თუშეთი, დღე ბოლო და არა უკანასკნელი(?)


ძალიან დიდხანს ვწელე ამ პოსტის დაწერა, არ ვიცი საიდან უნდა დავიწყო და სად დავამთავრო… ისე, რომ არც ძალიან სოპლებიანი გამოვიდეს, არც ძალიან მშრალი. კიარადა….

კარგი ადამიანები ასე მალე არ უნდა მიდიოდნენ

და როცა მიდიან, რჩებიან ადამიანები, რომლებსაც ისინი სულ ახსოვთ და უყვართ

და ეს ადამიანები აკეთებენ ისეთ რამეებს, რითაც (ალბათ) იმათი სული იქ კარგადაა და ბედნიერია.

კაცი/ბიჭი რომ მოკვდება თუშეთში, წლისთავზე, იმ სახლიდან, სადაც გაიზარდა, დედის ძმის სახლამდე აჭენებენ ცხენებს, გამარჯვებულებს კი ამ ბიჭის ცხენი/ხმალი/ნივთი ერგებათ (ყოველშემთხვევაში, ასე გვითხრა ერთმა ქალმა შენაქოში).

ჩვენც იგივე გავაკეთეთ ერთი ბიჭისთვის, რომელიც არც თუში იყო, და არც დედის ძმა ყავდა იქ, მაგრამ მთავარი ეგ არ იყო, მთავარი რაღაც სხვა იყო, იმაზე მთავარი, ვიდრე გაშლილი სუფრა, სიმბოლურად გაქცეული სამი ცხენი, მოყაყანე ადგილობრივები, დაგვიანებით მოსული ვიღაც ტიპი, რომელიც ძალიან გავდა დევის შთამომავალს და ალუდი.

და მერე წამოვედით


და ეს იყო ძასლიან სევდიანი და მტკივნეული

არადა აი ხომ ვიცი, იმიტომ კი არ იყო ასეთი მტკივნეული, რომ

  • თუშეთი იყო
  • ჩემი იყო
  • ლამაზი იყო
  • ფუსთაჰაერიანი და გემრიელწყლიანი და რაღაცნაირსუნიანი იყო


არა, მაგიტომაც იყო, მაგრამ

ლაშრობისას მნიშვნელობა აქვს

  • ზოგჯერ იმას, სად მიდიხარ
  • ზოგჯერ-ვისთან ერთად მიდიხარ
  • ზოგჯერ კიდევ, როგორ მიდიხარ
  • და რა თავგადასვლები გელოდებიან წინ

და როცა ეს ოთხივე პუნქტი ერთად იყრის თავს და კომფორტიც ემატება, ძალიან ძნელია უკან დაბრუნებები

  • უჰაერობაში
  • რუტინაში
  • რეალობაში

როგორც ხმელეთზე ამოგდებული თევზი, ასე ვიჯექი უზარმაზარ სატვირთოში და თბილისისკენ მოვდიოდით


მაგრამ სანამ თბილისისკენ დავიძვრებოდით, უკანა გზაზე, გერმანელი სკაუტები დაგვემგზავრნენ, თხუთმეტი- თვრამეტი წლის ბავშვები, თან პასტორი ახლდათ, ყაზბეგიდან მოდიოდნენ, დამშეულები. მანქანის საბარგულის წინა ნაწილში ჩვენ ვისხედით, მეორე, უკანა ნახევარში ისინი.

რაღაც მომენტში სიმღერა წამოიწყეს… მერე ჩვენც გადავხედეთ ერთმანეთს და რამდენიმე ამღერდა, მერე ისევ ისინი, მერე ჩვენ. იმათ გიტარა დაიჭირეს, ჩვენ ფანდური გამოვაცოცეთ, ერთმანეთის სიმღერებსაც ავყევით ლალალა-თი და ტაშით და ისა… იმ წუთას გადასარევად გვესმოდა ერთმანეთის, მიუხედავად იმისა, რომ არც იმათ იცოდნენ ქართული, არც ჩვენ გერმანული.


თან ბევრი მთის ქონდარი ჩამოვიტანე, ამასობაში უკვე აგრილდა და ყოველ საღამოს, დიდი ჭიქით როცა ვსვამ, ისევ ის ღამე მახსენდება, გარეთ რომ ვიჯექი, ეზოში, მარტო, ციოდა, ხელში ცხელი სურნელოვანჩაიანი ჭიქა მეჭირა და ცას ვუყურებდი, ვარსკვლავებიანს.

მე დავბრუნდები.

ალბათ.

Advertisements

თუშური ჩემ-ფესვ-ტური. I



თბილისი-ალვანი-ცერის უღელტეხილი-დართლო-დანო-ნაწვიმარი კარვები

პარასკევს წავედით თბილისიდან ალვანში, დავიქირავეთ 15 კაციანი მარშუტკა, რომელშიც რატომრაც 20 კაცი ჩავსხედით და ალვანამდე ორი საათის გზას ოთხი საათი მოუნდა გომბორის გავლით…

საბედნიეროდ თამაზის სახლში გავჩერდით, ოღონდ მანამდე საკმაოდ დიდხანს ვეძებდი ჩაბნელებულ ალვანში იმ უბანს, სადაც გავიზარდე და სადაც გასაღები უნდა ამეღო სახლის. იმ ღამეს წყლის გადავლებაც მოვასწარით მე და კიდევ რამდენიმე გოგომ.

დილით ექვსზე ავდექით და შვიდისკენ დავიძარით, მე ძალიან მეშინოდა გზის, ტოესწ, სიმაღლის და საშიში შეგრძნებების და სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი სიმარტივით და მძღოლის ოსტატობით :აქდიდიგულიკი:


გზა იდეაში კარგია, პატარა მანქანა თავისუფლად დადის, მაგრამ დიდ სატვირთოს რაღაც მომენტში ადგილი არ ყოფნის მოსახვევში, ამიტომ უკანსვლით იხევს უფსკრულამდე, მერე ერთს ამოიხვნეშებს და გზას აგრძელებს და აი მაგ ადგილებში ისა, რამდენიმე წლის სიცოცხლე დავტოვე მგონი :შ

(თუმცა ზვიო მომიყვა, რომ წესით ძარაზე კი არ დგას ხალხი, როგორც ჩვენ ვიდექით, არამედ უამრავი ბარგია დაწყობილი და ადამიანი თუ დადგა, ბორტი მუხლამდე წვდება, ამიტომ ბარგზე ჯდებიან და ხელი ბორტზე უკიდიათ და გადავარდნის შანსები+ ექტრემალური შეგრძნებები უფრო მეტია)

ხოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მთა ყველგან მთაა, ტყე ყველგან ტყეა, ბალახი ყველგან ბალახია და გზა ყველგან გზაა და მე ძალიან ბევრგან ვარ ნამყოფი, თუშეთის გზამ მომხიბლა, აი ხევსურეთში რომ მიდიხარ, უბრალოდ აიღებ და მიდიხარ, არანაირი მისტიკა, აქ კი ცაზე გამოკიდებული გრუნტის გზით შედიხარ კანიონებში, უფსკრულში მდინარე მოჩქეფს, ზემოდან გადმომყურე ფერდობებზე ჯუნგლებივით ტყე და წვრილ-წვრილი მდინარ-ჩანჩქერებია და შენ სადღაც შუაში, სალ კლდეზე შეკოფსილ გზაზე მიცანცარებ, ჭიანჭველასავით…


კანიონის მერე უცებ გადიხარ გაშლილ სივრცეში, რომელიც ძალიან გავს ხევსურეთის გლუვ მთებს და ხვდები, რომ ის კანიონები და დროსა და სივრცეში მოგზაურობის შეგრძნება რომ არა, თუშეთი ერთი ჩვეულებრივი მთიანი მხარე იქნებოდა.

მიდიხარ დ მიდიხარ და მიდიხარ და ერთ ადგილას კამაზი უკუსვლით რომ დაეშვა და წივილის მაგიერ სიცილი რომ დავიწყე, მაშინ მივხვდი რომ მეშინია არა ფეხი, რომ დანდობილი ვარ ამ კაცმაარიცის რამდენი წლის კამაზს და მის მძღოლს და სალ კლდეებზე წამოკიდებულ გზებს.

მეტი სურათების სანახავად შეცანცარდით აქ


ცერის უღელტეხილი, ანუ ცერი, ანუ ადგილი, სადაც ყველანაირი ღორისხორცეულობა უნდა დატოვოთ, ამ ადგილის მერე აღარ შეიძლება.


ხოდა, პირველი ქუმელაურთა გხვდება (ყოველშემთხვევაში ასე აწერია)
და მერე იყო ომალო, ყველაზე დებილი სოფელი იმ სოფლებს შორის, რაც თუშეთში ვნახეთ,. უაზროდ გაბნეული უაზო სახლები, მოკლედ ისა… ჩკა :/


კესელოები… უმმ… დიდი არაფერი, კოშკებია შეკოფსილი ბევრი ერთად, იქ მუზეუმია , იმიტომ რომ ჩემხელა ბოქლომები ედო, შევიჭყიტე და ძველი სურათები დავინახე, ბებიაჩემსაც ქონდა მასეთები, ქალები ვერცხლისფულებიანი ყელსაბამებით, კაცები მკაცრი სახეებით და მრგვალსახიანი ჩაღმა ბავშვები…

დართლო
დავიძარით მერე დართლოსკენ,ხოდა მე ის-ის იყო გავიფიქრე, თუშეთი როგორ მზიანად მხვდება თქო, რომ ლაწანი გავიგე და ტოტი მომხვდა თვალში, არადა ძარაში ვიყავი მოხრილ-ჩამალული და აუჰ ისე გამამწარა :შ ფაქტიურად ისა, სად დაწანწალებდიამდენხანს-ო წკეპლა მომხვდა. ისე, ერთადერთხელ იწვიმა, არადა კოკისპირული წვიმები იყო გამოცხადებული.

მერე იყო დართლო


ისევ დართლო…


იქ დაგვხვდა დიდი ველი, მდინარე, ხეობა და საკარვე ადგილები, დავბანაკდით, ვჭამეთ და დანოსკენ შევუყევით.

ჩემი გვარის სოფელია დანო, დართლოდან რამდენიმე კილომეტრში, პირქუში, მთის წვერზე შემომდგარი, გრილნიავმოქარაშოტე. სახლების ნახევარი დანგრეულია, მათ შორის ჩვენიც, ანუ პაპაჩემის. მე არ ვიცოდი რომელი იყო და ყველას გადავუღე. ხატი იყო სამაგიეროდ ლამაზი, და ვიღაცეები იყვნენ იქ ჩასულები, ბავსვიანები, გაშავებულები, მძიმე შრომისგან დაბერებულები…

და თუ ადამიანები ის ვართ, რადაც გარემო გვქმნის, აწი აღარაა გასაკვირი რომ ისა…


დანოელების ხატი

დანო ზემოდან
დანოს მეტი სურათების სანახავად დააკლიკეთ აქ

სანამ დანომდე ავიდოდით, ღრუბლები მოიჯარა, დანოშივე გაისმა ჭექაქუხილების ხმები და ცივმა ნიავმა დაუბერა. კვავლოს ნახვა საერთოდ არ მინდოდა, ამიტომ სირბილთ დავეშვი და წკიპზე მივასწარი საკუთარ გარეთ დაგდებულ რუგზაკს, შევაგდე კარავში. ჩვენს კარავსაც გადავაფარეთ რამეები, შევძვერით სულ სველები, ვხუხეთ დათოს წამოღებული ორნახადი ჭაჭა და კარავშჳ ისე უცებ დათბა : ))) აი ასტერიქსში და ობელიქსში რომ სასმელს სვამენ და ნაწნავები გაეპრიხებათ ხოლმე, ზუუსტად მასე გამეპრიხა ყველა უჯრედი.

ხოდა მერე მითხრეს რაააამდენს წუწუნებო, ბოდიში ბატონო, მე როცა ვნერვიულობ ვწუწუნებ ხოლმე და აწი გამაგდეთ წვიმაში გარეთ და სულ წავალ ჯანდაბაში :შ

ხოდა ესაა დართლოში ის ცნობილი თორმეტი მსაჯულის სჯისადგილი, რომლის სათავეშიც ქალი იყო და რომლის როლშიც მე ვარ ამ სურათზე



ხოოოდა სანამ ჩემს სახლში შემოხვალთ, ფეხები კიარადა, ღორის ხორცები დაიწმინდეთ თუ შეიძლება…

მიუხედავად იმისა, რომ წინა დღეს ცალკე მე და ცალკე ორგანიზატორმა საკმაოდ ბევრჯერ გავიმეორეთ რომ ღორის ხორციანი რამეები არ უნდა წაგვეღო, ცერზე ამოიღო ჩანთიდან რომელიღაც გოგომ პაშტეტი და ისა… კიდევ კარგი უცხო იყო, თორემ ჩემიანი რომ ყოფილიყო ძალიან, ძალიან ვეჩხუბებოდი… ახლა კი რას ვიზამდი, გავწიწმატდი და მტკიცება დავიწყე რომ ისა, ესა და და ამდაგვარად და რამდენჯერ გთხოვეთ ბლაბლაბლა…

მესმის, რომ მისთვის ჩემი ღორის ხორცზე გაჭედვა ზუსტად ისეთივე იყო, როგორც ჩემთვისაა ეკლესიაში კაბით შესვლის მოთხოვნა, მაგრამ მე თუ შემოვდივარ შენს ტაძარში კაბით ან თავს ვიკავებ, შენც დატოვე რა ეს ხორცი, არ მოკვდები უმაგისოდ ოთხი დღე…

თუ თქვენ გჯერათ, რომ ქრისტე მესამე დღეს გაცოცხლდა იმისდამიუხედავად, რომ საკუთარი თვალით არ გინახავთ, მე რატომ არ უნდა მჯეროდეს, იმის, რომ მას მერე,რაც თუშმა კაცმა დართლოში ტურისტების მიერ ატანილი ღორის ხორცი შეჭამა, ხევი ადიდდა და სახლი სახურავამდე დაიფლო? მითუმეტეს, ჩემს გადაღებულ სურათებზეც კი ჩანს იმ სახლის სახურავი.(კაცი გადარჩა)

აკხმ….

არა, თქვენ არაფერი არ მოგივათ ღორის ხორცისგან, უბრალოდ, ზრდილობის ამბავია….

აი ხატთან ქალის გავლაზე უფრო მკაცრი წესებია და ზრდილობის ელემენტარული წესები ვეღარ გიშველით )))

გაგრძელება იქნება…

შემდეგ სერიაში– მეცხვარის ძაღლები ,ხინკალი, კოტრები, დათვის ბუნაგი და სხუა მრავალი

პანორამების ბილიკის ზაფხული


როცა ორი დღის სავალ მანძილზე მთელ კვირას, თვეებს და წლებს გადიხარ, როცა მიდიხარ, რომ საკუთარი თავი გადაარჩინო და საკუთარ თავს თუ არა, მის ნაწილს მაინც პოულობ.

ემოციებით სავსე პერწკლი


დილის ექვსზე, ტრადიციულად, გაროჟილი მივცანცარდი, რედბულით ხელში და გამომეტყველებით “მეძინება”, სამთო ქიმიასთან.

ჩევმარშუტკდით, გადმოვბარგდით, ნელ-ნელა მივედით რეინჯერების ტერიტორიამდე, შემოვაკონწიალეთ ჩანთები ცხენებზე, დავიმარაგეთ წყალი და შევუდექით მესამე ბილიკის ე.წ. მკვლელ, ტყეში სავალ აღმართს, როგორც ორგანიზატორმა ახსენა. ალბათ იმიტომ, რომ ჩანთა არ მეკიდა, მშვენივრად ავედი. (ძალიან, საშინლად, აუტანლად სუნიანი და უზარმაზარბუზიანი ცხენები დავიქირავეთ ბარგის სათრევად)


მორჩა ტყე და დაიწყო ზაფხული, თავისი ხმებით და სუნებით და ბლახებში გორაობით და მხურვალე მზით და აიაიაიაიაიაი, როგორც იქნა ძვლები გამითბა, წელს პირველად მივხვდი რომ მართლა მოვიდა ფასხული .


უძალიანლამაზესი ხედები და ბლახები


კოტეჯამდე ავედით და მერე მივხვდი რომ გააააავიყინე, გოგოები კარვებს შლიდნენ, მე ქეთოს უფრო ხელი შევუშალე ვიდრე მოვეხმარე… ამასობაში გაშალა, გამოვიცვალე, ანუ კომბოსტოსავით შევიფუთე, კეტჩუპი, პური და სოსისი ვიპოვე და ნიამი-ნიამი, მთელი დღე ქიშმიშზე/სნიკერსზე ყოფნის მერე მეფური სადილი იყო. ჭამა-ჭამით მივედი კოცონთან აკანკალებული და რომელიღაც ბიჭმა ისეთი ჭანჭურის არაყი დამალევინა, აიაიაიაი, დამეწვა პირი ერთი ყლუპისგან, სამაგიეროდ საფუძვლიანად გავთბი :გულიკი:

მერე ცოტა წავიჭორავეთ კოტეჯში, ტოესწ, ხალხები ლაპარაკობდნენ და ღადაობდნენ და მე ჯუსტ ვიცინოდი


ცა ზუსტად ისეთი იყო, როგორც მთაში უნდა ყოფილიყო, ჩემმა თანამეკარვემ გარეთ დაძინება გადაწყვიტა, მე სულ მარტო დავრჩი, გავაღე კარვის კარი და ცის ყურებაში ჩამეძინა


ბანაკი დილით, მზეზე გამთბარი….


მეორე დღეს ავიბარგეთ და დავიძარით საღალატო სერისკენ….

ერთ ადგილას ყველაზე მაღალ ადგილას, შევისვენეთ, ვიჯექი მარტო და ვივსებოდი ბედნიერებით, სუნთქვას რომ გიკრავს, ისეთით.


ყვავილი თოვლზე, ანუ დეკის ყვავილი, ანუ დააკვირდით ქვემოთა სურათს, თოვლები მოჩანს 2000+ მეტრია და ვიღაცას ბავშვი დაკარგვია ქვემოთა მარცხენა კუთხეში

ძალიან ვეცადე, მაგრამ დისკომფორტი ვერ შევიქმენი მაშინ, როცა გაწვიმდა, გამყოლმა ცხვრის ბინებში ჩაგვიყვანა, ავირ-დავირიეთ, ვისი პარალონი ვის ჩანთაზე იყო ვერ გაიგებდი, ვინ ჭამდა, ვინ სვამდა, ვინ ეწეოდა, ვინ ჩხუბობდა, ვის ეშინოდა და ვინ ისტერიკაში იყო და ვინ ამ ყველაფერზე კაიფობდა.

ლაშქრობაა, რა, ხან დაგაცხუნებს, ხან დაგაწვიმს, ხან შეგცივდება, ხან მოგწყურდება, ხან სილამაზით გადაირევი, ხან ბოლი მოგაბოლებს და ხან ამ ბოლში შემწვარ უგემრიელეს სოკოს შეჭამ. კომფორტული ცხოვრება სახლშიცაა და დავრჩეთ ბატონო და არაფერიც აღარ შეგვაწუხებს.


დაღამდეს, მერე რა?!
ფანარი არ გაქვს? მერე რა?!
მოწვიმა? დიდი ამბავი, არ დადნები!

ხან ტუალეტში მოგინდება შესვლა, ზრდილობიანად იკითხავ სად არისო, მიგასწავლიან და კბილებდაკრეჭილი ძაღლი დაგხვდება და ისეთს შემოგიყეფებს, მთელი წლის საკივლელს ერთად იკივლებ და მუხლები აგიკანკალდება. სამაგიეროდ ადრენალინის დოზას მიიღებ და დანარჩენ გზას ჭკუამხიარულად და ცანცარით გაივლი 😀

და მერე მეცხვარე ქალი ყავას მოგიდუღებს და დალევ და შემოგახსენდება, ზუსტად ასე, წვიმისგან თავშეფარებულს როგორ დაგალევინა რაჭაში, მეფუტკრემ, ყავა და თან ბოდიშებს გიხდიდა, მეტი არაფერი მაქვსო. არადა ყავაზე მეტად არაფერი რომ არ გინდოდა იმწუთას < 3

ხოდა ან იმ მეცხვარე ქალის მოდუღებულ ყავაში ერია რამე ან წვიმამ იმოქმედა ან ძაღლის შემოყეფვამ, არხეინად და ღიღინ-ღიღინით ჩავირბინე დანარჩენი მარშუტი მარშუტკამდე

გზაზე მდინარე შემოგვხვდა, სასწრაფოდ გამახსენდა, რომ სანდლებიც დავასველე და ავწუწუნდი ორ ხმაში, ამასობაში დახმარებამაც არ დააყოვნა და ზურგზე მოკიდებულმა გადამიყვანა ორ თუ სამგან და ალაგ-ალაგ ხელი მომაშველა და მერე უკვე დიდი მდინარე რომ დავინახეთ, სხვა რა გზა იყო, იკადრა ჩემმა უდიდებულესობამ გატოპვა, არადა ისე მშრალად მიაბიჯებდა მოხერხებული ბათინკით და უცებ კოჭებიდან დაუშვა და ნელ-ნელა ჩამოვიდა ტერფებამდე ცივი წყალი (გარედან ვერ შემოვიდოდა, წყალგამძლეა). სამაგიეროდ ხმელეთზე რომ გავედი მინიჯაკუზი მქონდა ბათინკებში, თითქოს ბევრი ჰაერის ბუშტუკი დადიოდა შიგ ყველა ფეხის გადადგმაზე.

ჩავედით მერე მარშუტკამდე, ზუსტად დაღამებისას, გამოვიცვალე ფეხზე, დავიგორგლე სავარძელზე, გავირჭე ყურში მუსიკა, ფეხები ვიღაცის ჩანთაზე შემოვაწყე და ასე მეძინა თბილისამდე.

სახლამდე ნაიამ მომიყვანა, კიდევ კარგი, ისე ვიყავი გაბომჟილი ტაქსი ან გამიჩერებდა ან არა, უსერ

ჭირი იქა, ლხინიც იქა, ჭირის მერე გამოდგებათ.

პ.ს. სულ 35-40-ოდე კილომეტრი ვიარეთ,(42-ია მაგრამ ჩვენ მოკლეზე მოვჭერით, მდინარით) ორი დღე, სუბალპურ და ალპურ ზონებში

ორდღიანი ლაშქრობა – რა წავიღოთ?



საბაზისო მონაცემები– გვაქვს ჩანთა, პარალონი, სპალნიკი, ბანძი საწვიმარი და ერთი ცალი მეტრანახევრიანი გოგო, 50 კილო, ანუ ბევრს რომ ვერ მოიკიდებს ზურგზე, ისეთი.

  • ვიღებთ ერთ დიდ ჩანთას, ანუ რუგზაკს
  • დიდ შავ ნაგვის პარკს, ვტენით ჩანთაში და შიგ ვალაგებთ ყველაფერ დანარჩენს

ტანსაცმელი (ცალკე პარკით)

  • ტრუსიკი, ადამიანური (ტანგა არ წაიღოთ არ მიქაროთ)
  • 4 წყვილი ნასკი (წიკი თუ არ გაქვთ სუფთნასკური, ორიც შეიძლება)
  • ორი მაისური (ერთი ღამე დასაძინებლ-იმდღესვე გამოსაცვლელად და მეორე დღეს კიდევ მეორეს ვიცმევთ)
  • ჟაკეტი კაპიუშონით, სასარგებლო რამეა , შეიყუჟები შენთვის და ხარ.
  • შარვალი, ნაჭრის, იოლადგაშრობადი და მოხერხებული, არაფართხუნა
  • პანამა
  • შარფი, მსუბუქი, დიდი ზომის (გამოდგება წელზე-თავზე-ტრაკზე მოსახვევად, ასევე იქ დასაფენად სადაც თავს დადებთ)
  • სათადარიგო ფეხსაცმელი
  • საწვიმარი

პირადი ჰიგიენა (ყველაფერი თავსდება ცალ-ცალკე პარკებში )

  • კბილისპასტა ჩოთქით
  • პაწუკა საპონი
  • პაწუკა პირსახოცი
  • სველი ხელსახოცი, სასურველია მაკიაჟის მოსაშორებელი ან ინტიმური ჰიგიენის ეწეროს, ეგენი ყველაზე კომფორტულებია)
  • დამცავი კრემი
  • ტუჩის ბალზამი
  • სავარცხელი
  • ნუ კიდევ ისინი, თქვენ რაც გინდათ

საჭმელი

  • 1 პური
  • 4 სნიკერსი
  • 300 გრ ქიშმიში
  • პაშტეტი
  • ყველი დაჭრილი ან მდნარი
  • ლორი დაჭრილი
  • ყავა, ერთჯერადებით

წამლები

  • ნიმესილი 3-ოდე (სიცხე-ტკივილი-გაციება)
  • კოფეინის ტაბლეტები (სიმაღლეზე თუ ჩემსავით მიგდით წნევა მინუსებში)
  • სპირტი-ბამბა
  • სანტავიკები

წვრილმანები

  • ერთჯერადი პარკების არმია
  • მუსიკა
  • მობილა
  • ფოტოაპარატი
  • პირადობის მოწმობა
  • ფულები
  • კოვზი და ჭიქა არ დაგავიწყდეთ, თეფშის და ჩანგლის გარეშე კიდევ გაძლებს კაცი მარა ჭიქა ძალიან კარგი რამეა, აი სვეარ

ჩანთაში მემგონი ჯერ მძიმე უნდა ჩადო, მერე მსუბუქები, თუმცა მე პირიქით ვიქცევი ხოლმე გაუგებარი მიზეზების გამო. მოვაკოფსებთ თავზე ან ბოლოზე პარალონს, მივამაგრებთ ბოთლს, მოვიკიდებთ და ჰერი-ჰერი.

სასარგებლო პწიჩკები

  • ვცდილობთ ჩანთის გვერდით ჯიბეში ჩავდოთ ნოვა, სველი ხელსახოცი, სასუსნავი.
  • ჩანთის ზედა ნაწილში რომ ჯიბეა- ფული და ყველა ის წვრილი ნივთი, (წიპა ემპეტრი და დანა) რაც შეიძლება უცებ დაგვჭირდეს
  • სულზემოთ, ისე, რომ უცებ ამოვიღოთ-საწვიმარი და თბილი ჟაკეტი.
  • დაბოლოს, სადმე ყველაზე ხელმისაწვდომ ადგილას -სნიკერსი.

არადა აქ კი ჩამოვწერე მარა საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ისტერიულად ვიწყებ ფიქრს, რა წავიღო, და ბოლოს მიმაქვს ყველაფერი იმის გარდა რაც უნდა წავიღო, ერთხელ ფეხსაცმელიც კი დავტოვე ( :/

მუზა იყო ჩორვენის ეს პოსტი, მე ჩემს თავს მოვარგე 😀

როგორ მივდივარ ხოლმე სადმე


დღეს დილით გამეღვიძა და პირველი აზრი, რაც თავში მომივიდა, იყო-
“ვაი, სამსახურში დამაგვიანდა!”
რომ გავიაზრე, რომ კვირადღე იყო, მერე მეორე აზრი მოვიდა-
ააა, პახოდში მაგვიანდება!
საბოლოო გამოფხიზლების მერე მივხვდი, რომ არსადაც არ მივდიოდი, არ მეჩქარებოდა, შემეძლო დინჯად ავმდგარიყავი, ყავა გამეკეთებინა და პიჟამოთი მომეკალათებინა კომპთან.

ხოდა, იმის გამო, რომ არ ვიცი ამ დროს რა უნდა აკეთო, პოსტი გამოვაცხე იმაზე, რას ვაკეთებ ხოლმე შაბათ-კვირას

დილით, 6-7-8 საათზე მაღვიძარა მაღვიძებს, ძალიან გემრიელად მძინავს… თავს ვაიძულებ რომ გაიღვიძოს და ადგეს, თან ნერვები მეშლება, რატომ, რატომ ჩავეწერე/დავიგეგმე, ხომ შეიძლებოდა დღეს მაინც დამეძინა ნორმალურად.

ვყრი ჩანთაში ყველაფერს, რაც ხელში მომხვდება, იმიტომ რომ წინადღეს ვერაფრით ვერ გადავწყვიტე, რა უნდა წამეღო და რა დამეტოვებინა, აუცილებლად მრჩება რამე და ფართხა-ფურთხით გავრბივარ ტაქსის მოსაძებნად ნუცუბიძის მიყრუებულ ბოლოში. ხასიათს ცოტა მიკეთებს დილის სუსხი/სიგრილე და სრულიად მშვიდი და ცარიელი ქალაქი.

ყავის დალევას ვასწრებ, ან ვერ ვასწრებ, მაღაზია თუ ვიპოვე, რედბულს ვყიდულობ, შეკრების ადგილამდე ამრეზილი მივდივარ და ყველა და ყველაფერი მაღიზიანებს. თუ გამიმართლა, ფანჯარასთან ცალკე რომაა, მარჯვნივ, იმ სკამს ვიკავებ და დაგვიანებულების მოლოდინში ვაწყნარებ თავს, რომ ეს შეიძლება ოდესმე მეც დამემართოს და არაა საჭირო ახლა ამათ უპასუხისმგელობაზე გაჯავრება, რომ ყველანი ადამიანები ვართ, ბლაბლაბლა, თუმცა მაინცადამაინც არ მშველის.

როგორც იქნა, გვეღირსა, მარშუტკა იძვრება ადგილიდან, მიდის-მიდის-მიდის, ყურებში მუსიკას ვიკეთებ და ვიძინებ.

დანიშნულების ადგილას მიხვლისას სადაც ბლახები/ტყე/ბუნება/არათბილისი/არანაცნობი/უცხო/სხვანაირი/საინტერესო ადგილებია, ყველა ნეგატიური ემოცია ერთბაშად მიქრება, ვმშვიდდები, ლაპარაკს ვიწყებ, ვიღიმები და როგორც წესი, უკვე აღარაფერი აღარ მაღიზიანებს, თვით ყველაზე გამაღიზიანებელი ადამიანებიც კი.

თუ გასვლა ორ-სამ-მეტდღიანია, შემდეგი დილები ყოველთვის ბედნიერი და კოცონზემოდუღებულყავიანია, ყავა კვამლის არომატით, დილის ცინცხალი ჰაერი, მზე რომელიც გათბობს და გაღვიძებს სუსხიანი ღამის მერე, ხეების, ფოთლების, ტყის, მდინარის და ქარის ხმები და ბალახები შენს შიშველ ტერფებთან.

(აქ შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ სულ სხვა მე, არა ის, ვისაც ყოველდღე ხვდებით/ეკონტაქტებით)

და მერე უკან ვბრუნდები, დაღლილ-დაქანცული, უკანასკნელი ძალებით ვიწყებ ჩანთის ამოლაგება-დალაგებას, იმიტომ რომ ზუსტად ვიცი, შხაპის მერე ამის თავი არ მექნება, ვალაგებ, ჩანთას თავის ადგილას ვათავსებ, ვდგები შხაპში და
ვიწყებ უკან, სახლში/ყოველდღიურ რუტინაში დაბრუნებას, ვიხსენებ რა უნდა გავაკეთო ხვალ, რომ ეს ისეა და ეს ასე.

მეორე დღეს ყველა ხვდება, რომ შაბათ-კვირა უქმად არ დამიკარგავს, ღიმილიანი და მშვიდი სახით დავდივარ ხოლმე. (ნუ, ხო, კაი, ხანდახან წაშლილ-დანგრეული,მაგრამ მაინც კმაყოფილი, თუ ნამეტანი მკვლელი შაბათ-კვირა გამოვიდა)

ისიც მინდოდა დამეწერა, რატომ მივდივარ, მაგრამ ძალიანძალიან გაგრძელდა პოსტი, თანაც მგონი მიწერია უკვე სადღაც…

ექსკურსნახევარას ამბავი ანუ ყვაყვაჩოები



იყო და არა იყო რა, იყო ერთი მე, რომელსაც შუაღამის თორმეტზე მოუარა, სადმე ბლახებში მოუნდა და ექსკურსიაზე ჩაეწერა.
ბოლნისის მიმდებარე ტერიტორიებზე უნდა ენახა რამეები

  • ხოდა, მაღვიძარამ რომ ვერ დარეკა დილით და ნინძასავით ლოგინიდან წამომხტარი ყავადაულევლად რომ მიასკდა შეკრების ადგილას და კინაღამ რომ დააგვიანდა, ეგ არაუშავს.
  • მარშუტკაში რომ აუტანლად ცხელოდა, ეგეც არაუშავს.
  • მეზობლები რომ ძალიან ყაყანებდნენ, ერთდროულად სამი პარტია, ჯანდაბას, ხალხია, ლაპარაკი უყვართ.

კიდევ კარგი, ნაცნობები მაინც იყვნენ, ნუ, 60% ხომ იყო.

დღისოთხად-ოთხი კაიფი იყო

1. სკამი ბოლნისის სიონის ეზოში და იმ სკამის ზემოთ დიდი თუთა და მე ვიწექი სკამზე და მდუმარებით ვკაიფობდი

2. წუღრუღაშენთან არსებული მაღლობი ბლახებით და თეთრი-ფერადი ყვავილოზავრებით

3. გვირილებიანი მინდორი რაღაცნაირსახელიან ეკლესიასთან, წყალს რომ უგავდა სახელი

4. ყაყაჩოებიანი მინდვრის დანახვით გამოწვეული ეიფორია, სიხარული, ხტუნვა, სუნთქვის შეკვრა.


და ვსო

მერე ვიგრძენი, რომ ყაყაჩოების მძაფრი სუნი მაინცადამაინც არ მსიამოვნებდა, ამტკივდა თავი (მეწვოდა ტოესწ), დამეწყო გულისრევის შეგრძნება და ერთადერთი, რაც მჭირდებოდა, იყო მარტო ყოფნა, თვალების დახუჭვა, არაჯანჯღარა ადგილი და რამე მჟავე, ამ შემთხვევაში ალუჩა. ხალხი ციხეზე ავიდა, მე დავჯექი ბალახზე, ცოტა მძღოლს ვეჭორავე, ცოტა გავისეირნე და მეტ-ნაკლებად კარგად ვიყავი, სანამ ისევც დავიძვრებოდით ადგილიდან

ზუსტად არ მახსოვს, რა ხდებოდა სანამ თბილისამდე ჩამოვიდოდი, რაღაც პერიოდი გავითიშე, მეძინა და თან არც მეძინა, ამან ცოტა მიშველა, ზანავი-ნუნისის გახსენება დავიწყე იანოსთან ერთად, მერე ისევ დავიძარით და ერთადერთი, რაც დარჩა, იყო ნატვრა, რამენაირად სახლამდე მიმეღწია და ყავა დამელია, ძლიერი, მუქი, ტკბილი… თან ფანჯრები დაგმანეს და საერთოდ გავაფრინე, ჰაერი მშველოდა ცოტა.

ჩამოვედით.. ამიგოს წყალობით სახლში ძალიან სწრაფად მივედი, მოვიდგი ყავა, ვიბანავე, ალუჩა ვჭამე და აზრზე მოვედი, თუმცა მეორე დღესაც გადმომყვა ცოტა…
ხოდა ასე

ჩემსავით რომ არ დაგემართოთ, ძალიან დიდხანს ნუ იკოტრიალებთ ხოლმე ყაყაჩოებში )))

ზანავი-ნუნისი ნაწილი 2


გამოღვიძება იყო უცნაური… მეორე საწოლზე გოგო იწვა რომ დავიძინეთ და კაცის ხვრინვამ გამაღვიძა… არც მეორე ოთახიდან ისმოდა ხმა, კედელზე 2009 წლის კალენდარი ეკიდა და საერთოდ ვერ მივხვდი, ორი დღე გადაბმულად გვეძინა, რა დღე იყო, ჩვენები სად იყვნენ ხმები რატომ არ ისმოდა… მოკლედ ისა, კიდევ ერთი საინტერესო გამოღვიძება შემოემატა ჩემს კოლექციას.

ავლაპარაკდით მე და პუტინა და გვეპასუხება იატაკიდან ვიღაცა… კაი ხანი ლაპარაკის მერეღა გაგვახსენდა, კიმარა რომელი ხარ შენ მანდ-ო და ასე გავიცანით გოგო, რომელიც გუშინ ჩვენთან ერთად იყო მთელი დღე მაგრამ ისა… ნუ ხომ გესმით )))))


მყუდროდ და ბუნდოვნად მახსოვს მეორე დღე, სპალნიკიანად ვიწექი რბილ ლოგინზე, იქვე ღუმელი გუგუნებდა და ცხელი ყავისთვის წყალს ამზადებდა, ხან მეძინა, ხან ვთვლემდი,ხან რამეს შევისუსნებოდი, ალაგ-ალაბ საინტერესო რამეებს ვთამაშობდით, ნაწილი მღეროდა და ქეიფობდა, უცებ, ჩათვლემილი რომ წამომახტუნა გურულმა კრიმანჭულმა, წერილი როგორ არ წავიღე, ვერ მივხვდი, ეს იყო სრული კაკაფონია, ვინც ეს კრიმანჭული მოიგონა…. დაილოცოს მეგრული ნანა, და მრავალჟამიერი და საგალობლები და ყველა მრავალხმიანი სიმღერა გარდა კრიმანჭულისა :ტირილ:


აი ასეთი ხედი დავინახე ახალგაღვიძებულზე….

სულ გამომრჩა, წივწივას როგორ ველოდებოდი, ტოესწ ნუნისის მდელოზე წივწივას კარავში შეძვრომა-დაბანაკებას და ვერ გადავედით,მდინარე იყო გადასალახი, ამიტომ თავისი ფეხით გვესტუმრა და ისა, ისე გამიხარდა, ისე, შენიანს რომ აღმოაჩენ უდაბნოში.


ახალაშენებული მონასტერიც მოვინახულეთ, მე უკვე მესამედ… იგალობეს, მრავალჟამიერიც იმღერეს, მე ეზოშჳ ვიდექი, ასე უფრო ეფექტური მოსასმენია ხოლმე.


იყო ბევრი მწვანე და ფუსთა ხაერი


და რეინჯერების კოტეჯი, რომელსაც კარაველების ურდო შემოესია, რეინჯერები გააძევა და შტურმით აიღო და დაბანაკდა, ფესვები და ბათინკები გაიდგა, ჩანთები გასაშრობად მიაფინა და არსადაც არ წავალთ-ო გამოაცხადა.


ეს იმ კოლექციის მცირე ნაწილია, რომელიც იმ ორი დღის მანძილზე ღუმელთან შრებოდა. მოჩანს ასევე გამურული ჩაიდანი, რომლის მსგავსის დანახვაზეც ერთხელ ჩემმა ნაცნობმა სერიოზულად მკითხა- კიმარა, აქედან რომ სვამთ როგორ არ გეშინიათო. მეც საწყალი სახე მივიღე- აბა სხვა რა გზა გვაქვს თქო.


მერე მზიანი დღე გათენდა, ჩვენი ნუნისიდან წამოსვლის დღე


მზეზე წოლაც მოვასწარი, დაჟრუანტელებაც, სახის ალეწვაც .


და დავიძარით პირველი არა და მეორე ნაკადი (პირველები დედაბერაზე გადასვლის დღესვე,შუაღამისას წამოვიდნენ თბილისში), მე, ხათო, ბარტყი, ქეთი, და ბაქარის რაზმი.


გზა იყო ასეთი


ალაგ ასეთი


ააააააი, იმ თოვლიანი მთიდან ჩამოვიდნენ ისინი ბარში, დიახთ, დიახთ


გზაზე…


გველი ვიპოვეთ, მკვდარი, და მე ის გველი გამახსენდა, გული რომ გაუსკდა რაჭაში : )))


მერამდენედ ჩავიარე ამ სახლის გვერდით და ისევ ზუსტად ისეთია, ნეტა ჩადის ხოლმე ვინმე, თუ ჭიშკარგამოკეტილი ელოდება ამაოდ…


ხოდა მერე რელსებზე მოვძუძგეთ, გვაგვიანდებოდა, ცხოვრებაში ასე სწრაფად იაპონურად და შეშინებულად არ მივლია მგონი, სწრაფად იმიტომ რომ ბიჭები დადიოდნენ სწრაფად, იაპონურად იმიტომ, რომ ძელები ახლო-ახლო იყო და შეშინებულად იმიტომ რომ ვერ ვხვდებოდი საიდან უნდა მოსულიყო მატარებელი და არ მინდოდა ზედ ჩემზე გადაეჯლიგინა.

ხოოოოდა, პირველად იყო ისა, ლუდი :აქ დიდი გულიკი:

ჩემი მესამე და არაუკანასკნელი ტრადიციული ლუდისსმა მოლითში, აქ ლუდი განსაკუთრებულად გემრიელია, მითუმეტეს თუ ლუდისჭიქიანად და ზურგჩანთამოკიდებულს შეგსვამენ მატარებელში, გზადაგზა იმღერებ, საწყალ ბულბულს შეიბრალებ, ლუდი რომ გაგითავდება და კიდევ იშოვნი, ნაგვის ყუთში შენივე ჩადგმულ ჭიქებს უკანვე ამოიღებ, შეავსებ და სმას გააგრძელებ.


ბაქარი და მისი რაზმი გვემშვიდობება… არ ვიცი ამას წაიკითხავენ თუ არა, მარა მადლობა მინდა ვუთხრა, დედაბერაზე ძალიან მამხნევებდნენ თავისი იქ ყოფნით და კიდევ რომელიღაცამ შეკრების ადგილამდე რომ მიმიტანა, მიყვანა არ ერქვა ამას, უცებ ვიღაც მომვარდა, ჩანთა მომხსნა და სნამ აზრზე მოვედი, ცხვირსახიცივით მიმაფრიალა .


დაბოლოს, მატარებელში იმდენად დაკომპლექსებული ხალხი იჯდა,რომ ათლარიანი ვაგონის ბოლოშიღა ძხლივს დავაურდავეთ.

პ.ს. მთელი ეს ისტორიები იქ მყოფების და ბლოგის მკითხველების გარდა ერთმა ტაქსისტმა და ერთმა გამყიდველმაც იცის, მკითხეს, არ დამეზარა და მოვუყევი : )))

ბზობა, გარეჯი, ტრიალი მინდვრები და ბოდიალი


აქა ამბავი იმისა, როგორ ავაშენეთ ახალი გზა, გავაკეთეთ ცოცხალი ჯაჭვი, ვიარეთ ფეხით ძალიან ბევრი ქარში, როგორ ვიჯექით ერთ ჯიპუკაში 16 კაცი, ვიფოფხეთ აღმართებზე ბალახსმოჭიდებულებმა და სხვა მრავალი… გვიყურეთ, არ გადაგვრთოთ.


ძველი ინგლისური ციხე-სიმაგრეების და ამწვანებული ბალახების ნახვის მუღამზე რომ მოხვალთ, აპრილის გარეჯი გაქვთ მოსანახულებელი ე.ი.

კომპლექსი დაარსდა VI საუკუნის I ნახევარში ერთ-ერთი ასურელი მამის დავითის მიერ. იგი თავის მოწაფე ლუკიანესთან ერთად მოვიდა გარეჯის უდაბნოში და დასახლდა პატარა, ბუნებრივ მღვიმეში. ასე ჩაეყარა საფუძველი მონასტერს, რომელიც შემდგომ საუკუნეებში ცნობილი გახდა დავითის ლავრის სახელით.

სიმშვიდე, სიმწვანე, ბევრი ხალხის მიუხედავად, იდეალური ჰარმონია.
ვერ გაარჩევ სად მთავრდება ბუნებრივი კლდე და სად იწყება ადამიანების ხელით გაშენები, ნაკვეთი, ნაწვალებ-ნაამაგარი.


აქ მონასტერია, ე.ი. კაბა და თავსაბურავი აუცილებელია, მე მოსახვევი წავიღე, შევეცადე თავზე აბრეშუმის შარფი დამეკოსებინა, მაგრამ ვერ მოვახერხე, შევეშვი და ქურთუკის კაპიუშონს შევაფარე თავი ეკლესიაში, მერე ეგეც მოვიხსენი, ხელს მიშლიდა კომფორტულად გარემოს აღქმაში…

ძალიან ლამაზია აქაურობა და ფუსთა… იდეა მაქვს, მთელი საქართველო წმინდა ადგილად გამოვაცხადოთ, ეგებ მაშინ ქუჩაშიც აღარ დაყარონ არაფერი….

ასეთი ხედი იშლება შესასვლელიდან, ჩამოჯდები, დატკბები, ერთი კვირა მაცხოვრა აქ, ნირვანაში ისე გავალ, თვალს არ დავახამხამებ.


მერე დოდოს რქაზე წავედით, არაა შორს, აქვეა, ესეც ბერების ადრინდელი სამყოფელია… რამდენიმე წლის წინ რომ ვიყავი, აქ ძალიან ბევრი მწუანე ბალახი და ყაყაჩოებით მოფენილი ველი იყო, ახლა კიდევ გადახრიოკებული დაგვხვდა ფერდობი. ზემოთ და მარცხნივ ჩანს ქვაბულები, კარგად თუ დააკვირდებით.

VI საუკუნის I ნახევარში დააარსა დავით გარეჯელის ერთ-ერთმა მოწაფემ დოდომ.
შედგება სხვადასხვა დროის (VI – XVIII სს. ჩათვლით) გამოქვაბული კომპლექსებისაგან.


ახლოდან ასე გამოიყურებოდა, მეტალო-პლასმასის კარფანჯარა, ესაო, ისაო… არადა უხდება, მე ვიყო შპროტის ბანკა და პიკულის ცარიელი ქილა…..


მოწონს ეს სურათა, წმინდა მამები დგანან და გველიან….
ერთი მამა გამოგვყვა, არქიმანდრიტი ყოფილა, სულ თან გვდია და გზები გვანახა და მოკლედ, გვიპატრონა.


რამდენიმე წლის წინ ამ ახლადგათხრილი ეკლესიის 3/4 მიწაში იყო… აქ შემონახულია მხატვრობის ერთ-ერთი ყველაზე ადრინდელი (VIII-IX სს.) და მნიშვნელოვანი ნიმუში საქართველოში.


მეზობლის ბავშვი აწ უკვე ყოფილ და დანგრეულ მეექვსე საუკუნის შენობის იდეაში (ანუ თავის ჭკუაში) უკანა კედლის ფანჯარასთან ზის.


შორს თეთრ წერტილად მარშუტკა მოჩანს, დოდოს რქიდან ვბრუნდებით და ვაპირებთ საბერეებისკენ წავიდეთ… (მაგრამ ამ დროს ზემოთ ვიღაცამ ჩაიხითხითა და დაიწყო და რა დაიწყო…)

მეორე მარშუტკის მძღოლმა გაპარჭყა ფეხები, ლოდი ააგდო და თავი შეუშვირა, ჩემი მარშუტკა ისეთი ნაზია როგორც დილის ნამიო და ძალიან დიდი ბოდიში, ამ ჩემს ფეხებს კიარადა მარშუტკის რესორებს თუ წინ რომ რაღაცა უყენია იმას, წადით ისე, როგორც გინდათო. ბასა გადაირია, გადმოირია, ეჩხუბა მარა არ უშველა ამან მძღოლს და დავიწყეთ ბოდიალი…


წარმოიდგინეთ 22 ადგილიანი მარშუტკა და 40 ადამიანი, ნაწილი ფეხით დადიოდა/დავდიოდით, მარშუტკა ხალხს წაიყვანდა, მერე უკან დაბრუნდებოდა და ფეხით მიმავლები მიყავდა და ა.შ. და ა.შ. რამდენჯერმე… ნუ ალაგ-ალაგ საყვარელი ორმოები იყო და იქ უკვე უნდა ჩამოსულიყო ყველა რომ მარშუტკას არაფერი მოსვლოდა. ერთგან კი უზარმაზარი ორმო იყო და ვეცით ქვებს და გზა “ავაშენეთ”.

თან ქარი იყო ისეთი, უკნიდან თუ მიბერავდა ფეხებს ძალას აღარ ვატანდი,ისედაც მივდიოდი ქარის ძალით. და მინდორი, ტრიალი, ბუჩქი არ იყო ძაღლს რომ მიეფსა (ნეტა რას შვრებოდნენ მეცხვარის ძაღლები ჩვენ რომ გამოგვეკიდენენ აი ისინი?).

ისე, კიდევ კაი ფეხით ვიარეთ, დღის ყველაზე კარგი ნაწილი იყო, ულამაზესი პეიზაჟები, ფუსთა ჰაერი, კრიალა ცა, მოკლედ, ნირვანა… ვივლიდი ასე დაუსრულებლად :გულიკი:

ბოლოს მივედით ადგილამდე, სადაც მეორე მარშუტკამ, აი ემ სორი მაგრამ ნაჭაობარზე ვერ გადავალ, ჩავრჩებიო… გასავლელი რჩებოდა მმმ… ბევრი, ალბათ 5-ოდე კილომეტრი ან ცოტა მეტი, შორს მთის წვერზე მღვდლის ჯიპი ჩანდა წერტილად… ამასობაში გახდა 7 საათი, ანუ უკანა გზაზე უეჭველად დაგვიღამდება, გამახსენდა მეცხვარის ძაღლები და ტვინი გავუღუნე ალბათ ბასას, იმდენჯერ გავიმეორე ხომ არ დავბრუნდეთ თქო, თან აჩქარებული ტემპით მივიწევდი წინ, პრინციპის ამბავი იყო უკვე საბერეების ნახვა 😀 დაღამება რომ არა, არც იყო პრობლემა იქამდე მისვლა.

ამასობაში იმ მღვდელმა ეტყობა იფიქრა, ესენი ისეთები ჩანან, ღამის 12-ზეც რომ მოუწიოთ მისვლა, მაინც მივლენო, დაბრუნდა უკან და სამ გზობად წავგვიყვანა, 16 ადამიანი ვიჯექით მანქანაში.


და დავინახეთ ეს…… ღირდა ყველა გავლილ კილომეტრად, მოწყურებულ წყლად, იმ მოღალატე მძღოლზე გაბრაზებად, გზადაგზა ადევნებულ და აყეფებულ ძაღლებად, ვეღარმივალთ ფიქრებად…

.

სულ არ მეტყობა, ოთხით რომ ამოვედი აღმართზე და ბლახებს ვეჭიდებოდი და საკუთარ თავს ვუმეორებდი რომ მე სიმაღლისა არ მეშინია, რა სისულელეა 😀


ასეთი ხედები იყო ზემოდან… მთელი გზა საშინელი ქარი იყო, აქ ნიავი ქროდა და მზე ათბობდა.


ალბათ რა ბედნიერები, კეთილები და მშვიდები იყვნენ ის ბერები, აქ რომ ადგილები იპოვეს, მერე იშრომეს, გამოთხარეს ქვაბულები, მოხატეს და მერე ცხოვრობდნენ და ალბათ აქვე კვდებოდნენ (აქ გამომაღვიძოთ სიმართლე არ მომიყვეთ ასე ჯობია რა)


ერთადერთი ხე საბერეებისკენ მიმავალ გზაზე :გულიკი: :ბევრიგულიკი:


დაბოლოს…. მთვარეც კი ამოვიდა, სანამ წამოვიდოდით.

დაბრუნება უკვე აღარ არის საინტერესო, გარდა იმისა, რომ უკანა გზის ორმოებთან ისევ იცლებ-ივსებოდა მარშუტკა, ბასას ჭრიჭინებმა ისე იმხიარულეს და იმდენი ვიცინე, ვერც გავიგე ისე ჩამოვედით იმ მეორე მარშუტკამდე, გადავნაწილდით და მერე აღარ მახსოვს, მგონი მეძინა….

პ.ს. არ შემიძლია არ აღვნიშნო გავლილი დღის ერთადერთი შავი ლაქა ჩემი აზრით, მგზავრი, რომელიც მთელი გზა აფრქვევდა საქართველოს აშენების სტრატეგიულ გეგმებს, აძაგებდა ყველას და ყველაფერს და საერთოდაც ცოტა მეკლდა რომ არ მეკივლა , გასკდა თავი, მოდუნდი და იკაიფე და სხვასაც აცალე კაიფი თქო 😦 საბედნიეროდ ფეხით ბევრმა სიარულმა მოგვიწია და მაქსიმალურად გავრბოდი :მო:

პ.პ.ს. ყველა გამუქებული ციტატა კარავიდანაა წამოღებული.

P.P.P.S. ფოტოაპარატი ჯდებოდა და მარტო საკვანძო მომენტები გადავიღე 😦

შიშველი სხეულების სიმართლე



ყოველთვის ვერიდები უცხო ხალხში საკუთარი თავის გამოხატვას,
ჩვევა მაქვს ასეთი-
ვცდილობ, საკუთარი თავი დავმალო:
მაინც ყველას აღიზიანებს
და უცნაურად, უინტერესოდ ან არაკომფორტულად მიაჩნია…
(ყოველ შემთხვევაში, ასეთი შთაბეჭდილება მრჩება.)

რაშუაშია და…

შეგიმჩნევიათ, რომ ემოციები ღამის და დღის თორმეტ საათებზე ძალიან მკვეთრად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან?

და ის მე, ვინც დღის თორმეტ საათზე სამსახურში ზის, ვერასოდეს მიხვდება იმას, რას გრძნობს და აემოციავებს ღამის თორმეტ საათზე აქ მპოსტავი, კოცონთან ყავის ჭიქით მჯდომი, ტყეში ბალახზემწოლიარე ან მეგობართან ერთად ფილმსჩაჯდომილი მე.

ადამიანი არასოდესაა იმაზე გულწრფელი და ნამდვილი, თავისთავსმიკუთვნებული და ბუნებრივი, ვიდრე შიშველი, იქნებ ამიტომაც, ადამიანების უმეტესობა ვერასოდეს ლაპარაკობს რაიმე მნიშვნელოვანზე თუ ტრუსიკი მაინც არ აცვია და გაცილებით უფრო უჭირს მოტყუება… (იმჰო, ასევე აღიარებითი ჩვენება რამდენიმე მდედრისგან, შემთხვევით მოსმენილი)

ტანსაცმელი

  • ადამიანთა უმეტესობის ნიღაბი და თავშესაფარი,
  • პირობითი მორთულობა, ყველაზე მარტივი საშუალება-შევუქმნათ შთაბეჭდილება გარშემომყოფებს, ვმიმიკრირდეთ და ადაპტაცია მოვახდინოთ შესაბამის გარემოსთან.
  • ტანსაცმელი, ანუ განწყობა, როცა “სერიოზულ” საკითხებზე სამსჯელო საყოველთაოდ მიღებული აზრები თავისთავად მოდიან და მარტივია, საკუთარი სხვაგან გადამალო.
  • შეგიმჩნევიათ, როგორ გეცვლებათ ხასიათი იმის მიხედვით, ქუსლიანი ფეხსაცმელი გაცვიათ თუ მოხერხებული ტაპოჩკები, ჰალსტუხი გაქვთ წაჭერილი პერანგზე თუ უჰალსტუხოდ, მაისურით ხართ?

სიშიშვლე

  • როგორც უმწეობა და ნდობა.
  • ჩვენ ყველას არ ვანახებთ ჩვენს შიშველ სხეულს (ალბათ ამ მიზეზით?).
  • შეგიმჩნევიათ რა ბედნიერი სახე აქვს ჩვილს, როცა ტანსაცმელს ხდი?
  • გიცდიათ ძილი სრულიად შიშველს?

თქვენ გიძინიათ ტბის პირას, ღია ცის ქვეშ, მხოლოდ საძილე ტომარაში და დილით თვალგახელილს, თქვენი ცხოვრების ყველაზე ლამაზი აისი დაგინახავთ? არა? და რაღაც უცდით?

და რატომღაც, იმის მაგიერ, რომ ჩემი წილი პიჟამოთი ჩემს წილ ლოგინში მეძინოს, ჩემს წილ ინტერნეტსივრცეს ვანაგვიანებ აზრებით, რომლებიც აქტუალურობას ამ პოსტის გამოქვეყნებისთანავე დაკარგავენ და დილით ისევ წავსამსახურდები, სადაც ყოველთვის ხვდებიან, რომ ლაშქრობაში ვიყავი- დილაობით ბედნიერი სახე გაქვსო.

მე არ ვიცი, როდემდე მეყოფა ძალა, ღამის თორმეტ საათზე მოსული ემოციების და აზრების გასაძლებად.

თუმცა, როდის იყო, ემოციებისგან კვდებოდნენ…

პ.ს. მე არ ვიცი, რას ფიქრობენ ამაზე კაცები, მე მხოლოდ საკუთარი, ქალური პოზიციიდან ვაფიქსირებ ყველაფერს…
პ.პ.ს. არადა სულ სხვა რამის დასაწერად შემოვედი აქ, როგორც ყოველთვის…

ადგილები, რომლებიც "შენია".


შატილში რომ ჩავედი პირველად, ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ სახლში დავბრუნდი დიდი ხნის განშორების შემდეგ. ყველაფერი რატომღაც ძალიან მშობლიური, ნაცნობი და სიმშვიდისმომგვრელი იყო, სიახლის არანაირი განცდა არ მქონდა, ერთადერთი რასაც ვფიქრობდი- რატომ ვგრძნობ აქ თავს “სახლში”? ტურისტივით კი არა, ძველი მოსახლესავით დავდიოდი, რომელიც წლების წინ ბარში ჩავიდა და როგორც იქნა, გადაწყვიტა, ძველი ადგილი მოენახულებინა.

მეორე დღეს წამოვედით, სხვები თბილისში ბრუნდებოდნენ, მე შატილს ვტოვებდი და ვიცოდი, რომ აუცილებლად ჩავაკითხავდი ისევ.

ასეთი რაღაც საქართველოს არც ერთ კუთხეში არ მიგრძვნია.

ეს კი კორფუა, კუნძული სადაც პატარა ჯერალდ დარელი ცხოვრობდა და სადაც იმ წიგნის ისტორია დაიწყო, მე რომ საბერძნეთის ეს ნაწილი შემაყვარა.

და ვიცი, რომ ოდესმე თუ კორფუზე მოვხვდი, ზუსტად ასეთივე შეგრძნება მექნება, სახლში დაბრუნების. არაუცხოობის.