჭვი მაქვს ერთ-ერთი საუკეთესო გასვლა იქნება.
მემაპატიეთ ნაწერის შეცდომების გამო რა 😦

არაპროფესიონალები ჩემს ცხოვრებაში


არსებობენ ისეთი ადამიანები, რომლებმაც რამდენიც არ უნდა იძახონ რომ რამეს აკეთბენ, არაპროფესიონალები არიან.
როცა სტუდენტი ერთხელ გისვამს შეკითხვას და სულ სხვა რაღაცას პასუხობ, კაი, ჯანდაბას, არ იცი და გამოძვერი.
როცა მეორედ, მესამედ, ჯიუტად გეკითხება იმ იმედით რომ შენ ის პასუხი გაიგე, მონახე, დაინტერესდი, ბოლობოლო ამ საქმეს წლებია აკეთებ და უნდა იცოდე რატომ(!) და რა პრინციპით აკეთებ ამათუ იმ რაღაცას, იქნებ ვინმე კიდე გეკითხება და იცოდე, ისევ სულ სხვა რამეს პასუხობ. გიტრიალებს წაღმა-უკუღმა, ეგებ კარგად ვერ ჩამოაყალიბა, შენ არ აცდი წიდადადების დამთავრებას და ისევ იმას იმეორებ რაც უკვე თქვი…..
ამავე დროს ეს პასუხი არის ძალიან მარტივი, უბრალოდ იმ სტუდენტს შესაბამის ლიტერატურაზე ხელი ვერ მოუწვდება, შენ კი იმ საქმეს აგერ უკვე რამდენი წელია აკეთებ…
სასაცილოა სატირალი რომ არ იყოს.
დღეს კონფერენ ციაზე გავდივარ და ვერაფრით ვერ გამოვტყუე ერთ ადამიანს, ჩემს ერთ დიაგრამაზე არსებული ლურჯი ხაზი რას აღნიშნავს, მე არ გამიკეთებია ის ცდა, მხოლოდ ვეხმარებოდი და ეგ შეკითხვა გამიჩნდა… სხვამ თუ მკითხა, ჩემი ვერსია მაქვს, რომელიც 50/50 მართალია ან არა, მარა სხვა გზა არ მაქვს……
ძალიან ,ძალიან გაბრაზებული ვარ 🙂

update: ჩატარდა, მინდა ვთქვა, საკმაოდ წარმატებულად, ანუ, რამდენიმე თემა მართლა მომეწონა, განსაკუთრებით რუსეთ-საქართველოს ომის შედეგად მიყენებულ ზარალზე.
ჩემს გამოსვლას… მმმ, თვითკრიტიკულად 3+ით შევაფასებდი. ჯერ ის დამავიწყდა რომ ამეხსნა რაღაც და დამავიწყდა რომ იქ მყოფი სასტავი ტყემალზე იმყოფებოდა, მერე კიდე რაღაც არაზუსტი იყო გრაფიკში.
ცხოვრებაშჳ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ აი ააააააბსოლუტურად ყველაფერი შენთვითონ უნდა გაკეთო და ვიღაცის გაკეთებულს არ უნდა ენდო.
ამეგო ის გრაფიკები ჩემი ხელითაც, განმეორებით ხომ შევამჩნევდი სხვაობას, მარა მეკიდა , აი კაპიტალურად მეკიდა და მოვალეობის მოხდის მიზნით გავდიოდი, არც თემა იყო ისეთი გადასარევი რომ ღამეები მეთენებინა დამატებითი ლიტერატურის ძებნაში და ნაირ-ნაირად მონაცემების იმასქნისთვის და ვაბშე მოველაობის მიზნით გაკეთებული ყველაფერი საქს, დაწყებული საჭმლიდან დამთავრებული ალბათ სექსით.

  • პ.ს. ერთი ზეგენიალური კითხვა დასვეს პრაფესორებმა, უნდა აღვნიშნო,ვერ მოვისვენებ: “ეს საცერი ტკიპების გადაცრელად რომ გამოიყენება, რაში გჭირდებოდათ?” (მჭადებს აცხობდნენ,აბა სხვა რისთვის :გივი: :სპაი:)
  • პ.პ.ს. ამასწინათ თვალი გადავავლე და რა ცოტა ნეგატიური პოსტები მაქვს, ორი ვარიანტია, ან ნეგატივის გამოტანის მრცხვენია, ან კიდევ ოპტიმისტი ვარ და ვცდილობ ფერადად დავინახო ყველაფერი.

მარშუტკიდან დანახული


ჩემს პოზიტიურ ბლოგზე ცოტა ნეგატივი უნდა დავწერო და თუ განმწყობის გაფუჭება არ გინდათ, უბრალოდ დახურეთ ფანჯარა.

  1. დღეს, მიდის ორი ლამაზი გოგო ქუჩაში, ლაპარაკობენ, იცინიან. მობომჟო მთვრალმა ელემენტმა თვალი გაყოლა და როცა კარგად გასცდნენ, ისე რომ ვერ გაიგებდნენ, შეაგინა (ნუ გასაგებია რასაც შეაგინებდა). თან აი ისეთი ბინძურია რომ უკანასკნელი მეძავიც კი უარს ეტყვის.
  2. ვაჟას და პეკინის კვეთაზე დგანან გოგო და კაცი ასე 30 წლის, უცებ, როგორც კი მანქანებისთვის მწვანე ინთება, ეს გოგო უსხლტება ხელიდან და გზაზე გადარბის, რამდენიმე მანქანა კინაღამ ურტყავს, ტაქსიში ხტება და მიდის. ეს კაცი ვერ ეწევა, უშვერად იგინება, ხტება მანქანაში მეორე თავისნაირთან ერთად და მიდის. (იმედია იმ ტაქსს არ მისდევს)
  3. მარშუტკაში ამოდის წვერებიანი ბაბუა, რო შეხედავ და იტყვი რომ ნამდვილი ჯენტლმენი იქნებოდა და არის. წინ სამადგილიან სკამზე ზის ორი მსუქანი ასაკოვანი ქალი, ამ ქალებმა მიწევა ვრ მოასწრეს, დაჯდა ეს ბაბუა უკან, სხვა სკამზე და დაიწყო ამ ქალების გინება. კაციშვილმა ხმა არ გასცა. თან ზის გადათხლეშილი,ყველას ავიწროვებს. ვერ მოვითმინე და ჩასვლისას რაც შეიძლებოდა მწარედ დავაბიჯე ფეხი :უსერ:. რატომღაც ხმა არ გამცა.

მობომჟოსი რა გითხრათ და ის ორი ტიპი სადღაც ვიღაცასთან ხო ასრულებს მზრუნველი მოსიყვარულე შვილის, მეგობრის და ა.შ. როლს?

მეზიზღებიან