გზები



ადამიანებს საზღვრებს იშვიათად ვუშენებ
უფრო სწორად, არასოდეს.
მე გზები გამყავს
და
ვხერგავ
როგორც მთებში
სამუდამოდ მიაქვს გზა მეწყერს.

ცხოვრება კოსმოსია
ჩვენ, ცივილიზებული ჰომოსაპიენსები
უთვალავი სინათლის წლებით დაშორებულები

უბრალოდ, ხანდახან ჩნდებიან ადამიანები
რომლებიც აჩენენ სურვილს,
და
სურვილთან ერთად
ჩნდება გზები
თავისთავადი.

გზები მზისკენ
მზეში
მზე თვალებში
და ეშმაკები
ცხოველური სუნი და ენერგეტიკა

ვუმღერი იავნანას საკუთარ ეკლებს…

Advertisements

წვეტები



წაკითხვისთანავე დამწვით
არასაიდუმლო ინფორმაციებით
თარგების გარეშე შეკერილი აზრებით
და
მეამბოხე კედებით.

ვერ მივეჩვიე, რომ სხეული მეჩხუბება
როცა არ ვუჯერებ.

მენანება დრო
დახარჯული ცერემონიებში

არ მენანება არც ერთი წვეთი ენერგია
რაც ოდესმე
ემოციების მოპოვებაში,
გამოწვევაში
და
მოგროვებაში დამიხარჯავს.

ან რატომ ვზივარ და აქ რატომ ვპოსტავ
თითები მექავება უბრალოდ

და

აზრებს ვანაწილებ:

შენ დაიპოსტები

შენ არა

შენ იქით წადი

შენ აქეთ

შენ საერთოდ თავი დამანებე, არ მევასები

შენ მიგჯღაპნი, გაგათავისუფლებ და დაგივიწყებ

შენი კი… ახლა შენი დრო არ მაქვს, შესაფერის სიტუაციაში მობრძანდი
ოღონდ დაკაკუნება არ დაგავიწყდეს
აქსონები ფრთხილად გამოიარე
ნატრიუმკალიუმის ბალანსიც გაითვალისწინე
(ძალიანაც ნუ აურევ)
და
შენი ჭიქაც მოაყოლე
ოღონდ მე სიგარეტს ვეწევი და
როჟები არ დამანახო

დღეს მზეა
და
მიხარია
🙂

ბზ


წარმოიდგინე ჯადოსნური რვაფეხა
ცისარტყელასფერი საცეცებით
და
ზღვა
ლურჯი, როგორც დედამიწის ოკეანეთი
კოსმოსიდან.
და მე
ვარსკვლავეთში მოლივლივე უსკაფანდრო ნაწილაკი

Like a Bird


ცეცხლისფერი თავისუფლება
კოცონი, როგორც თანაავტორი
და
თანამ-ზრახვ-ველი

ჩიტებისთვის სულერთია, საითაა ცა
ტოტს იქით თუ აქეთ
ისინი ყველგან ფრთოსნები არიან
ფრენენ ნება-ზე

ელფებისთვის სულერთია დრო
ისინი მარადიულები არიან
ზუსტად ისევე, როგორც ემოციები
შენახული ჩემი გონების კიდო-ბანებში.

იაპონიაში კი საკურას დღესასწაული აქვთ.

იმ ადამიანებს


დედამიწისთვის სულერთია
რამდენი ჭიანჭველა იცხოვრებს ხევებში
რომ ფოთლები უსირცხვილოდ იბადებიან
ხეებში

მე ისევ ისე დავდივარ ჯუნგლებში
და
ემოციაშეკავებული მზერით ვიგერიებ
მდედრ შიმპანზეებს

დალაგებული ოთახები
გალოკილი იატაკები
ჭკვიანური პეროები
შინაგანი უშინაარსობის, უ-აზრ-ობის
და
უწესრიგობის დასაფარად.

გადაუარე პატარა ადამიანს
იქნებ ასე მაინც შეიგრძნო
უსუსურობის და ჩმოროზავრობის მიერ
მიკრომბძანებლობის როლში შესულის
ორწამიანი ორგაზმი
რომელიც გაგაძლებინებს იქ სადაც
თავდახრილი დადიხარ მთელი ცხოვრება
და ქვასანაყს ეძებ
თავმოყვარეობის დასანაყად

არაფერია შენი ცხოვრება
სტატუსების გარეშე
რომელსაც შენვე მიანიჭე უდიდესი მნიშვნელობა
(არარაობას რაობა სახელმა მაინც ხომ უნდა შესძინოს)
მიკროსამყაროს ჩამონგრევის შიში გაიძულებს
ყოველდრე უკმიო გუნდრუკი იმას
რისიც დაიჯერე და მისი სახელით იტანჯები
კიარადა
გამარჯობა
აჰაშენ
ექსტაზი
ცხოვრებაში ერთხელ მაინც იყავი კმაყოფილი და ბედნიერი.

მზე და დედამიწა


როცა დედამიწა მოკვდება
ადამიანები რობოტებად იქცევიან
და
პილატეს საგალობლებს უმღერებენ.
ვულკანებიდან სიცოცხლე ამოჩქეფავს,
სიკვდილს ჩამორეცხავს
დედამიწის გაყინული ქანებიდან,
რომ გაათბოს და
თავიდან შთაბეროს ნაყოფიერება და სიყვარულის უნარი.

ჩემი მუცელი წვეტიანია
ვულკანური კრატერები ფეხს იდგამენ
და
ცვივდებიან პანტაპუნტით
გასრიალებული ციდან.
ჯორდანო ბრუნოსაც სჯეროდა, რომ დედამიწა ბრუნავს
და მეც მჯერა.
ოღონდ
იმას დედამიწა ეგონა და
მე
ჩემივე თავი მგონია.
მზისფერის და მწვანის ჰარმონია
შიგადაშიგ შავი ფერებით.
ასეთია
მზის და დედამიწის
სიყვარულის და სიცოცხლის ისტორია
(C) პერწკლი

ემოცია


აღარ მჯერა ხელისგულების

იტყუებიან

უსირცხვილოდ და უნამუსოდ

ისე, რომ

არც კი უტოკდებათ

სინდისის ხაზი.

ყოველდილა

ლოგინიდან გამომძვრალი

ვიყურები სარკეში და

ორეულს ვაკვირდები-

ვერ ვცნობ

და მერამდენედ ვირწმუნებ თავს,

რომ

ამ უცხო გოგოს ანარეკლი

მე ვარ.

ხანდახან

მზად ვარ

საკიდიდან ჩამოვხსნა ჩემი მწვანე ქუდი,

და

უკანმოუხედავად წავიდე

იქ, სადაც

ზამბარებს უფრთხილდებიან.

წვიმა მთებში


აბლაბუდებად დახვეული
ნისლები ჩამოწვა მთებში
ხეები იბერტყავს წვიმის წვეთებს.
წვიმით გალუმპული ძაღლი
წკავწკავით იყუჟება ზღუბლთან დაფენილ ძველისძველ,
დაგლეჯილ ტილოზე,
ფეხისსაწმენდად რომ უგულისხმებია თადარიგიან დიასახლისს.
ბუხარში ნაკვერჩხლებად იფერფლება
სურნელოვანი ხეების მონაჭერი
ათასგზის ნაწამები და დაჩეხილი
შეშას რომ ეძახიან.
საკმევლის სუნად იწვის და ცრემლებად ჩამოსდის
წლობით გაგროვები, რუდუნებით დაფერილი
ქარვისფერი დარდები.
ლამპის ალი პარპალებს და ტკაცუნობს
(ისევ წყალი გაურიეს ნავთში ამ წუწურაქმა ვაჭრებმა).
ძაღლი წკავწკავებს
შეშა ტკაცუნობს
გარეთ მთები ტირიან.

(C)პერწკლი

ჩემი ხეები


ხეებმა ყველაფერი იციან.
ხეებს ყველაფერი ახსოვთ.
წლობით გვადევნებენ თვალყურს და
ჩუმად ჩაიცინშრიალებენ ხოლმე
ნიავის დაბერვაზე.
აბა ისე მივხვდებით რომ დაგვცინიან
და
დავკომპლექსდებით.


მოვა თოვლი და სხვაგან წაიღებს

ამ მიწის დარდს და მიწის საფიქრალს,
რისთვის მოვედით? ე, რას გაიგებ _
მოვა თოვლი და სხვაგან წაგვიყვანს
გოდერძი ჩოხელი.
არ ვიცი რატომ ან საიდან, მაგრამ კი არ ვკითხულობ, “მესმის” კითხვისას, თითქოს ვიღაც ავტორისეული განწყობით კითხულობდეს.
თბილი, სევდიანი და იმედიანი ერთდროულად.