spring blossoms


ჩემი ჟანგიანი აპარატით, მოღრუბლულში 😀

წლის პირველი ყვავილები : ))))
Advertisements

Shots



ასე გამოიყურება სასოწარკვეთა.

ფერები.

საქმე არაფერი მქონდა ამსწინ, პლიუს დენი ჩამიქრა და ვერთობოდი…

ვგავარ იდეაში მუსულმანს…

:როგორარუნდავიაროთ: ტური ანუ ხადა



კვირას კარაველებთან ერთად წავპროწიალდი იქ, ხადას ხეობაში.


ეს ბილიკი მჟავე წყლის გაკეთებულია, ამას რა დამალევიებდა, საშინელი გემო აქვს, სამაგიეროდ გადავუღე


ციხეები და მათი მცველები,ტანში ჟრუანტელი მივლის იმის წარმოდგენაზე, რომ ოდესღაც აქ ხალხი ცხოვრობდა და ძალიან ხშირად იმ ციხეების დაცვას ეწირებოდა. გადავიღე ეს სურათა და მერეღა გავარკვიე რომ ესენი უბრალოდ სასიგნალო კოშკები ყოფილა და მეტი არაფერი. ;(


სხორი


მუა რომელიღაც მთიულური სოფლის ფონზე, სადაც ერთი საწყალის ერთჱი ბებო კარტოფილებს იღებდა.
ერთ კარაველს ვკითხე რა ქვია ტქო და შედი კარავზე და წაიკითხეო.
რონმელ თემაში, ადამიანების სურათების მეტი რომ არაფერი არაა?
ჰმმ

რტო….. პრიკოლ, სოფლიდან გავედით, 100-200 ან მეტი მეტრი გავიარეთ თქვენც ხედავთ როგორ ადგილას, მერე უკან მივტრიალდით და რომ ვიკითხე რატო თქო, ჯასთ ვათვალიერებდითო. :ტოჟე მნე:


თმაც კი ისეთი ფერის გაქვს საერთოდ არ ჩანხარო. მართალი უთქვამთ ლოლ. ისე, ეს თითქმის ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ფერები იყო შემოდგომური. გადახრუკულ-ჩაჟამებულია წელს საქართველო, იმჰო.

ღრუბლის დაბადება.

ამ სურათის გადაღებისას წნევა უკვე მაღალი მაქვს, ძლივს დავდივარ და თავი მისკდება ყველა გატოკებაზე. არ ვიმჩნევ და გმირულად მივდივარ.


აქ უკვე ვიმჩნევ და ძალით ვიცინი, დღუს ბოლო სურათია.

ვარდისფერი საყვარლობები.


ძალიან ლამაზი ხეები.

მთავარი სოფელი, ხონჩო. რომელიც არ მინახია გზის თურმე უცოდინრობის გამო.

რეალურად, მე უკმაყოფილო დავრჩი, ალბათ იმიტომ რომ თავიდანვე გავიფანტეთ, მერე ბიჭები ალექსას გაეკიდნენ, მაგას კიდევ ჩემი მტერი გაეკიდა აღმართებზე, ჯიხვივით დარბის, ხოდა ვიგრძენი ცხოვრებაში მეორედ, რომ ვეღარ მივდიოდი, რომ არ დავმჯდარიყავი, დავვარდებოდი. ბიჭები ზოგი ხელს მიწვდიდა, პლიუსმა ჩანთა გამომართვა კიარადა წამართვა და ასე ავჩანჩალდი აღმართებზე და ვაკემდე მივაღწიე, სული მოვითქვი, მაგრამ ორგანიზმმა ჩათვალა რომ ძალიან ცუდად მოვექეცი. მეძინა კიდეც, თითქოს გამიარა მარა სახლში როგორ მოვედი წესიერად არ მახსოვს, ჩანთა დავდე, მეზობელს შევუვარდი წნევა გამიზომე პლზ თქო და ცოტა მაღალი იყო (ჩემს ცხოვრებაში პირველად) !!!! 2000 მეტრზე რომ ავქოთქოთდი აბა რა მეგონა… ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა ბატური სიარული რომ არა…..
ნუი კაი, ხედები იყო ლამაზი და რა მაწუწუნებს, ხო ვიცოდი სად მივდიოდი : ))))
პ.ს. ამ შაბათკვირას ტრტულის და წივწივას მივყვები თმოგვის ციხეზე, ეჭვი მაქვს ერთ-ერთი საუკეთესო გასვლა იქნება.
მემაპატიეთ ნაწერის შეცდომების გამო რა 😦

თელავი


ამ შაბათკვირას წავედი თელავში, დედის და კატის მოსანახულებლად.
ესეიგი იმდენი ბროწეული ვჭამე, მთელი წლის მარაგი შევივსე.


ნადიკვარზე ვიპროწიალეთ მე და ბერომ.


მიაუ-აუ-ო მითხრა კატამ და ასე მიყურებდა რაც იქ ვიყავი, ეს თუ ფეხზე ვიდექი. თუ ვიჯექი ან ვიწექი, ზედ მეჯდა-მეწვა და კრუტუნებდა ტრაქტორივით.


ესეც ნადიკვარი.

ეს რაცხა საყვარელი სახლი ნადიკვართან. შარშან “აღმოვაჩინე” რატომღაც, მანამდე იმდენჯერ მაქვს არადა ჩავლილი მის გვერდით……


ხედი ნადიკვრიდან… აი ეგ სახლები რომ გამოაკლო და ალაზნის ველი ცოტა უკეთ გამოაჩინო, ზუსტი ხედი იქნება ჩემი სახლის ფანჯრიდან.


ჩემი კორპუსის ეზო. პირველმოსახლეები იყვნენ ჩემი მშობლები და სხვა მეზობლები და ერთობლივი ძალებით გააშენეს ბაღი, ეს ნაძვებიც სანერგიდან მოიტანეს თურმე, ტყის მიწა დაყარეს და ახლა ყველანაირი ხეხილია, ბროწეული, ბალი-ალუბალი, ატამი, ლეღვი, ალუჩა, ტყემალი, კომში, თხილი, ქლიავი, კაკალი… ჭერამიც იყო და გახმა 😦 პატარა რომ ვიყავი, მაგ ნაძვების წინ მახსოვს, ყვავილნარი იყო, ბეეეეეეეეევრი ნარცისებით და ფერადი ყვავილებით. ახლა აღარაა, ბევრი გადავიდა და მოსულებმა აღარ მოუარეს 😦

ესეც ეზოს შესასვლელი და ცაცხვის ძირი.
ლამაზი და სუფთა ქალაქია თელავი. მართლა სუფთაა, განსაკუთრებით ჭუჭყიანი და გამონაბოლქვიანი თბილისის მერე იგრძნობა, ჰაერშიც შემოდგომის სუნი დგას.
იმიტომ არ ვიძახი, რომ ჩემია და იქ გავიზარდე, საქართველოს ცოტაზე მეტ ქალაქში ვარ თუნდაც გავლით ნამყოფი ან ერთიორი დღე დარჩენილი და ასეთი მშვიდი და სუფთა ბორჯომი ვიცი მხოლოდ.

ისევ ხეებზე


დედამიწას
ემძიმება ჩვენს სახლად ყოფნა
და
ხეებს გზავნის ხოლმე
ზეცისკენ
ფრთების გასაშლელად.

imho 🙂