ბატეთის ტბა, “პახოდში”, ერთწლიანი პაუზის შემდეგ


ადამიანების ორი კატეგორია არსებობს, ადამიანები, რომლებიც წვიმაში სველდებიან, და ადამიანები, რომლებიც წვიმაში სეირნობენ.

გუშინ მკვეთრ დაღმართზე მოვდიოდი, ჯოხით ხელში. შორტები მეცვა და საწვიმარი კურტკა. შხაპუნა წვიმა წვიმდა, ფეხებს მისველებდა, ბათინკებს აკრული ტალახები ალაგ-ალაგ ბათინკებშივე მოძვრებოდნენ. გარშემო ნისლები დაცანცარებდნენ, ცხვირის წვერიდან წვიმის წვეთები მომწანწკარებდა, მეორე ხელში წყლის ბოთლი მეჭირა, უკან პატარა საღვარელი ცუგა მომდევდა,(მეშინია, ვუგაგა) წინ მთები და ხეობა იყო, სადღაც 20 წუთის ფეხით სავალი მქონდა დარჩენილი და მე…. უკიდეგანოდ ბედნიერი ვიყავი.

_DSC2399

 

რაღაც მომენტში გავჩერდი და დავფიქრდი, აი ახლა მე თუ ნორმალური ვარ რა მიხარია თქო.

როგორც მოგეხსენებათ ან არ მოგეხსენებათ (გააჩნია რამდენად აქტიურად მკითხულობთ), შარშან, ერთ-ერთ მორიგ გასვლაში ხერხემალი დავიზიანე. დავიზიანე რა, ვერ ვიდექი, ვერ ვიწექი, ვერ ვიჯექი და მოკლედ, მოპახოდეს კვალობაზე ძალიან უუნარო ვიყავი. (ნორმალური ადამიანის კვალობაზე- პრინციპში, ჯანმრთელი.) ექიმმა იმედი ისე გადამიწურა, სარეცხის მანქანის გაწურული სარეცხი მიმიქარავს. ცალკე ფენომენია ის, რომ  კი არ ეცადა ეშველა, მზა რეცეპტი ქონდა – არ იარო და იქნები კარგად.

თავიდან ვითმინე, ვითმინე, ვიბუზღუნე, დეპრესიაში ჩავვარდი, მერე როგორღაც მოვინელე, შემოდგომა და ზამთარი რაღაცნაირად გადავაგორე, მერე ჯიპ-ტურებში დავიწყე სიარული, მერე ერთიორჯერ ქალაქში დიდხანს ვიბოდიალე და მერე ლომის მთაზე ჩავეწერე. მაგრამ წინადღეს წელი ამტკივდა და ჩამეშალა.

ხოდა ისე გავბრაზდი, აი ისე გავბრაზდი რომ ავდექი და შემდეგ შაბათკვირას ბატეთის ტბის გასვლაში ჩავეწერე. სრულიად უცხო ჯგუფს გავყევი, სამაგიეროდ მეგობართან ერთად ვიყავი, რომლის იმედიც მქონდა, თუ რამე, დავჯდებოდით და აღარ ვივლიდი. 7 კილომეტრი უნდა გვევლო საბოლოო ჯამში, ჩანთა არ მიტარებია, ჩემმა თანამგზავრმა უაპელაციოდ გადაიბარა და ატარა ყველაფერი. მხოლოდ ფოტოაპარატი მეჭირა და სალაშქრო ჯოხი, უკან მივცუნცულებდი და ალაგ-ალაგ სინდისი მქენჯნიდა, ასე მსუბუქად ცხოვრებაში არ მივლია.

_DSC2357

ერთ-ერთი პირველი ავედი, გზაში წამოწეულ ჯიპში ჩაჯდომაზეც უარი ვთქვი და ბოლომდე გაუჩერებლად ვიარე. მერე რა, რომ გზაში საწვიმარი ჩავიცვი და გასაწური გავხდი, უცებ ავცვივდი ტბამდე, მაიკა გამოვიცვალე, ჯემპრი ჩამოვიფხატე და სასწრაფოდ გავბედნიერდი.

ტბასთან რომ ადიხარ, მოსწორებული ადგილია პატარა, გზა ორად იყოფა, მარჯვენა გზა იმ ნაპირამდე მიდის, სადაც პაწაწუნა საბანაკე ადგილია, წყაროთი. მარცხნივ თუ წახვალ, იმ ნაპირზე უკეთესი ადგილია ბანაკისთვის (სამიოდე კარავი ჩაიდგმება), ოღონდ წყარო არაა.

უწყაროო საბანაკე

უწყაროო საბანაკე

ჩვენ მარცხნივ წავედით, და ცხოვრებაში პირველად, კოცონის დანთებაში მივიღე მონაწილეობა. უფრო ზუსტად, იმდენად მოუხერხებლად ეყარა მსხვილი შეშები და იმდენად არაანთებადი იყო, რომ ვერ მოვითმინე და ცხვირი ჩავყავი ანთების პროცესში.

_DSC2369

მერე დავჯექი და ბედნიერად მივეფიცხე.

გემრიელი მწვადების მერე, ყველა ზარმაცულ დროსტარებაზე რომ გადავიდა, მე ვერ მოვითმინე და ტბის შემოვლა დავიწყე, არაპაპსა მხრიდან მინდოდა გადამეღო. თან ორი კაციც ავიყოლიე. ხალხი იძახის, რომ ტბა შემოვლადია. ნუ, ბარდების გავლით შემოვლადია, კი, მაგრამ ვინაიდან მე ძალიან არაბარდული განწყობა მქონდა, უკან დავბრუნდით, თუმცა ორი კადრი მაინც გადავიღე.

ბატეთის_ტბა

და მეორე, რაღაცნაირად აბლანდული, თუმცა იმედია გამყოფი ხაზი გაირჩევა. ისე, რომ რამე, ნავით წავიდოდა კაცი. ან ნაპირიდან წყალში ჩაისვლება, მეორე, წყაროიანი ნაპირიდან პრაქტიკულად შეუძლებელია, ნაპირი არ აქვს, უნდა ჩახტე ზემოდან.

_DSC2386

 

ესეც “ტრადიული”, სტანდარტული ხედი

_DSC2341

ბანაკში ამასობაში ასეთი საყვარლობები ხდებოდა

_DSC2358

და იზრდებოდა

_DSC2342

და იიიიიიიზრდებოდა

_DSC2395ამ ტბაზე სულ წვიმს ხოლმე, თუმცა ჩვენ პატივი დაგვდო და წამოსვლამდე არ გაწვიმებულა. სამაგიეროდ მერე დასცხო და რა დასცხო, ამიტომ, თუ წასვლას დააპირებთ, გაითვალისწინეთ.

პ.ს. როგორ მოვხვდეთ აქ? აი, ეს ჩემი ძველი პოსტი ბატეთზე, აქ წერია ყველაფერი და თან მზიანი ფოტოებიც აქვს.

 

 

Advertisements

თოვლი ნუცუბიძეზე


გუშინ იმ გადაწყვეტილებით დავიძინე, რომ დილით ავდგებოდი, გავიდოდი კამექსში და ჩამოსულ ამანათს ავიღებდი, მერე გავიდოდი ვაგზალზე, მოვირბენდი სპორტულ მაღაზიებს და მეორადებს ბათინკების და შარვლის საყიდლად, მერე ვიყიდიდი ფიფქებიან ელასტიკს, დაღლილი დავჯდებოდი სადმე თბილად სანამ ვარჯიშზე წავიდოდი.

DSC_9143

დილას თვალი რომ გავახილე 10 საათზე, დამხვდა თოვლი, სიცივე და ა.შ. აივანზე გავედი, ფოტოები გადავიღე და ისევ დავიძინე.

DSC_9156

არადა თბილი ტანსაცმელი მართლა მჭირდება.

DSC_9153

ყოჩაღი ბავშვი, არ ეშინია თოვლის და სადღაც მიდის. სამაგიეროდ მე თოვლიანი ფოტოები მაქვს, სახლში თბილა, სალანდერის მეორე წიგნს ვკითხულობ და პლედს კარგად ვიკეცავ, ფეხები რომ არ გამეყინოს.

DSC_9149

პ.ს. მემგონი მაინც გავალ რამის საყიდლად.

კინაღამ დაკარგული ბათინკები


მიუხედავად იმისა, რომ სველოდა, წვიმდა, თოვდა, ქარიშხალი იყო და მიწისძვრა და ურაგანები და ხვლინჭკობები და ამისწინა პოსტის განწყობა მჭირს ჯერ კიდევ,  კიარადა, მიუხედავად ყველაფრისა, ავდექი და წავედი  კახეთში,  შემოდგომის სანახავად.


ჩანთა ბოლო წუთებში ჩავალაგე, საწვიმარი ბოლო საათებში ვითხოვე, ზვიოს ბოლო დღეს ვთხოვე გავეყვანე დილის ექვსზე კოლმეურნეობაზე და ისე საყვარლად დამაგვიანდა, რომ მემგონი ჩემი ლაშქრობა-ექკურსიების ისტორიაში პირველად (და იმედია უკანასკნელად) იმ გვერდითა სკამზე ვერ მოვხვდი, როცა “მარტო როცა მივდივარ” , მაშინ ვჯდები ხოლმე. სამაგიეროდ, სულ წინ ვიჯექი და გათბობა მქონდა ცხვირწინ და დასველებულს 5 წუთში მაშრობდა.
ძალიანძალიან მინდოდა ახმეტის თეთრი გიორგი მენახა. ამ ეკლესიაში სამი წლის ასაკში მომნათლეს (და ცხვარიც დაკლეს), ხოდა როგორც იქნა მივაღწიე იქამდე. ისე, იქაურები იძახიან ხოლმე, თეთრგიორგში თუ მიდიხარ, უკან არ უნდა გაბრუნდე, შურისძიება იცისო და რაღაც საშინელ ისტორიებს დააყოლებენ ხოლმე.

მერე ალავერდი ვნახეთ და გავბრაზდი, იმდენი შეზღუდვა დამხვდა.

მერე იყო ისა… მმმ…სატვირთოთი ბოდიალი ძალიან ლამაზ ტყეში. გზა საკმაოდ ტალახიანი იყო და მანქანა ალაგ-ალაგ ბუქსავდებოდა, ალაგ-ალაგ ორმოებში ვარდებოდა, ალაგ-ალაგ კიდევ რაღაცნაირად ქანაობდა, “დრიფტაობდა” , ალაგ-ალაგ საერთოდაც ბორბლები ღრმა თხრილებში უვარდებოდა და ორმო-ორმო დავდიოდით. გზა იყო ძალიან ლამაზი, მაგრამ თან ჟინჟლავდა, თან თავს ძლივს ვიმაგრებდი და ფოტოები არ გადამიღია, სანამ არ მივედით.

გზა ვითომ საშიში იყო, მაგრამ თუშეთში და ტბათანაში ასვლის გამოცდილება გავიხსენე და საერთოდ გამიქრა ყველანაირი შიში, თუ რამდენიმე ორმოს/ტალახს არ ჩავთვლით, სადაც ერთი სული მქონდა როდის გავიდოდი და თან ცოტაარიყოს ვაიმე. რამდენიმეგან მანქანა ისე გადაიხარა, მეგონა რომ ამოყირავდებოდა.

ფოტოები მინდოდა გადამეღო, “სიცოცხლის” თემატიკით, რამდენიმე დღე მუზას ვეძებდი და არ მოდიოდა, ხოდა იმ კონკრეტული დღის ხასიათიდან გამომდინარე, რომ მივიხედ-მოვიხედე, უცებ მივხვდი რა უნდა გადამეღო და ასეთი სიცოცხლე გადავიღე.

მერე უკან დავბრუნდით, იმავე სატვირთოთი, ბევრად უფრო სწრაფად, ვიდრე ასვლისას და ვაზისუბნისკენ დავიძარით. უკვე ბნელდებოდა, გზა შორიაო, დაღამებულზე ჩამოხვალთო, ჩემი კოჭი გავიხსენე და დავრჩი. მირჩევნია ახლა გამოვტოვო წვრილმანები და შემდეგ ზაფხულს ბეეევრი ვიარო, ვიდრე პირიქით-თქო.

სამი გადაბმული სკამი ავარჩიე, ვიღაცის ჩანტაზე ჩემი პარალონი დავდე, ტალახიანი ბათინკები მაქსიმალურად უსაფრთხოდ შემოვალაგე მძღოლთან რომ ამაღლებული ჯებირია, იქ, ზემფირა ჩავრთე და ისე ჩამეძჳნა, ვერც მივხვდი. სანამ ხალხი ბოდიალობდა მე და რამდენიმე ადამიანს ასე გვეძინა, მაგრამ ხან ვინ დარეკა იმის გასაგებად, რატომ დავბოდიალობდი და თბილისში არ ვიყავი, ხან ვინ-რატომ მეძინა მარშუტკაში და არ დავბოდიალობდი და იძულების წესით გავიღვიძე.

დანარჩენებმა დაუღამებლად ჩამოაღწიეს, თქვეს რომ ძალიან ლამაზი ადგილები ნახეს და რომ მე მომეწონებოდა. მე გავიღიმე და გავიარეთ.

მერე თეოს სახლში მივედით და უზარმაზარი სუფრა დაგვხვდა. გაძუნძგლულები და გაბომჟილები ფეხსაცმელებს ეზოში ვიცვლიდით, რომ მთელი ის ტალახები ოთახებში არ შეგვეტანა. მე მოვახერხე და უცებ ტანსაცმელიც გამოვიცვალე, მაბარძგვალებს, როცა ტალახიანი რამე მაცვია მაშინ, როცა სუფთა გარემოში ვარ.  კარავში ყურადღებას არ მივაქცევდი, მაგრამ უცებ გაწკრიალებულ გარემოში მოხვედრისას აბზზ დამემართა.

ვიცოდი, რომ არავინ არ უნდა დაგვხვედროდა და უცებ ამდენი მასპინძელი დაგვხვდა და უცხო გარემოში ორი დღე მეზობლის ბავშვივით ვიტუზებოდი ხან სად, ხან სად, ყავისთვის ცხელი წყლის მოთხოვნებით და აბაზანასთან მიყარაულეთ-რაა-თქო.

გემრიელი ღვინო იყო, საჭმელი კიდევ უფრო უკეთესი, განსაკუთრებით ჯონჯოლის მწნილი და ბადრიჯანი ნიგვზით, რომელსაც ბროწეულები ზემოდან კი არ ეყარა, შიგნით ქონდა, გულსართში, და ბევრად უფრო უკეთესია ასე, სხვათაშორის. ხოდა კიდევ ძალიან კახური სუფრა გვქონდა სადღეგრძელოებით, კახური იუმორით და ანეგდოტ-სადღეგრძელოებით და ჩვენი სიმღერის მცდელობებით. (ტექსტები არ ვიცოდით ბოლომდე არაფრის)

მერე, როგორც  ხდება ხოლმე, ბიჭები მაგიდიდან აიშალნენ, გოგოები დიასახლისებს მაგიდის ალაგებაში მივეხმარეთ და მერე გოგოებმა კი დავიძინეთ, მაგრამ დიდხანს მესმოდა, ბიჭებს როგორ არ ეძინათ და როგორ დადიოდა ლაშა საქმიანად და ხმამაღლა წინ და უკან.

ზეგაანი

ზეგაანი

დივანზე მეძინა, ლოგინები გაგვიშალეს, მაგრამ მე სპალნიკში ჩავწექი, ასე უფრო “სახლში” ვგრძნობ ხოლმე თავს. კარგა ხანს ვერ მოვისვენე, მოუხერხებლად ვიწექი, და უცებ მივხვდი რატომ, პირიქით მეძინა. შემოვტრიალდი, ანუ ფეხების ადგილას თვი დავდე, როგორც სახლში, იმ მიმართულებით დავწექი და მაშინვე გავითიშე.

დილით პარკის შარიშურმა გამაღვიძა, ის-ის იყო, პატაპუტინას მანევრი უნდა შემესრულებინა, მე აქ მძინავს-თქო, მაგრამ გადავიფიქრე, გვერდი ვიცვალე და თავიდან დავიძინე, სანამ ყველანი აიშლებოდნენ.

ზეგაანის ტყე ძალიან ლამაზი იყო, აი უძალიანლამაზესი, მშვიდი და რაღაცნაირი, ნისლიანი. აი ისეთი, რომ უნდა დაჯდე და გაირინდო და სიჩუმეში ფოთლები ცვიოდეს და შენ უყურებდე და იმაზე ფიქრობდე, როგორ მოკვდები შენც ამ ფოთოლივით და სანამ დრო გაქვს, უნდა იცხოვრო.

მაგრამ მერე გაწვიმდა, აპარატი შევინახე, მოუთმენლად ავიწურე წასვლის მოლოდინში და შემდგომი რამდენიმე საათი მხოლოდ იმაზე ვოცნებობდი, როგორ მივიდოდი სახლში, ავანთებდი ღუმელს, ჩავიცვამდი პიჟამოებს, გავეხვეოდი თბილ ხალათში და დავლევდი ყავას.

განწყობის ამბავია ყველაფერი, მე რომ “მერერარომწვიმს” ნოტაზე მოვმართულიყავი, ალბათ ბევრს გავერთობოდი, მაგრამ რაღაცეები ნანახი მქონდა, თან ცუდი ფეხსაცმელი მეცვა, ბათინკი ძალიან ჭუჭყიანი იყო და ბოტასი ჩავიცვი, წვიმაში გადაღება არ გამოვიდოდა და ნუ მოკლედ… ვინანე, რომ წიგნი ან ქინდლი არ წავიღე თან.

კიდე რაღაცეები ნახეს იმ დღეს, მე მაკროები ვნახე/გადავიღე, ხარება და გოგიას მოვუსმინე იქვე მოქეიფე ხალხის შესრულებით.

სანამ  მრგვალ ეკლესიას იღებდნენ ,რომელიც რომელიღაც ვიღაცამ (ნიტო თემმურ-ნელგმა ნიტო ჩინიზ-ხანმა ნიტო ყვავი-ჩხიკვის მამიდა-დამპყრობელმა) თავლად გადააკეთა, მე გასვლის საუკეთესო ფოტო გადავიღე, იმჰო, რასაკვირველია.

მერე იყო ღამის თელავი და კხმ, აი სხვას აპარატს რომ მიცემ, რა მოსდის ფოტოებს, არადა ავტომატური გადაღების რეჟიმზე მეყენა, მეტი მარტივი რაღა დამეყენებინა, ა? …

მერე… მერე იყო ეს, უძველესი ჭადარია ასე მორთული, ავატარში სიცოცხლის ხე რომაა, იმას გავს.

მერე სახლი იყო. სახლში მისულმა, როგორც მჩვევია, ბარგის “დათვლა” დავიწყე,  “ჩამოვთვალე” რუგზაკი, პარალონი, ფოტოაპარატი, საწვიმარი და უცებ მივხვდი, რომ ბათინკები არ მქონდა. არც მძღოლის ნომერი მქონდა, სასწრაფოდ ვიკითხე ფბ-ზე კარავის ჯგუფში და მაშინვე მიპასუხეს (გულიკი) , რომ გადავრეკე, მარშუტკა გააჩერა, მოძებნა და ვერ ნახა, თუმცა მითხრა, რომ ბოლოს ჩამოსულებმა ყველაფერი წაიღეს. ამასობაში ფბ-ზე ავტეხე განგაში და დავაფრქვიე ცრემლები (მართლა ვტიროდი, მოლაშქრისთვის კარგი ბათინკი ყველაფერია, ესენი კიდევ ორი წელია მაცვია და ძალიან მიყვარს და ფეხზე მაქვს მომჯდარი და ახლის ყიდვა დიდი თავისტკიილია). ორგანიზატორმა მითხრა, ვინც ცხოვრობდა გლდანში, მერე ერთ-ერთმა მონაწილემ დამიპოსტა, ჩვენ გვაქვსო და ამოვისუნთქე მშვიდად და მოვიწმინდე კურცხლები.

არა, კი ვიფიცებოდი, რომ წლის ბოლო გასვლაა თქო, მაგრამ მემგონი კიდევ წავალ სადღაც…

p.s. ფოტოების სრული ალბომი იშოვება აი ამ ლინკზე

Canon vs Nikon and my heart goes to…


ბოლო ექსკურსიის სურათები იმდენად ცუდი გამომივიდა, რომ ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე… ამდენს დავდივარ და ერთი ნორმალური კამერა როგორ არ უნდა მქონდეს?!

ნორმალური თქო და სარკული გაგახსენდათ ეგრევე, ხომ? ნწუს, სარკული (პროფესიონალურს რომ ეძახიან) ფოტოაპარატები ძალიან ფაქიზია და სულაც არ მეხალისება ბევრკილოიანი აპარატის ლაშქრობებში თრევა, ან სადმე მიარტყამ, ან უდროო დროს დაგაწვიმს და ჭკა, მშვიდობით, აპარატო.

საუკეთესო გამოსავალი Canon-ის SX სერიის აპარატებია, იმჰო. რატომ?

  •  მბრუნავი/მოძრავი ეკრანი, ყველაზე-ყველაზე-ყველაზე ზე მიზეზი, რის გამოც არასოდეს არ ვიყიდი ნიკონს.  შენ კი არ იღუნები და კისერს ღრიცავ რომ დაინახო, რას იღებ, ეკრანს მოაბრუნებ და ვსო :გულიკი:
  • ზუმი. მე ზუმის ხამი ვარ, რაც მეტი, მით უკეთესი. ადამიანების შეუმჩნევლად გადაღებისას და ვრცელი ხედების  დეტალების მოახლოვებისას მადგება.
  • პროგრამული მოუდი. აქ წვრილმანების გასწორება შეიძლება ჩემნაირი ჩაინიკებისთვის. მკვეთრი ფერები, მზიანი-ღრუბლიანი ამინდი და მსგავსი უწიპუწოები.
  •  შატერის სიჩქარის  და მსგავსების დასაყენებელი ცალ-ცალკე განყოფილებები. ძალიან კარგი რამეა თუ გინდა, რომ რამე ისწავლო.
  •  აი მომკალი და ძალიან user-friendly დიზაინი/პროგრამა აქვს. უმარტივესია, ნიკონისგან განსხვავებით, რომელიც რამდენჯერმე მეჭირა ხელში და ვერც თავი გავუგე, ვერც ბოლო, ახვლანჯული ძაფის გორგალივით იყო.
  • რბილია, მოსახერხებელი და ხელში “მოგყვება”, წვეტიანი არაა, ნიკონივით.
  • უბრალოდ, მიყვარს ეს ფოტოაპარატები. :დ

ამ ბლოგზე არსებული ფოტოების სრული უმრავლესობა ამ ფოტოაპარატითაა გადაღებული. ორი წლის წინ ვიყიდე ნახმარი, 300 ლარი მივეცი, გაუძლო გუბეში რამდენჯერმე და მდინარის ქვებზე ერთხელ ჩავარდნას, ლაშქრობებში ძირს გდებას და ხეებზე მინარცხებას, ჩანთაში ყოველგვარი დაცვების გარეშე ჩაგდებას. იდეალურ მდგომარეობაში იყო და ახლა იმდენი ნაკაწრი აქვს, ვერ მოვთვლი. ერთი პერიოდი ობიექტივის ფრთები არ ეხურებოდა წინ, გაიჭედა. მერე მიხვდა, რომ გამკეთებელი არ ვიყავი და თვითონვე გამოსწორდა. (უცებ მეტი ვერ ვნახე, სორი, ამ სურათზე სპეციალურად ვარ გაბლარული და საშინლად უხარისხოა, იმიტომ, რომ ძალიან დაბალი შუქია და მაღალი ISO მაქვს მოპწიჩკული  :დ)

გადაწყვეტილება მიღებულია, იმ ხელფასზე Canon sx 40-ს ვყიდულობ. თუმცა, რევიუ რომ ვნახე, რაღაც სულელური უწიპუწობები, სულ ცოტათი გაზრდილი ზუმი და მაღალი ხარისხის ვიდეო ქონია დამატებული რასაც მე სულაც არ ვიყენებ, ხოდა ისა… კარგად უნდა მოვიფიქრო :დ

პ.ს. Canon-ის G სერია კიდევ უფრო უკეთესია, უბრალოდ, რატომღაც sx უფრო მესაყვარლება მე :დ

პ.ს. აი ასეთ საყვარელ მწვანობებს იღებს ჩემი უბრალო პაპარატი

ზე-ჩემი სურათი


ზე-ჩემი სურათია. ფორუმზე არ დავდებ, არ მინდა ზოგი სხვა სურათივით ვიღაც-ვიღაცეებმა ავატარებად დაიყენონ ან სხვის მიერ დადებული ვნახო.
რაღაცნაირი თბილი მშვიდი და წითელთმიანი სურათი.
ჩემი ოცნების ქალი იქნებოდა ასეთი, რომ ყოფილიყო.